Τρίτη, 29 Μαρτίου 2016

Με πυρετό πολεμά ο Αλέξιος Κομνηνός .~ 1090 μ.Χ.

Με πυρετό πολεμά ο Αλέξιος Κομνηνός .~ 1090 μ.Χ.

'' Καθώς όμως έβλεπε το θράσος των Σκυθών κι ότι, όσο περνούσε η ώρα, προσερχόταν σε αυτούς νέες επικουρίες, άφησε στο μέρος εκείνο τον Γεώργιο Παλαιολόγο με τους υπόλοιπους παραγγέλλοντάς τους να αντιστέκονται στους Σκύθες οικονομώντας τις δυνάμεις τους ως τη στιγμή της επανόδου του. Στρέφει ύστερα το άλογό του, διασχίζει γοργά το ποτάμι και μπαίνει στο Ρούσιον. Μαζεύει όλους τους φυγάδες στρατιώτες που βρισκόταν εκεί κι όλους τους ντόπιους Ρουσιώτες που είχαν στρατεύσιμη ηλικία, ακόμα και τους αγρότες με τα αμάξια τους, και τους προστάζει να βγουν το γρηγορότερο από την πόλη και να σταθούν στην όχθη του ποταμιού. Δεν πρόλαβε να το πει κι εκείνοι ήταν κιόλας στο ποτάμι. Ο Αλέξιος τους έβαλε στη γραμμή κι ο ίδιος ξαναπέρασε το ποτάμι κι επέστρεψε καλπάζοντας στον Γεώργιο, μολονότι είχε προσβληθεί από τεταρταίο πυρετό και χτυπούσαν τα δόντια του από τα ρίγη. Οι Σκύθες είχαν κι αυτοί ανασυγκροτήσει το στρατό τους. Όταν όμως είδαν τη διπλή παράταξη και τον αυτοκράτορα να αγωνίζεται με τόσο σθένος, έχασαν κάθε ελπίδα ότι θα μπορούσαν να κάμψουν τη μαχητικότητά του, αφού ήταν ίδιος και στις νίκες και στις ήττες, και, γνωρίζοντας την ακατάβλητη ορμή του, σταμάτησαν επιτόπου χωρίς να αποτολμούν την σύγκρουση μαζί του.''
http://36.media.tumblr.com/d623db7a44c181b54cb2e23fae342c7e/tumblr_nnsqqs8CaS1qcxemno1_500.jpg



Αλεξιάς , Άννα Κομνηνή.Βιβλίο Ζ,Κεφάλαιο  ΙΧ , εκδόσεις Άγρα.

Χρησμός Λέοντος του Σοφού για την άνοδο της Αυτοκρατορίας.

Χρησμός Λέοντος του Σοφού για την άνοδο της Αυτοκρατορίας.

Έτερα του αυτού κυρού Λέοντος του σοφωτάτου βασιλέως.

« Έφαγε το μικρόν ποντίκιν
Το βαστάγιν της κανδήλας,
Και ετζακίστην η κανδήλα
Και εσβέστην η φωτία.
Και την πίτταν έφαγέν την
και χοροπατεί απέσω,
και εις το καύκαλον της πίττας
νοσσιάς θέλει να κτίση,
βάστα , βάστα και να βλέπεις,
όταν έλθη ο τζαχότζης
και συντρίψουν τα πλευρά του:
έλθη δε και η μαμή του
η στραβοκαμπούρα πάλιν,
με θυμόν , τον έχει πλείστον.
Και αφού κόψουν τους μασθούς της
Και τζαλοπατήσουσίν τους,
Και το αίμα τους συνάζουν
Και εις τους πίθους γαρ το βάλουν,
Τότε βλέπε ζάλην
Και ανεμοταραχίδαν
Τας καμήλας φορτωμένας
Τα ψαλίδας ως τον άμμον,
Και τους κάτους με κουδούγνια
Και το μιαρόν ποντίκιν
Από κομματίου το δράξουν
Και εξαναλώσουσίν το.
Τότε να ξαναπλασθή η πίττα,
Και να ξαναχυθή η κανδήλα
Και να εξαναλάμψεις πάλιν :††††»
ο Αυτοκράτωρ Λέων Στ΄ ο Σοφός.τοιχογραφία στον ναό της Αγίας Του Θεού Σοφίας, στην κατεχομένη υπό των τούρκων Κωνσταντινύπολη.

