Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017

Η Άννα βαφόταν με τριανταφυλλί χρώμα!



''Τα μάτια της, ούτε μικρά μα ούτε και πολύ μεγάλα, πάντα με μια λάμψη χαρωπή, δεν στρεφόταν ανήσυχα δεξιά κι αριστερά σαν σημάδια ταραγμένης και άστατης ψυχής, ούτε όμως
προσηλώνονταν υπερβολικά κι αφηρημένα σαν σύμβολα φύσης νωθρής: γοργά και πρόθυμα στρεφόταν οσάκις ήθελε να κοιτάξει κάποιον, συχνότερα όμως κοίταζαν ίσια μπροστά της. Τα φρύδια της σαν τόξο της ίριδος, μύτη ίσια, ελαφρά κυρτωμένη προς το μέρος των χειλιών, εξείχε λίγο και συμμετρικά από το πρόσωπό της, χείλη που σούφρωναν σαν κάλυκας ρόδου, σαν το κόκκινο σπαρτό του ψαλμού. Όλη λευκή σαν έριο, μόνο τα μήλα του προσώπου της έβαφε ένα χρώμα τριανταφυλλί κι αυτό το ρόδισμα της έμεινε ακόμα κι ως τα γηρατειά της. Όλο το πρόσωπο σαν γραμμένο με διαβήτη, τέλειος καλοσχηματισμένος κύκλος, κεφάλι σταθερά στημένο πάνω σε λαιμό ψηλό, ώμοι χωρίς σπασμωδικές κινήσεις, πόδια ευκίνητα και χέρια πιο ευκίνητα ακόμα. Όλα τα μέλη της όμορφα ένα ένα κι αρμονικά ταιριασμένα μεταξύ τους.. Σαν λύρα ήταν το σώμα της ή σαν κιθάρα καλοκουρδισμένη, όργανο τέλειο μιας τέλειας ψυχής.''

George et Demetrios Tornikes, “ Lettres et Discours” , Jean Darrouzes, Paris 1970, σελ. 247 – Αλεξιάς, σελ. 271, εκδ. ΑΓΡΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου