Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2016

Το τάμα του Αλεξίου Κομνηνού στον Άγιο Δημήτριο.

Το τάμα του Αλεξίου Κομνηνού στον Άγιο Δημήτριο. Λάρισα 1083
«Ο ήλιος βασίλεψε κι ο βασιλιάς , εξαντλημένος από τον ολοήμερο μόχθο, παραδόθηκε στον ύπνο και να τί όνειρο είδε: του φάνηκε πως στεκόταν μέσα στον ιερό ναό του μεγαλομάρτυρος Δημητρίου και άκουσε μια φωνή να λέει « Μη λυπάσαι, μην στενάζεις, αύριο νικάς». Η φωνή που έφτασε στα αυτιά του νόμισε πως έβγαινε από μια εικόνα του μεγαλομάρτυρος Δημητρίου κρεμασμένη στον τοίχο της εκκλησίας. Ξύπνησε καταχαρούμενος για την προφητεία του ονείρου κι άρχισε να προσεύχεται τάζοντας τον μάρτυρα ,αν ευδοκούσε να του χαρίσει τη νίκη κατά των εχθρών, να πάει στο ναό του με τα πόδια, πολλά στάδια πριν φτάσει στη Θεσσαλονίκη θα ξεπέζευε και θα πήγαινε πεζός να προσκυνήσει. Ύστερα κάλεσε τους στρατηγούς και τους ηγεμόνες κι όλους τους συγγενείς σε σύσκεψη για να ζητήσει τη γνώμη του καθενός.»

-Ο Αλέξιος τότε μετέβη στη Λάρισα για να πολεμήσει τους εκεί Λατίνους που την πολιορκούσαν, το 1083. Τελικά νίκησε ο Αλέξιος με τέχνασμα και πράγματι εκπλήρωσε το τάμα του!-
o Άγιος Δημήτριος και ο Αλέξιος Κομνηνός. 
www.wildwinds.com


Αλεξιάς, Άννα Κομνηνή,Βιβλίο Ε’,V. Εκδόσεις ΑΓΡΑ

Το γεύμα αγωνίας για τους Κομνηνούς.

Το γεύμα αγωνίας για τους Κομνηνούς.

 « Οι Τούρκοι είχαν μόλις κυριεύσει την Κύζικο (στην ασιατική ακτή της θάλασσας του Μαρμαρά) κι ο αυτοκράτορας, μόλις έμαθε την άλωση της πόλης, έστειλε αμέσως να φωνάξουν τον Αλέξιο Κομνηνό. Την ημέρα εκείνη έτυχε να έχει πάει στο παλάτι ο Ισαάκιος. Μόλις είδε τν αδελφό του να μπαίνει παρά τη συμφωνία τους, τον πλησίασε και τον ρώτησε τι τον έκανε να έλθει. Ο Αλέξιος του εξήγησε αμέσως το λόγο: « ήλθα», είπε, « γιατί ο βασιλιάς με προσκάλεσε». Μπήκαν λοιπόν κι οι δυό μαζί κι έκαμαν την καθιερωμένη προσκύνηση. Ήταν ήδη η ώρα του γεύματος κι ο βασιλιάς, αφού τους ζήτησε να περιμένουν για λίγο, τους πρόσταξε να γευματίσουν μαζί του. Χωρίστηκαν εκείνοι και κάθισαν αντικριστά ο ένας στα δεξιά κι ο άλλος στα αριστερά του τραπεζιού. 
Σε λίγο έριξαν το βλέμμα τους στους συνδαιτυμόνες και τους είδαν να ψιθυρίζουν σκυθρωποί μεταξύ τους. Φοβήθηκαν μήπως οι δούλοι (2 δούλοι του Νικηφόρου Βοτανειάτη που τον είχαν κάνει υποχείριό τους)  τους είχαν ετοιμάσει κάποιο ξαφνικό χτύπημα κι ότι ο κίνδυνος ήταν άμεσος. Μην ξέροντας τι να κάμουν, κοίταζαν στα κλεφτά ο ένας τον άλλον. Όλους τους ανθρώπους του βασιλιά οι Κομνηνοί τους είχαν πάρει με το μέρος τους είτε με γλυκόλογα είτε με φιλοφρονήσεις είτε με εκδουλεύσεις κάθε λογής. Έτσι, με διάφορες εκδουλεύσεις, είχαν κερδίσει και τον ίδιο τον αρχιμάγειρο τους βασιλιά και τον είχαν κάμει να τους βλέπει με πολύ καλό μάτι. Αυτόν ακριβώς τον αρχιμάγειρο πλησίασε ένας από τους υπηρέτες του Ισαακίου Κομνηνού και του είπε: « Ανάγγειλε στον κύριό μου την άλωση της Κυζίκου, μόλις έφτασε το γράμμα από εκεί που το λέει». 