Ελληνικός Κώδιξ 297 ( fol. 62 ) της Κρατικής Βιβλιοθήκης Βερολίνου, φ. 5β

Byzantinisch-Neugriechische Jahrbucher 13, Νίκος Α. Βέης (Bees) , σελ.:226-227

Ρίμα στον Ανδρόνικον Καντακουζηνόν .

Ρίμα εις τον ευγενέστατον και τετιμημένον άρχοντα Ανδρόνικον Καντακουζηνόν της οποίας η ακροστιχίς λέγει ούτως.

Γεωργίου Αιτωλού έπαινος εις τον αυθέντην Ανδρόνικον.

«Γερόντων έχεις φρόνησιν, αν είσαι παλληκάρι,
Και μέσα εις τους άρχοντας έχεις μεγάλην χάριν,
Έχεις τους λόγους τακτικούς, είσαι πεπαιδευμένος,
Η φύσις σου το έδωκε να είσαι τιμημένος.
Ωσάν τριαντάφυλλον ανθείς με γνώσιν και με κάλλος,
Μηδέ ευγενικώτερος πιστεύω δεν εν’άλλος.
Ρωμαίικα η γλώσσα σου τα λέγει σαν αηδόνι,
Τα τούρκικα καλλίτερα παρά το χελιδόνι,
Γέμεις χαρίτων δωρεών, γέμεις και σωφροσύνς
Και τους πτωχούς τους βοηθείς μετά δικαιοσύνης.
Ισάζεις με τους παλαιούς εις τα καλά σου ήθη
Και σαν εσένα φρόνιμος άλλος δεν εγεννήθη.
Όλοι σου προσηκόνουνται, μικροί τε και μεγάλοι,
Σταυρόνουσι τα χέρια τους, κλίνουν και το κεφάλι.
Υιός γεννάσαι εκ πατρός αρχοντικής εκ ρίζης,
Να είσαι πολυχρόνιος και δούλους να ορίζης.
Άρχων να είσαι θαυμαστός, ένας με τους μπασσιάδες,
Να σκύφτουν να σε προσκυνούν και αυτοί οι κεχαγιάδες.
Ίσια να είσαι εις τιμήν και περισσότερός του,
Οποίου δεν εφάνηκεν άλλος καλλίτερός του.
Του ευγενούς και ευτυχούς πατρός του Μιχαήλου,
Άρχοντος Καντακουζηνού και της Τριάδας φίλου.
Ωσάν λέων θαυμαστός να είσαι εις κάθε πράγμα,
Χάριν να έχεις εκ Θεού, ωσάν λέει το γράμμα.
Λέγει εις προφητείαν του ο Σολομών εκείνος,
Οποίος εις τους λόγους του άλλος δεν ήτον φίνος,
Ότι απ’όλα στον άνθρωπον και από πολλά φλωρία
Υγεία περισσότερον είναι που κάμνει χρεία.
Υγείαν και ψυχήν καλήν ει τις να ταποκτήση
Δύναται στον παράδεισον με θάρρος να πατήση.
Έχεις τα δύο μάλιστα, τιμήν και σωφροσύνην,
Και όλοι σε θαυμάζονται στην τόσην καλωσύνην.
Πολλοί Ρωμαίοι σήμερον, Εβραίοι, Μουσουλμάνοι,
Θαυμάζουσί σου τόνομα τούτο όπου σου πιάνει.
Ανδρόνικον σε λέγουσιν, όνομα τιμημένον,
Οι παλαιοί οι βασιλείς ειχάν το διαλεγμένον.
Ίσιαν έχεις δύναμιν, στους παλιούς μοιάζεις,
Εις ήθος και εις πρόσωπον εκείνους τους ταιριάζεις.
Νικάς εις γνώσιν άρχοντας , εις λόγους διδασκάλους,
Τέτοιαν τιμήν δεν ηυρήκε τινάς από τους άλλους.
Όστις σε ιδή από μακρά τρέχει και προσκυνεί σε,
