Τετάρτη, 25 Μαΐου 2016

Η γενναία αντίσταση του λαού.29 Μαΐου 1453.

Η γενναία αντίσταση του λαού.29 Μαΐου 1453.
« Ο λαός στους δρόμους και στα σπίτια δεν υποτάχθηκε στους Τούρκους, αλλά τους επολέμαγε κι εσκότωσαν πολλούς εκείνη

Η Πόλη πάρθηκε με αισχρή προδοσία!-η εισβολή. 29 Μαΐου 1453.

Η Πόλη πάρθηκε με αισχρή προδοσία!-η εισβολή.
29 Μαΐου 1453.
«Η Κωνσταντινούπολη είναι τεράστια πολιτεία με τείχη μεγαλοπρεπή , γερά και ψηλά, οι πύργοι τους σε πολύ μικρές αποστάσεις και δεν θα μπορούσε να τα πάρει ο Σουλτάνος δίχως αισχρή προδοσία! Ο γραικός αυτοκράτορας,

Οι Έλληνες μεγιστάνες σφάζονται. Ιούνιος 1453

Ιούνιος 1453:Οι Έλληνες μεγιστάνες σφάζονται.

« Το ίδιο έπραξε και με τους μεγιστάνες και τους αξιωματούχους που εξαγόρασε , όλους μαζί τους έστειλε στον δήμιο και τους καρατόμησε. Διάλεξε μάλιστα τις γυναίκες και τα παιδιά τους , τα ωραία κορίτσια και τα όμορφα αγόρια και τα παρέδωσε στον αρχιευνούχο του για να τα επιβλέπει. Οι υπόλοιπο αιχμάλωτοι παραδόθηκαν από τον ίδιο στην επιτήρηση άλλων , ώσπου να μεταφερθούν στην άλλη Βαβυλώνα, την Αδριανούπολη.
Και έβλεπες ολόκληρη την Πόλη στις σκηνές του στρατοπέδου , μια πόλη έρημη, ξαπλωμένη νεκρή, ξεγυμνωμένη , βουβή, παραμορφωμένη, άσχημη.»
Βυζαντινοί αξιωματούχοι του 800 μ.Χ. Διακρίνεται ο Νικηφόρος Α'


Βυζαντινοτουρκική Ιστορία, Μιχαήλ Δούκας, κεφάλαιο XL, εκδόσεις Κανάκη.

Το τέλος του Λουκά Νοταρά και Ισαάκ. Ο σουλτάνος ζητά να ασελγήσει στον γιο του Νοταρά.

Ο σουλτάνος ζητά να ασελγήσει στον γιο του Νοταρά. Το τέλος του Λουκά Νοταρά και Ισαάκ.
3 Ιουνίου 1453.