Ο άλλος, καθώς παρέθετε τα φαγητά στο τραπέζι, ανακοίνωσε ψιθυριστά στον Ισαάκιο όσα του είχε πει ο υπηρέτης. Εκείνος ,μόλις κινώντας τα χείλη , κοινοποίησε στον αδελφό του την είδηση. Ο Αλέξιος , πνεύμα οξύ που έπιανε και πουλιά στον αέρα, άρπαξε στη στιγμή την πληροφορία. Ανάσαναν λοιπόν κι οι δυό και τους πέρασε η αγωνία. Ξαναβρήκαν την ψυχραιμία τους κι άρχισαν να συλλογίζονται. Ήθελαν να έχουν έτοιμη την απάντηση αν τους ρωτούσε κανείς γι’ αυτό και επίσης να δώσουν την πρέπουσα συμβουλή αν ο ίδιος ο βασιλιάς τους ζητούσε τη γνώμη τους. Κάτι τέτοια συλλογίζονταν τη στιγμή που ο αυτοκράτορας έστρεψε σ’ αυτούς το βλέμμα του και, με την ιδέα ότι δεν ήξεραν τίποτε, τους ανήγγειλε την άλωση της Κυζίκου. Κι αυτοί (επειδή ήταν τώρα έτοιμοι να παρηγορήσουν τον βασιλιά που αναστατωνόταν κάθε φορά που κυριευόταν μια πόλη) αναπτέρωσαν το ηθικό του αυτοκράτορα κι έχυσαν βάλσαμο στην ψυχή του εγγυώμενοι ότι η πόλη εύκολα θα ελευθερωνόταν. « Φτάνε εσύ να είσαι καλά», του είπαν. «Όσο για τους πολιορκητές της πόλης, θα τους ανταμείψουμε με χίλιες φορές χειρότερα από όσα έκαμαν» Μαγεύτηκε με τα λόγια τους ο βασιλιάς. Μετά το γεύμα, τους επέτρεψε να αποσυρθούν και πέρασε ξένοιαστος την υπόλοιπη μέρα του.

 Από τότε οι Κομνηνοί φρόντιζαν να πηγαίνουν συχνότερα στο παλάτι και να κατακτούν όλο και περισσότερο τη συμπάθεια των ανθρώπων του βασιλιά και να μη δίνουν καθόλου λαβή ούτε να παρέχουν την παραμικρή αφορμή αντιπάθειας στους επίβουλους εχθρούς του. Κέρδιζαν έτσι τη συμπάθεια όλων και τους κατάφερναν να διάκεινται φιλικά και να λένε τα καλύτερα λόγια για αυτούς.»
Ο αυτοκράτωρ Ρωμαίων Αλέξιος Α' Κομνηνός . Vat.gr.666






Αλεξιάς, Άννα Κομνηνή,Βιβλίο Β’,ΙΙΙ. Εκδόσεις ΑΓΡΑ

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016

Η ομορφιά της βασίλισσας Μαρίας.

Η ομορφιά της βασίλισσας Μαρίας. (1071-1081)