Εις τους πλουσίους και πτωχούς γλυκύς ως μέλι είσαι.
Σειρήνη εν η γλώσσα σου, το στόμα σου κοντύλι,
Όλοι σου προσηκόνουνται εδώ και ένα μίλλι.
Έχεις και προς τους πένητας πολλήν ελεημοσύνην,
Και όλοι πολλά σε χαίρονται εις την δικαιοσύνην.
Ίρις δοξάρι λέγεται στο νέφη πλουμισμένον,
Ξανθογαλαζοκόκκινον έτζ’ένε καμωμένον,
Σιμά εις τούτο δύνασαι να φθάσεις με την γνώσιν,
Διατί τινάς εν έλαβε στον κόσμον χάριν τόσην.
Τα άστρα με την γνώσιν σου δύνασαι να μετρήσεις.
Μικροί μεγάλοι κάμνουσιν ει τι και αν ορίσης.
Όλοι τον επουράνιον Θεόν παρακαλούσιν,
εις προσευχήν που κάμνουσιν τούτο μόνον λαλούσιν.
Να ζήσεις χρόνους περισσούς μετά ευδαιμονίαν
Και όσα κάμνεις πάντοτε να έχουν ευλογίαν.
Αυθέντην να σε λέγουσιν οι Κωνσταντινουπολίται,
Βουλήν να παίρνουν από σε και οι μητροπολίται.
Υπάγωμεν να λέγουσι τώρα να ενωθούμεν
Αυθέντην τον Ανδρόνικον, να τον συμβουλευθούμεν.
Θεμέλιον να ευρίσκεσαι, πύρος στερεωμένος.
Εις τους Ρωμαίους πάντοτε, άρχων αξιωμένος.
Να λάμπεις σαν το ήλιον, όπου ποτέ δεν σβέννει,
Και από την ίσιαν τάξιν του ποτέ του δεν εβγαίνει.
Την παίδευσιν εκ φύσεως έχεις και σωφροσύνην
Και εις ημάς τους δούλους σου πολλήν ελεημοσύνην.
Η φρόνησις σου ένε την στον κόσμον ακουσμένη,
Του γένους η ευγένεια είναι επαινεμένη,
Εις όλον το περίγειον, Ανατολήν και Δύσιν,
Οι λόγοι της αυθεντίας σου να τρέχουν σαν την βρύσιν,
Νέος παλληκαρόπουλον είσαι στην ηλικίαν,
Αυξάνεις με τας αρετάς ωσάν την φοινικίαν.
Άριστος είσαι εις βουλήν και θαυμαστός εις γνώσιν,
Πασσιάδες σε θαυμάζουσιν εις αρετήν την τόσην.
Να λέγεις επιδέξιος είσαι εις ομιλίαν,
Του πατριάρχου Αβραάμ νάχης την ευλογίαν.
Δρόσον να στάζη ο ουρανός εις την αντίληψίν σου,
Εις το χρυσόν σου το κορμί και εις την κεφαλήν σου.
Όλοι να σε δοξάζουσι και να σε επαινούσι,
Πάντοτε οι διδάσκαλοι εσένα να υμνούσι,
Να δείχνεις εις τους πένητας πρόσωπον και καρδίαν,
Ότι δια τούτο εκ Θεού έχεις την αρχοντίαν.
Ίσια να έχης τους πτωχούς, ίσια και τους πλουσίους,
Οι χρόνοι σου να αυξήσουσιν εις τους διακοσίους.
Κύριος εις ευγένειαν και εις κληρονομίαν
Να είσαι των πατέρων σου και εις την εξουσίαν.
Ο λόγος σου να απερνά εις όλους τους μπασσιάδες,
Να σκύφτουν να σε προσκυνούν όλοι οι βοϊβοντάδες.
Να ιδής από του λόγου σου παιδία και εγγόνους
Και ει τις δεν το αγαπά πολλούς να έχη πόνους.»