« Αφού ο τύραννος περιόδευσε το μεγαλύτερο μέρος της πόλης, κατέληξε στα διαμερίσματα του παλατιού, όπου έστησε φαγοπότι για να διασκεδάσει. Βούλιαξε λοιπόν στο κρασί και μέθυσε, και στη συνέχεια φώναξε τον αρχιευνούχο του και τον πρόσταξε : « Πήγαινε στο σπίτι του μεγάλου δούκα και πές του : ‘’ είναι διαταγή του ηγεμόνα να στείλεις τον γυιό σου τον μικρότερο στο συμπόσιο’’». Το αγόρι ήταν πανέμορφο, μόλις δεκατεσσάρων χρονών. Σαν άκουσε την προσταγή αυτή ο πατέρας του παιδιού κέρωσε  σαν νεκρός, το πρόσωπό του παραμορφώθηκε και είπε στον αρχιευνούχο : « Δεν αρμόζει στην αγωγή μου να παραδίδω εγώ με τα ίδια μου τα χέρια το παιδί μου για να μιανθεί από κάποιον. Καλύτερα επομένως να στείλει τον δήμιο για να μου πάρει το κεφάλι » . Ο αρχιευνούχος τον συμβούλεψε να παραδώσει το αγόρι, για να μην αρπάξει φωτιά από τον θυμό του ο τύραννος. Εκείνος αντιθέτως δεν πείστηκε και του είπε : « αν θέλεις να το πάρεις εσύ και να φύγεις, πάρ’ το και φύγε. Εγώ όμως να σου το παραδώσω με την ίδια μου την θέληση , είναι κάτι που δεν θα γίνει ποτέ». Τότε ο αρχιευνούχος επέστρεψε στον ηγεμόνα και του μετέφερε όσα του είπε ο μεγάλος δούκας, ιδιαίτερα μάλιστα πως δεν θέλησε να παραδώσει το αγόρι. Ο τύραννος θύμωσε και είπε στον αρχιευνούχο : « Πάρε τον δήμιο μαζί σου και πήγαινε να μου φέρεις εδώ το παιδί. Ο δήμιος να φέρει μπροστά μου τον δούκα και όλα του τα παιδιά
Μόλις επέστρεψαν και ο δούκας πληροφορήθηκε την εντολή, φίλησε τα παιδιά και τη γυναίκα του και ξεκίνησε μαζί με τον δήμιο. Τον ακολούθησαν ο γυιός και ο γαμπρός του ο Καντακουζηνός. Ο αρχιευνούχος πήρε το παιδί κοντά του. Παρουσιάστηκε στον ηγεμόνα και του έδειξε το αγόρι. Όταν ο τύραννος έμαθε ότι οι άλλοι στέκονταν στην πύλη του ανακτόρου, έδωσε διαταγή στον δήμιο να τους κόψει τα κεφάλια με το σπαθί. Ο δήμιος τους πήγε λίγο πιο πέρα από το παλάτι και τους ανακοίνωσε την διαταγή. Ο γυιός ακούγοντας την εντολή του σφαγιασμού τους άρχισε να κλαίει. Ο πατέρας του , ωστόσο, ορθώθηκε με γενναιότητα, έδωσε θάρρος στους νέους, στηρίζοντας τους το φρόνημα με τα παρακάτω λόγια : « Παιδιά μου, είδατε πως κατά τη χθεσινή ημέρα και μόνον, όλα τα δικά μας σκόρπισαν στον άνεμο, ο ατελείωτος πλούτος μας και η επιβλητική δόξα που απολαμβάναμε σε αυτήν την μεγαλούπολη και, μέσω αυτής, σε όλη τη χριστιανική οικουμένη. Σήμερα όμως, τούτη τη στιγμή, τίποτε άλλο δεν μας έχει απομείνει παρά η ζωή μας. Και αυτή όμως δεν είναι αιώνια. Κάποτε ,σύντομα, όλοι πεθαίνουμε. Πως θα πεθάνουμε όμως; Στερημένοι από τα αγαθά που χάσαμε, από την δόξα και την τιμή, την αρχοντιά μας, περίγελος όλων, καταφρονημένοι, κουρελιάρηδες, μέχρι που να μας πάρει ο θάνατος από τον κόσμου τούτο ατιμασμένους. Που πήγε ο βασιλιάς μας; Δεν τον έσφαξαν χθες; Που πήγε ο συμπέθερός μου και πατέρας σου , ο μέγας δομέστικος; Που ο Παλαιολόγος και ο πρωτοστάτορας με τους δύο του γυιούς; Δεν σφαγιάστηκαν χθες στον πόλεμο; Μακάρι να είχαμε και εμείς πεθάνει μαζί τους. Αλλά και αυτή η ώρα είναι καλή, ας μη λιγοψυχήσουμε. Ποιος άλλωστε ξέρει, αν τα όπλα του διαβόλου, σαν καθυστερούσαμε και άλλο εδώ, δεν μας πλήγωναν με τα δηλητηριασμένα τους βέλη. Να ο δρόμος είναι ανοιχτός. Στο όνομα του Εσταυρωμένου, Εκείνου που πέθανε και αναστήθηκε για τις αμαρτίες μας, ας πεθάνουμε για να απολαύσουμε μαζί Του τις ευλογίες Του». Τούτα ήταν τα λόγια του για να ενθαρρύνει τους νέους, που αμέσως εγκαρδιωμένοι προετοιμάστηκαν να πεθάνουν. Είπε μετά στον δήμιο : « Κάνε αυτό που σε διέταξαν, αρχίζοντας από τους νέους». Ο δήμιος υπάκουσε και έκοψε τα κεφάλια των νέων, ενώ ο δούκας στεκόταν ακίνητος ψελλίζοντας  : « Ευχαριστώ σοι, Κύριε» και « Δίκαιος εί, Κύριε» . Αμέσως μετά, είπε στον δήμιο: « Αδελφέ, δώσε μου λίγη ώρα για να μπώ στην εκκλησία να προσευχηθώ».
Υπήρχε στο σημείο εκείνο μια μικρή εκκλησία. Ο άλλος του έδωσε την άδεια και αυτός εισήλθε στον ναό και προσευχήθηκε. Κατόπιν  βγήκε έξω από την πόρτα της εκκλησίας, όπου είδε εμπρός του τα σώματα των παιδιών του να σπαρταρούν ακόμα ! Δοξολόγησε και πάλι τον Θεό, γονάτισε και του έκοψαν το κεφάλι. Στη συνέχεια, ο δήμιος πήρε τις κεφαλές τους και επέστρεψε στην αίθουσα του συμποσίου, παρουσιάζοντάς τες στον αιμοβόρο κτήνος. Είχε αφήσει πίσω του γυμνά και άταφα τα σώματά τους.»
Ο Λουκάς Νοταράς αποχαιρετά τη γυναίκα του, για να σφαγιαστεί . https://antexoume.files.wordpress.com/2014/05/7mage0000140a.jpg