«Κι αλήθεια ήταν ψηλόκορμη σαν κυπαρίσσι, με δέρμα άσπρο σαν το χιόνι, πρόσωπο λεπτό κι όσο για τη λάμψη των ματιών της ποιος θα μπορούσε να την περιγράψει; Φρύδια γραμμένα και χρυσόξανθα, βλέμμα χαρωπό. Το χέρι του ζωγράφου πολλές φορές έχει μιμηθεί τα χρώματα των λουλουδιών που φέρνει η κάθε εποχή αλλά η ομορφιά της βασίλισσας, η φεγγοβόλα χάρη της, οι γοητευτικοί και χαριτωμένοι τρόποι της ξεπερνούσαν τα λόγια και τη δύναμη της τέχνης. Ούτε ο Απελλής ούτε ο Φειδίας ούτε άλλος γλύπτης κανείς έπλασε ποτέ τέτοιο άγαλμα. Στη θέα της κεφαλής της Γοργώς πέτρωναν, κατά τον μύθο, οι άνθρωποι, αλλά όποιος έβλεπε εκείνην να βαδίζει ή να εμφανίζεται ξαφνικά, έμενε με το στόμα ανοιχτό και καμάρωνε στο σημείο που τύχαινε να βρεθεί σαν χαμένος, σαν να του είχαν πάρει διαμιάς και νου και ψυχή. Τέτοια αναλογία μεταξύ των μελών και των μερών, του όλου προς τα μέρη και των μερών προς το όλο, κανείς ποτέ δεν είδε σε σώμα ανθρώπου, άγαλμα ήταν έμψυχο και ποθητό για τους ανθρώπους που αγαπούν το ωραίο. Σαν να είχε ενσαρκωθεί στον επίγειο αυτόν κόσμο ο ίδιος ο Ίμερος»
Η ευσεβεστάτη Αυγούστα Ρωμαίων Μαρία η Αλανή. εκ του βυζαντινού χειρογράφου Coislin 79 ,την Εθνικής Βιβλιοθήκης Γαλλίας.
Ο Αυτοκράτωρ Ρωμαίων Νικηφόρος Βοτανειάτης και η ευσεβεστάτη Αυγούστα Ρωμαίων Μαρία η Αλανή. εκ του βυζαντινού χειρογράφου Coislin 79 ,την Εθνικής Βιβλιοθήκης Γαλλίας.





Αλεξιάς ,Άννα Κομνηνή, Γ,ΙΙ. Εκδόσεις ΑΓΡΑ

Η επιστολή του Ιαγγκού προς τον Αμουράτμπέη.

Η επιστολή του Ιαγγκού προς τον Αμουράτμπέη.
Ρωμαίους=Ρωμαιούς=Ρωμιούς

Τι είπε ο Ρομπέρτος για τους Ρωμιούς, το 1081μ.Χ. ;

Τι είπε ο Ρομπέρτος για τους Ρωμιούς, το 1081μ.Χ. ;

«Όσο για μένα, μάθε πως εξοπλίζομαι για πόλεμο σκληρότατο και εναντίον ενός έθνους δυσκολονίκητου. Με τους Ρωμαίους πρόκειται να πολεμήσω που έχουν γεμίσει με τρόπαια όλες τις στεριές και τις θάλασσες.»

-Επιστολή Ρομπέρτου Γυϊσκάρδου προς τον Πάπα Γρηγόριο Ζ’ (1073-1085). Λίγο πριν εισβάλει στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του ελληνικού έθνους.



Αλεξιάς, Άννα Κομνηνή, Βιβλίο Α, ΧIII,εκδόσεις Άγρα

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2016

Ρωμαίος = Γραικός = Έλληνας, ο νέος και όχι ο αρχαίος.


 Ρωμαίος = Γραικός = Έλληνας, ο νέος και όχι ο αρχαίος.

Ρωμαϊκά ή Ρωμαίικα = η απλή, κοινή ελληνική ή νεότερη ελληνική

Ρωμαϊκός ή Ρωμαίικος= ο των νεοτέρων Ελλήνων

Ελληνικά= τα αρχαία ελληνικά

* Το Ρωμαίος φαίνεται να αντιστοιχεί στον νέο Έλληνα (το ελληνικόν έθνος από την βυζαντινή εποχή κι έπειτα) αλλά και στον κάτοικο της Ρώμης και τον πολίτη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
** Το Ρωμαίος χρησιμοποιούταν από τους  Έλληνες και μετά το 1453 όπου δεν υπήρχε ρωμαϊκή αρχή, συνεπώς στο Βυζάντιο (=η εκχριστιανισμένη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του ελληνικού έθνους , Αύγουστος Heisenberg) ,το Ρωμαίος δεν είχε μόνο πολιτική χροιά αλλά αναφερόταν και στον Έλληνα στο γένος.

Παρακάτω παρουσιάζονται τα σχετικά λήμματα από μεταβυζαντινά λεξικά :
















Λεξικόν ,της Ρωμαϊκοίς,και Αρβανητηκοίς, Απλής- Μάρκος Μπότσαρης,1809
Supplement Grec 251, Εθνική Βιβλιοθήκη Γαλλίας: http://gallica.bnf.fr/
Η ρωμαϊκή (=greco volgare) γλώσσα είναι η απλή ή νέα ελληνική, αυτή που μιλούσε ο ήρωας Μάρκος Μπότσαρης και γενικότερα οι Ρωμαίοι=Ρωμιοί= Έλληνες εκείνη την εποχή!