-Το ποίημα γράφτηκε πριν το Μάιο του 1576 ,την εποχή που ζούσε ο Ανδρόνικος Καντακουζηνός 16ος αιώνας.-



Μονή Ιβήρων ,Κώδικας 152. Νέος Ελληνομνήμων , Σπ. Λάμπρου.Τόμος Θ’,Τεύχος Γ’,σελ.:262-264.

Σάββατο, 19 Μαρτίου 2016

Τα γράμματα στον τάφο του Μεγάλου Κωνσταντίνου.

Τα γράμματα γραμμένα στον τάφο του Μεγάλου Κωνσταντίνου και η εξήγησή τους από τον Γεννάδιο Σχολάριο το 1440 μΧ.. Ελληνική Πατρολογία 160




Το πορτραίτο της Ειρήνης Δούκαινας.

Το πορτραίτο της Ειρήνης Δούκαινας.


www.cngcoins.com


''Όσο για τη βασίλισσα Ειρήνη και μητέρα μου, ήταν τότε κοπελίτσα, ούτε τα δεκαπέντε της χρόνια δεν είχε κλείσει ακόμα. Ήταν κόρη του Ανδρονίκου , του πρωτότοκου γιου του καίσαρα, από ένδοξη οικογένεια που κρατούσε από τους ονομαστούς Ανδρονίκους και Κωνσταντίνους Δούκες. Στεκόταν στητή σαν αειθαλές βλαστάρι, κάθε μέλος και κάθε μέρος του κορμιού της ήταν αρμονικά ανεπτυγμένο εν σχέσει με τα άλλα. Αξιολάτρευτη στην όψη, γοητευτική στην ομιλία, όντως δεν χόρταινες να την βλέπεις και να την ακούς. Το ίδιο το πρόσωπο της έλαμπε με φέγγος της σελήνης, δεν ήταν ολοστρόγγυλο όπως των γυναικών της Ασσυρίας ούτε μακρουλό όπως των γυναικών της Σκυθίας, αλλά κάτι λίγο πιο μακρύ από έναν τέλειο κύκλο. Ρόδα άνθιζαν στα μάγουλά της και σαν τριανταφυλλιά φαινόταν από μακριά. Τα λαμπερά της μάτια γοήτευαν και φόβιζαν συνάμα :με τη σαγήνη και την ομορφιά της σε τραβούσε κοντά της και με τον φόβο που ενέπνεε σε έκανε να ζαρώνεις και να μην ξέρεις που να στρέψεις το βλέμμα και που να κρυφτείς. Υπήρξε άραγε στα αλήθεια εκείνη η Αθηνά που έχουν περιγράψει οι παλιοί συγγραφείς και ποιητές; Εγώ τουλάχιστον δεν ξέρω, ακούω μόνο τον μύθο να διαδίδεται και να παραδίδεται, αν όμως έλεγε κανείς πως η βασίλισσα ήταν η Αθηνά που παρουσιάστηκε ακόμα μια φορά στο γένος των ανθρώπων ή πως σχίστηκε το στερέωμα και φάνηκε μέσα σε ουράνια αίγλη και πρωτοφανή μαρμαρυγή, δεν θα ήταν μακριά από την αλήθεια. Και το πιο θαυμαστό, αυτό που δεν είναι δυνατό να βρεθεί σε καμιά άλλη γυναίκα, είναι ότι η όψη της και μόνο έκανε τους θρασείς άνδρες να ζαρώνουν και στους συνεσταλμένους από φόβο έδινε θάρρος. Τις πιο πολλές φορές κρατούσε το στόμα της κλειστό και, έτσι σιωπηλή, έμοιαζε όντως άγαλμα καλλονής και στήλη έμψυχη ευρυθμίας. Συχνά συνόδευε τα λόγια με κάποια χαριτωμένη χειρονομία, φαινόταν τότε το χέρι της ως τον καρπό κι έλεγες πως κάποιος σπουδαίος τεχνίτης είχε φτιάξει από φίλντισι τα τορνευτά της δάχτυλα κι όλο το σχήμα του χεριού της. Η κόρη του ματιού της θύμιζε γαλήνια θάλασσα που άστραφτε βαθυκύμαντη και γαλήνη. Το ασπράδι του ματιού της αντανακλούσε τη λάμψη της κόρης κι ακτινοβολούσαν τα μάτια της ακαταμάχητη χάρη και άφατη ηδονή. Τόσο όμορφοι ήταν η Ειρήνη και ο Αλέξιος.''