-Ο μικρότερος γυιός του ονομαζόταν Ισαάκ. Οι άλλοι δύο είχαν δραπετεύσει στη Ρώμη.-

Βυζαντινοτουρκική Ιστορία, Μιχαήλ Δούκας, κεφάλαιο XL, εκδόσεις Κανάκη.

Κυριακή, 15 Μαΐου 2016

Το κεφάλι του Κωνσταντίνου ΙΑ’.

Το κεφάλι του Κωνσταντίνου ΙΑ’.

«Ο γραικός αυτοκράτορας με πέντε χιλιάδες πεζούς ήταν στην πλατεία , αλλά δεν μπόρεσε να τρέξει αμέσως στο μέρος που ήταν το χάλασμα, γιατί πρόλαβαν οι Τούρκοι και ταμπουρώθηκαν. Τους πολέμησε γενναία, κράτησε όσο μπόρεσε κι έπεσε κι ό ίδιος εκεί στο ίδιο μέρος. Το κεφάλι του, όταν πιά ξεψύχησε , το έκοψε ένας γενίτσαρος, το όνομά του Σαρίλες, και το πήγε και το έρριξε εμπρός στα πόδια του Σουλτάνου και του είπε : « Πολυχρονεμένε μου αφέντη, να το κεφάλι του χειρότερου εχθρού σου» . Ο Σουλτάνος ρώτησε έναν γραικό, ονόματι Αντρέα, ποιανού είναι η κεφαλή. Αυτός αποκρίθηκε ότι είναι το κεφάλι του αυτοκράτορα Δραγάτζη του αφέντη μας. Και τότε ο Σουλτάνος τον αντάμειψε αυτόν τον γενίτσαρο με άλογα,χρήματα, καινούριες φορεσιές και τα καλύτερα αξιώματα και τον έκανε βοεβόδα του Αγιδάν και της Ανατολής. Έτσι πάρθηκε η Κωνσταντινούπολη χάρη στην αισχρή πανουργία και τις επιβουλές συνθήκες με τους μαγαρισμένους.»

Το κεφάλι του Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου εκ βυζαντινού χειρογράφου της Μοδένης.



«Αναμνήσεις ενός γενίτσαρου», του Σέρβου Μιχαήλ Κωνσταντίνοβιτς ( πολιόρκησε ,στον πλευρό των Τούρκων, την Κωνσταντινούπολη) , από παλαιοσλαβικό χειρόγραφο που βρέθηκε το 1823 από τον πολωνό Γκαλενζόφσκι σε βιβλιοθήκη καθολικού μοναστηριού της Πολωνίας. «Zapiski Janitschara», Μόσχα 1978.- «Memorien eines Janitscharen oder Turkische Chronik», Koln 1975.

Γιατί δεν βοήθησαν οι Φράγκοι και τα αδέρφια του Κωνσταντίνου.

Γιατί δεν βοήθησαν οι Φράγκοι και τα αδέρφια του Κωνσταντίνου.

«Ο καίσαρ Κωνσταντίνος έστειλε πρέσβεις από τη στεργιά και τη θάλασσα στο Μωριά, στα αδέρφια του, επίσης στη Βενετία και στη Γένοβα, ζητώντας βοήθεια. Τα αδέρφια του όμως δεν ήρθαν σε βοήθεια γιατί είχαν μεταξύ τους μεγάλη εχθροπάθεια κι επολέμαγαν και με τους Αρβανίτες. Οι δε Φράγκοι επίσης δεν ηθέλησαν να στείλουν βοήθεια γιατί σκέφτονταν αλλιώς : « αφήστε μας εμάς, ας πάρουν τώρα οι Τούρκοι το Τσαρογκράντ (Κωνσταντινούπολη) κι εμείς έπειτα το παίρνουμε από εκείνους». Λοιπόν βοήθεια δεν ήρθε από πουθενά.»


Η ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ, ΝΕΣΤΟΡΑΣ ΙΣΚΕΝΤΕΡΗΣ-χριστιανός στρατιώτης στο στρατόπεδο των Τούρκων-,ΚΕΔΡΟΣ

Μόνο ο Γιουστινιάνης βοήθησε.

Μόνο ο Γιουστινιάνης βοήθησε.
Giovanni Giustiniani Longo, 1418 – 1 Ιουνίου 1453) 

«Ένας μόνο, ο Γενοβέζος άρχοντας Γιουστινιάνης ήρθε να βοηθήσει τον καίσαρα με δύο καράβια και με δύο αρματωμένα κάτεργα με 600 γενναίους, κι επέρασε μέσα από τον στόλο των Τούρκων κι έφτασε τα τείχη του Τσαρογκράντ ( Κωνσταντινούπολη). Ο καίσαρ τον υποδέχτηκε με μεγάλη χαρά και του έκανε σπουδαίες τιμές, γιατί τον εγνώριζε πρωτύτερα. Αυτός εζήτησε από τον καίσαρα το πιο δύσκολο μέρος του κάστρου, εκεί όπου οι Τούρκοι έκαναν τον πλέον σφοδρό πόλεμο. Του έδωσε ο καίσαρ και δικούς του ανθρώπους ώστε να έχει ως δύο χιλιάδες. Κι επολέμησαν όλοι αυτοί τόσο άφοβα και γενναία του Τούρκους, ώστε τους ανάγκασαν να αποτραβηχτούν από το μέρος εκείνο και να μην ξανάρθουν πιά εκεί. Αυτός δε, ο Γιουστινιάνης, όχι μόνο αρμάτωσε γερά το δικό του μέρος, αλλά επήγαινε και στα άλλα οχυρά του κάστρου και τα αρμάτωνε κι εμψύχωνε τους στρατιώτες να μένουν εκεί άφοβα, να ελπίζουν στο Θεό, αλλά να έχουν και την προσοχή τους ακοίμητη, με όλη τους την ψυχή και την καρδιά να πολεμήσουν τους απίστους και τότε θα τους βοηθήσει ο Θεός.Τους έδινε πολλές και καλές συμβουλές, γιατί είχε πολλά πάθει και μάθει στα στρατιωτικά κι όλοι οι στρατιώτες τον αγάπησαν και τον άκουγαν σε όλα όσα τους έλεγε. Και οι τούρκοι, όπως είπαμε και πριν, επολέμαγαν δίχως να σταματούν , το ένα κύμα άλλαζε το άλλο, γιατί ήταν πάρα πολύ μεγάλος ο στρατός τους.»
ο Ιωάννης Ιουστινιάνης https://www.google.gr/search?q=Giovanni+Giustiniani+Longo&biw=1024&bih=466&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ved=0ahUKEwj9qfz1nNzMAhVoKcAKHXlPB7cQ_AUIBigB#imgrc=Ub_kuPzGnm7WrM%3A