Αλεξιάς Άννα Κομνηνή, Βιβλίο Γ , ΙΙΙ, εκδόσεις Άγρα

Το πορτραίτο του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού.

Το πορτραίτο του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού.


«Ο Αλέξιος δεν ήταν βέβαια μεγάλου αναστήματος , αλλά ήταν ευρύστερνος κι είχε σώμα συμμετρικό. Όταν στεκόταν όρθιος δεν εντυπωσίαζε τόσο αυτούς που τον έβλεπαν, όταν όμως καθόταν στον βασιλικό θρόνο, σαν της Γοργώς άστραφταν τα μάτια του, σαν κεραυνός φαινόταν, ακαταμάχητη λάμψη εξέπεμπε το πρόσωπό του κι όλη η κατασκευή του σώματος του . Τα τόξα των φρυδιών του διαγραφόταν μαύρα σε κάθε πλευρά του προσώπου του. Από κάτω μάτια που σε κοίταζαν βλοσυρά και ήμερα συνάμα. Το βλέμμα του, η στιλπνότητα του μετώπου, η λάμψη των παρειών και το ρόδινο χρώμα τους ενέπνεαν φόβο και εμπιστοσύνη μαζί. Οι ευρείς ώμοι τους, τα γεροδεμένα μπράτσα , το προτεταμένο στήθος, όλα γενικά συνέθεταν την εμφάνιση ενός ήρωα και καλούσαν τον καθένα σε θάμβος και τέρψη. Όλος μαζί αυτός ο άνδρας και ομορφιά είχε και χάρη και επιβάλλον και μεγαλείο όσο κανείς άλλος. Αν μάλιστα εκείνος χρησιμοποιούσε την ευγλωττία του σε κάποια συνομιλία, τότε θα έβλεπες αμέσως να κάθεται πύρινη πάνω από τα χείλη του η ρητορική. Και ακοή και ψυχή αιχμαλώτιζε με τον κατακλυσμό των επιχειρημάτων του και ήταν ασυναγώνιστος και ακαταμάχητος και στη γλώσσα και στο χέρι επίσης :στο ένα όταν χειριζόταν το δόρυ και στο άλλο την καθαρή γοητεία.»
ο Αλέξιος Κομνηνός, εκ βυζαντινού χειρογράφου της Βατικανής Βιβλιοθήκης.



Αλεξιάς Άννα Κομνηνή, Βιβλίο Γ, ΙΙΙ, εκδόσεις Άγρα

Οι νίκες του Νικήτα Ωορύφα στο Αιγαίο και Πελοπόννησο. ~ 875 μ.Χ.

Οι νίκες του Νικήτα Ωορύφα στο Αιγαίο και Πελοπόννησο. ~ 875 μ.Χ., επί Βασιλείου Α'

«Αλλά και άλλος στόλος εχθρικός απέπλευσε από την Κρήτη. Γιατί ο Σαήτ ο γιος του Απόχαβα, που ήταν στην Κρήτη αρχηγός, έστειλε κάποιον Φώτιο, άνδρα γενναίο και δραστήριο, εναντίον των Ρωμαίων με εικοσιεφτά κουμπάρια, πλήθος μυοπάρωνες και άλλα πλοία πεντηκόντορα που τα ονομάζουν και γαλέρες. Αυτός λοιπόν από την Κρήτη εξόρμησε και λήστευε τα νησιά του Αιγαίου κι έφθασε στα παράλια μέχρι και την Προικόννησο στα μέρη του Ελλησπόντου. Ό,τι στον δρόμο συναντούσε το κατέστρεφε και έπαιρνε αιχμαλώτους. Στο στόμιο του Αιγαίου, κοντά στην πόλη της Καρδίας, έπεσε πάνω στον Νικήτα Ωορύφα, τον πατρίκιο και δρουγγάριο των πλωϊμων ,που του έλαχε να είναι ο αρχηγός του στόλου των Ρωμαίων.Ο Ωορύφας έδωσε μάχη φοβερή κι ευθύς είκοσι πλοία Κρητικά δια του υγρού πυρός κατέφλεξε, τους δε βαρβάρους που επέβαιναν μοιράστηκαν η μαχαίρα, το πυρ, και το νερό. Όσα από τα πλοία γλίτωσαν από τον κίνδυνο της μάχης και της θάλασσας, βρήκαν δια της φυγής τη σωτηρία τους.

Αλλά οι Κρήτες, αν και κατακόπηκαν με τρόπο φοβερό, δεν έμαθαν να μένουν σε ησυχία. Επέμεναν να εργάζονται στης θάλασσας την τέχνη και ληστρικά πλοία εξόπλιζαν, για να ταλαιπωρούν την Πελοπόννησο και τα νησιά κάτω από αυτήν, με ναύαρχο τον Φώτιο, αυτόν που παραπάνω αναφέραμε. Και εναντίον αυτών εξόρμησε ο αρχηγός του στόλου των Ρωμαίων, ο πατρίκιος Νικήτας Ωορύφας. Βρίσκει ευνοϊκό άνεμο και εντός ολίγων ημερών πιάνει την Πελοπόννησο και προσεγγίζει στο λιμάνι των Κεγχρεών.

Σαν έμαθε όμως πως τα σκάφη των εχθρών ληστεύουν μέρη δυτικότερα, όπως τη Μεθώνη , Πύλο , Πάτρα και άλλα προς την Κόρινθο περίχωρα, πήρε σοφή και συνετή απόφαση. Σκέφτηκε δηλαδή τον ίλιγγο που θα έφερνε ο περίπλους μέσω Ταινάρου και Μαλέα και πόσο άσκοπο θα απέβαινε, να πλεύσει χίλια μίλια και πόσο χρόνο πολύτιμο να χάσει, και όπως ήταν , ευθύς μέσα στη νύκτα από τον ισθμό της Κορίνθου μετέφερε τα πλοία δια ξηράς, στην άλλη θάλασσα, βάζοντας πάμπολλα χέρια να δουλεύουν . Κι αφού τους ναύτες επιβίβασε άρχισε αμέσως τη δουλειά.

Έτσι αιφνίδια επιτίθεται σε εχθρούς ανίδεους  για αυτό που τους περίμενε, κι αφού τους σύγχυσε με φόβο απροσδόκητο και τα μυαλά τους τάραξε ,δεν τους επέτρεψε ούτε προς μάχη να σταθούν, ούτε να δείξουν την ανδρεία τους, αλλά αναγκάσθηκαν στα γρήγορα να φύγουν. Άλλα λοιπόν από τα πλοία των εχθρών πυρπόλησε και άλλα κατεβύθισε. Από τους βαρβάρους πάλι άλλους κατέσφαξε το ξίφος και άλλους κατάπιε η θάλασσα. Και επειδή ο αρχηγός τους θανατώθηκε, στην Πελοπόννησο σκορπίσθηκαν οι άλλοι. Εκείνος όμως ύστερα τους έστηνε παγίδες και ζωντανούς τους έπιανε. 
Τους περίμεναν ποινές κάθε λογής. Σε άλλους το δέρμα αφαιρούσε -και αυτό κυρίως πάθαιναν όσοι αρνήθηκαν το βάπτισμα των Χριστιανών,γιατί τους έλεγε πως αφαιρεί το δέρμα τους, αφού δεν είναι πια δικό τους- και σε άλλους έκοβε με πόνους φοβερούς λωρίδες από το δέρμα τους, από τον αυχένα μέχρι τον αστράγαλο. Άλλους κρεμούσε με σχοινιά κι έπειτα τους κατέβαζε κοντά σε λέβητες που κόχλαζαν γεμάτοι από πίσσα, και άλλους πάλι υπέβαλλε σε ένα σωρό βασανιστήρια. Και όλα αυτά τα έκαμε, για να γεννήσει μέσα τους τον φόβο κι έτσι να γίνουν πιο διστακτικοί στο να εξορμούν κατά της επικράτειας των Ρωμαίων.»
Ο Νικήτας Ωορύφας και οι ποινές εναντίον των εχθρών. εκ βυζαντινού χειρογράφου της Χρονογραφίας του Ιωάννη Σκυλίτση, Εθνική Βιβλιοθήκη Μαδρίτης.