ο αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος Παλαιολόγος  αναθέτει την οργάνωση της άμυνας της πόλης στον Ιωάννη Ιουστινιάνη. https://www.google.gr/search?q=%CE%B9%CE%BF%CF%85%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%B7%CF%82&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ved=0ahUKEwjguKD2ndzMAhVCOBQKHXtXAWgQ_AUIBygB&biw=1024&bih=466#imgrc=SJZUpzTul1m-hM%3A


Η ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ, ΝΕΣΤΟΡΑΣ ΙΣΚΕΝΤΕΡΗΣ-χριστιανός στρατιώτης στο στρατόπεδο των Τούρκων-,ΚΕΔΡΟΣ

Τρίτη, 10 Μαΐου 2016

Τα λείψανα βασιλέων και αγίων καταστρέφονται από τούρκους.

Τα λείψανα βασιλέων και αγίων καταστρέφονται από τούρκους. Μάιος-Ιούνιος 1453.

«Που είναι η ομορφιά σου, Παράδεισέ μου ; Που είναι η ευεργετική ορμή των πνευματικών σου χαρίτων που ζωογονούσε ψυχή και σώμα; Που βρίσκονται τα σώματα των Αποστόλων του Κυρίου που είχαν αιώνες πριν φυτευτεί στον αμάραντο παράδεισο, που είχαν στη μέση τους το πορφυρό ιμάτιο, τη λόγχη, τον σπόγγο, τον κάλαμο, που σαν τα ασπαζόμαστε φανταζόμαστε ότι αντικρίζαμε τον ίδιο τον Εσταυρωμένο; Που είναι τα νεκρά σώματα του Μεγάλου Κωνσταντίνου και των υπολοίπων βασιλέων; Οι δρόμοι, οι αυλές, τα σταυροδρόμια, οι αγροί, τα περίφρακτα περιβόλια, ήταν γεμάτα λείψανα αγίων , λείψανα σωμάτων ευγενών, λείψανα σωμάτων λαϊκών, ασκητών και ασκητριών. Ω τι καταστροφή !»


Βυζαντινοτουρκική Ιστορία, Μιχαήλ Δούκας.XLI,2.εκδόσεις Κανάκη.

Ο ανδρείος Ραγκαβής πεθαίνει ηρωικά. Μάιος 1453.

Ο ανδρείος Ραγκαβής πεθαίνει ηρωικά. Μάιος 1453.

« Φτάνει τότε μέσα από την πόλη κι ο στρατηγός Ραγκαβής με κάμποσους δικούς του ,βοήθεια των Ελλήνων που πολέμαγαν σκληρά τους Τούρκους και τους επήρε κυνήγι φτάνοντας ως τον ίδιο τον Αμάρμπεη. Αυτός σαν είδε τον Ραγκαβή να κόβει αλύπητα τους Τούρκους, έσυρε τη σπάθα του κι ερρίχτηκε εναντίον του κι εχτυπήθηκαν οι δυό τους πολύ άγρια. Ο Ραγκαβής επήδησε σε μια πέτρα και τον εβάρεσε με τη σπάθα του στον ώμο και με τα δυό του χέρια – τον έκοψε στα δύο γιατί ήταν χεροδύναμος. Οι τούρκοι ουρλιάζοντας από το κακό τους τον εκύκλωσαν , πάρα πολλοί, και τον χτυπούσαν. Επάλεψαν σφοδρά και οι Έλληνες να τον πάρουν και να το γλιτώσουν, μα δεν μπόρεσαν, έπεφταν πολλοί, και τον Ραγκαβή τον έκαναν κομμάτια οι τούρκοι κι έτσι ανάγκασαν τους Έλληνες να μπουν μέσα στη πόλη. Ήταν μεγάλος ο θρήνος κι η φρίκη των Ελλήνων για τον Ραγκαβή γιατί ήταν ανδρείος και μέγας πολεμιστής κι αγαπημένος του καίσαρα.»
Βυζαντινός στρατιώτης . εικόνα βυζαντινού χειρογράφου εκ της British Library.