Χρονογραφία Ιωάννης Σκυλίτσης, εκδόσεις Μίλητος.

Τρίτη, 8 Μαρτίου 2016

Αλέξιος Κομνηνός: Δίκαια υποφέρω Κύριε.

Αλέξιος Κομνηνός: Δίκαια υποφέρω Κύριε.

''Από τότε μέχρι κι ως το τέλος της ζωής του , τον έπιαναν κατά διαστήματα οι ρευματισμοί που του στοίχιζαν αβάσταχτους πόνους. Εκείνος ήταν τόσο υπομονετικός , ώστε ποτέ δεν ξεστόμισε παράπονο κι έλεγε μόνο  «Επάξια υποφέρω, δίκαια μου συμβαίνουν αυτά λόγω του πλήθους των αμαρτιών μου». Κι αν κάποτε ξέφευγε από τα χείλη του κάποιος μικρόψυχος λόγος, έκανε ευθύς το σημείο του σταυρού για να διώξει τον απαίσιο δαίμονα : «Μακριά από μένα πονηρέ», έλεγε, «καταραμένος να είσαι για τις παγίδες που στήνεις στους Χριστιανούς».''
ο Αλέξιος Α' Κομνηνός και ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, εκ βυζαντινού χειρογράφου της  Βιβλιοθήκης του Βατικανού.


Αλεξιάς ,Άννα Κομνηνή, Βιβλίο ΙΔ', ΙV, Εκδόσεις Άγρα

Ο άτρωτος προστάτης του γένους μας Λεοντάρης.

[ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΕΥΓΕΝΙΚΟΥ]
Στίχοι στον τάφο του κυρού Δημητρίου του Λεοντάρη στην μονή της Πέτρας.

«Ζητείς ,θεατή, τον μέγαν Λεοντάρην ,
Εκείνον αυτόν που βλέπεις στην εικόνα ;
Ζητείς εκείνον , του γένους τον προστάτην,
Τον ακράδαντον της βασιλείας στύλον ,
Τον άτρωτο ασπιδοφόρο στις μάχες,
Μόνο με την όψη έτρεπε σε φυγή τους εχθρούς,
Τον ήλιο τον ουρανοδρόμον,στο βίο του,
Πάσα την οικουμένη καταυγάζοντα;
Δεν είναι εδώ, μη νομίζεις στον τάφο,
Κρύφθηκε αυτός ο αστέρας,
Στους αγγέλους στέκει δίπλα στο θρόνο,
Στο βασιλικό της Αγίας Τριάδας,
Με τους αγίους άπαυστα διάγει,
Ένθα λύπη και στεναγμός απέδρα,
Κόνιν μικράν άφησε εδώ,
Δεσμόν, ζόφον, κάθειρξιν, άχρηστο βάρος,
Προς των αδελφών και του γόνου του φιλτάτου,
Των πάντα λαμπρών και μεγάλων,στη ζωή,
Γέρας λαμπρό τούτο το μνήμα λαμβάνει,
Την αρετή ως άληστο γέρας έχει.»


-Ο Δημήτριος Λεοντάρης ήταν σπουδαίος στρατηγός του Μανουήλ Β’ Παλαιολόγου, έδρασε από το 1387 και πέθανε στις 6 Σεπτεμβρίου 1431.-


Παλαιολόγεια και Πελοποννησιακά, Τόμος Α’,σελ.213. Σπ.Π. Λάμπρου

Κυριακή, 6 Μαρτίου 2016

Περί Μονοκέρωτος, Μανουήλ Φίλης 14ος αιώνας

Περί Μονοκέρωτος 
Μανουήλ Φίλης 14ος αιώνας
Φυσιολόγος
''Ο Μονόκερως βρίσκεται και αυτός στην Ινδία. Είναι στο μήκος όπως ο γάιδαρος και έχει πολλή δύναμη, και όταν πολεμάει με τον άνθρωπο, λακτίζει με τα ποδάρια του και τον κρούει με δύναμη. Εάν τύχει και τον δαγκώσει παρευθύς τον θανατώνει. Γυρίζει συνέχεια το κεφάλι του και κάνει φόβο με το κέρατό του, το οποίον το έχει πάνω από τα φρύδια του. Το κέρατό του δεν είναι κούφιο όπως στα άλλα ζώα ,αλλά είναι συμπαγές και στερεό και δυνατό σαν το σίδηρο και ίσιο σαν το βέλος και μαύρο. Έχει τρίχες ξανθιές και πυκνές στο κορμί του , και η ουρά του μοιάζει σαν του αγριόχοιρου και το στόμα του είναι πλατύ σαν του λέοντα. Όταν θελήσει να δράμει ,τρέχει ταχέως και αγαπά την ερημιά να μην βλέπει ανθρώπους. Μόνος του θέλει να ζει, και προς τα άλλα θηρία τα αλλόφυλα είναι ήμερος, όταν δε δεί άλλον Μονόκερο αρσενικό αγριεύει πάρα πολύ, και στο θηλυκό Μονόκερο ημερώνει, και πάλι όταν κάνει την επιθυμία του με αυτόν, τον αποστρέφεται και αυτόν. Το κέρατό του το βρίσκουν οι άνθρωποι, το έχουν σε ιατρεία του φαρμακείου, με αυτόν τον τρόπο τον βρίσκουν :Το θηρίον αυτό δεν έχει την θερμότητα του στομάχου σαν τα άλλα ζώα, αλλά το κεφάλι του είναι πολύ πιο θερμό και για αυτό η θερμότητα εκείνη των φαγητών αυξάνει το κέρας του , και κάθε χρόνο κάνει καινούριο κέρατο και όταν βγει το νέο από κάτω ,πέφτει το επάνω το μεγάλο κέρατο και έτσι κάνει σε όλη του τη ζωή. Εκείνο όπου πέσει και το βρουν οι άνθρωποι ,το έχουν σαν κάτι πολύτιμο αφού είναι δύσκολο να το βρεί κανείς, διότι ο Μονόκερος βρίσκεται μέσα στη βαθειά έρημο και τροφή δεν βρίσκουν οι άνθρωποι να τρώνε έως ότου να περάσουν την έρημο και νερό δεν υπάρχει επίσης, και για αυτό είναι πολύ δύσκολο να το βρουν. Έχει και άλλη συνήθεια ,αφού μέσα στην έρημο δεν βρίσκεται νερό περισσό, μόνον από τη βροχή μαζώνεται λίγο στα κοιλώματα της γης και εκείνον πάλι από τον ήλιο λιγοστεύει. Μαζεύονται εκεί όλα τα θηρία να πιούν νερό και δεν πίνουν διότι είναι πικρό, και στέκονται όλα και περιμένουν τον μονόκερων έως ότου έρχεται και αυτός να πιεί, και όταν σκύψει να πιεί , αγγίζει το κέρας του στο νερό και αυτό γλυκαίνεται, και αυτός πίνει και τα άλλα θηρία.''
Περί της των ζώων ιδιότητος, Μανουήλ Φίλης, British Library
Περί της των ζώων ιδιότητος, Μανουήλ Φίλης, British Library
Περί της των ζώων ιδιότητος, Μανουήλ Φίλης, British Library
Περί της των ζώων ιδιότητος, Μανουήλ Φίλης,SG Library

Περί της των ζώων ιδιότητος, Μανουήλ Φίλης,Oxford Library

Περί της των ζώων ιδιότητος, Μανουήλ Φίλης,British Library

Ψαλτήρι, Vatican Library

Ψαλτήρι, Vatican Library




Περί της των ιδιοτήτων των ζώων,Μανουήλ Φίλης.14ος αιώνας.

Φυσιολόγος, Manuscript No 1008 de la Bibliotheque Nationale, Anecdota Atheniensia I,