Η ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ, ΝΕΣΤΟΡΑΣ ΙΣΚΕΝΤΕΡΗΣ-χριστιανός στρατιώτης στο στρατόπεδο των Τούρκων-,ΚΕΔΡΟΣ

''Θα πεθάνω εδώ μαζί σας'' : Κωνσταντίνος ΙΑ’

''Θα πεθάνω εδώ μαζί σας'' : Κωνσταντίνος ΙΑ’
-Αρχές Μαΐου 1453 μ.Χ.-

«Όταν τα είδαν αυτά οι άρχοντες και ο Γιουστινιάνης έκαναν συμβούλιο μαζί με τον Πατριάρχη κι άρχισαν να λένε στον Καίσαρα : « ο άπιστος , όπως , βλέπουμε , δεν σκέφτεται να υποχωρήσει κι ετοιμάζεται πάλι για μεγάλη έφοδο. Τί θα κάνουμε λοιπόν εμείς αφού δεν περιμένουμε βοήθεια από κανέναν; Πρέπει να αφήσεις την πόλη και να πιάσεις ένα άλλο κατάλληλο μέρος. Τότε ο λαός σου και τα αδέρφια σου θα τρέξουν να σε συνδράμουν , αλλά κι οι Αρβανίτες θα φοβηθούν και θα κάνουν το ίδιο. Έτσι μπορεί κι ο άπιστος να φοβηθεί και να σηκωθεί να φύγει από την πόλη» . Αυτά κι άλλα πολλά έλεγαν στον Καίσαρα και του έδιναν να πάρει μαζί του τα καράβια και τα κάτεργα του Ιουστινιάνη . Ο Καίσαρ πολλή ώρα σιωπούσε δακρυσμένος, έπειτα τους είπε τα ακόλουθα : « Τα καταλαβαίνω αυτά που μου λέτε και σας ευχαριστώ για τις συμβουλές σας. Ξέρω πως θα μου έβγαιναν σε καλό, γιατί πράγματι όλα αυτά μπορούν να γίνουν . Αλλά πώς να το αποφασίσω; Πώς να αφήσω τον κλήρο, τους ιερούς ναούς, το θρόνο κι όλο το λαό μου ; Και τι θα πεί για μένα η οικουμένη όλη, σας ικετεύω να μου απαντήσετε , τι θα πεί ; Όχι κύριοι μου, όχι, καλύτερα να πεθάνω εδώ μαζί σας» . Κι εγονάτισε μπροστά τους κλαίγοντας πικρά. Έκλαιγε κι ο Πατριάρχης κι όλοι οι παρόντες , κι εσταμάτησαν εδώ τις ομιλίες τους για να μην μαθευτούν όλα τούτα στον κόσμο.»
O Κωνσταντίνος ΙΑ' Παλαιολόγος.  http://files.websitestool.com/papaki7497/image/img03931-20150712-1038-copy.jpg . www.greekheroes.gr


Η ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ, ΝΕΣΤΟΡΑΣ ΙΣΚΕΝΤΕΡΗΣ-χριστιανός στρατιώτης στο στρατόπεδο των Τούρκων-,ΚΕΔΡΟΣ