Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2016

Ο Θεόφιλος συνθέτης ύμνων της Εκκλησίας.

Ο Θεόφιλος συνθέτης ύμνων της Εκκλησίας.

«Φιλοδοξούσε ακόμα και μελωδός να γίνει . Γι’αυτό συνέθετε ύμνους και μελωδία σε στιχηρά τροπάρια, προτρέποντας να ψάλλονται. Μαζί με αυτά την αρμονία άλλαξε στο «ευλογείτε» του Τετάρτου ήχου από το «άκουε κόρη» της όγδοης ωδής και δίνοντας άλλο ρυθμό όρισε στην Εκκλησία του Θεού να ψάλλεται και να το ακούουν οι πιστοί. Λέγεται μάλιστα ότι κάποτε από τον έρωτα της μελωδίας κυριευόμενος σε ένα λαμπρό εορτασμό στη Μεγάλη Εκκλησία δεν σταμάτησε τα χέρια να κινεί και για να έχει το ελεύθερο να διευθύνει τη χορωδία, στους κληρικούς εχάρισε χρυσάφι λίτρες εκατό. Αλλά και το στιχηρό της βαϊφόρου Κυριακής, εκείνο δηλαδή το : «εξέλθετε έθνη, εξέλθετε λαοί» λένε πως είναι γέννημα από τη δική του την ψυχή .»
ο αυτοκράτωρ Θεόφιλος διευθύνει τη χορωδία στην Αγία Σοφία, εκ βυζαντινού χειρογράφου Χρονογραφία Ιωάννη Σκυλίτση




Χρονογραφία Ιωάννης Σκυλίτσης.Θεόφιλος. Εκδόσεις Μίλητος.

Έφυγες να δεις τις καλλίγραμμες Μακεδόνισσες στη Θεσσαλονίκη.ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΗΛΙΟΠΩΛΟ, Ιωάννης Τζέτζης

67
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΗΛΙΟΠΩΛΟ
«Οι παλαιοί Ισραηλίτες διαμαρτυρήθηκαν στον αρχηγό τους εκείνον τον Μωυσή και του είπαν : «Θαρρείς και δεν υπήρχαν μνήματα στην Αίγυπτο, μας έβγαλες στην έρημο για να μας πεθάνεις»! Λες και δεν είχατε εσείς οι ρασοφόροι μόνιμους πόρους διαβίωσης στη Βασιλεύουσα, αναχώρησες για τη Θεσσαλονίκη και τη χώρα των Παιόνων. Άφησέ τα αυτά, άφησέ τα. Απ’ ό,τι καταλαβαίνω, επηρεασμένος από τον Ηρόδοτο, σε έπιασα διακαής πόθος να γνωρίσεις τις Μακεδόνισσες ,τις «σουσουράδες» όπως τις αποκαλεί ο Ησίοδος, ή, σύμφωνα με τον χρυσόστομο τον Όμηρο, «αυτές που αγωνίστηκαν στον διαγωνισμό του πισινού και νίκησαν». Βεβαίως εσύ δεν περνούσες εδώ ζωή χαρισάμενη, όπως περνά ο τάδε, που πριν δεν είχε ούτε τα απαραίτητα. Τούτον εδώ τον είδε παλαιότερα ο Ιεζεκιήλ , στη μεγάλη κοιλάδα όπου βρέθηκε με τους σωρούς των οστών να είναι αποστεωμένος, και το γέρικο μουλάρι του κοκκαλιάρικο και ζαρωμένο, να βαδίζει μόλις και με τα βίας, άκουσε τότε τη φοβερή εκείνη φωνή να λέει : « υιέ ανθρώπου, προφήτευσον επί τα οστά τα ξηρά ταύτα, ει έλθη πνεύμα επ’αυτά και αναβήσεται σαεξ επ’αυτά». Οπότε ο Ιεζεκιήλ απάντησε με όλη του τη δύναμη : «ει επί πάντα τα οστά έλθη πνεύμα και σαρξ ανελεύσεται, αλλ’επί τον σκελετόν τουτονί και ταυτηνί την ημίονον ουκ ανελεύσεται , κύριε, κύριε». Αυτός λοιπόν για τον οποίο ο προφήτης δεν άφησε ξεκάθαρα καμιάν ελπίδα αναστάεως, όπως ισχύει για μας τους άλλους, αυτός έγινε παχύσαρκος και περιφέρεται καβάλα σε παχιά και ψηλά μουλάρια και διαθέτει συνοδούς και ένα σωρό υπηρέτες. Ζει λοιπόν ζωή χαρισάμενη και συχνάζει στην αυλή του βασιλιά, όπου εξαπατά τους άρχοντες παριστάνοντας το λιοντάρι, όπως το γαϊδούρι από την Κύμη με τη λεοντή, δίχως να φαίνεται ότι είναι γάιδαρος που φορά τομάρι λιονταριού. Για σένα πάλι που  επιθυμούσες να μείνεις εδώ, δεν έμεινε τίποτα βιώσιμο και έτσι, θέλοντας , όπως ανέφερα να δεις τις καλλίγραμμες Μακεδόνισσες, έφυγες για τη Θεσσαλονίκη εγκαταλείποντας τη Βασιλεύουσα. Να ‘σαι καλά και δώσε χαιρετισμούς εκ μέρους μου σε όσους με γνωρίζουν .»


Επιστολαί, Ιωάννης Τζέτζης. Εκδόσεις Κανάκη

Σύνοδος του 1437:Δεν υπογράφουμε χωρίς λεφτά.

Σύνοδος του 1437:Δεν υπογράφουμε χωρίς λεφτά.

«Όταν οι αρχιερείς αποβιβάστηκαν από τις τριήρεις, οι Πολίτες τους ασπαζόταν κατά τη συνήθεια και τους ρωτούσαν : «Πως είστε ; Τι συνέβη στη σύνοδος ;Μήπως κερδίσαμε τη διαμάχη;». Εκείνοι ωστόσο αποκρινόταν : «Ξεπουλήσαμε την πίστη μας, ανταλλάξαμε την ευσέβεια με την ασέβεια, προδώσαμε την καθαρά θυσία και γίναμε αζυμίτες». Αυτά και άλλα αισχρότερα και βρωμερά λόγια διέδιδαν. Και ποιοι τα έλεγαν τούτα; Εκείνοι ακριβώς που υπέγραψαν τον δογματικό όρο. Ο Αντώνιος Ηρακλείας και όλοι οι υπόλοιποι. Αν όμως κάποιος ρωτούσε : «Και γιατί τότε υπογράψατε;» αυτοί απαντούσαν : «Επειδή φοβόμαστε τους Φράγκους». Και σαν ρωτούσαν πάλι, αν βασάνισαν οι Φράγκοι ,ή μαστίγωσαν  ή φυλάκισαν κανέναν, απαντούσαν : «Όχι». «Τότε πως υπογράψατε;». «Το δεξί χέρι, τούτο υπέγραψε», έλεγαν , «ας κοπεί. Ας ξεριζωθεί η γλώσσα που ομολόγησε». Δεν είχαν βλέπετε τι άλλο να πουν, γιατί υπήρχαν και μερικοί αρχιερείς που κατά τη στιγμή της υπογραφής έλεγαν : «Δεν υπογράφουμε, αν δεν μας δοθεί ένα ικανοποιητικό χρηματικό ποσό».Οι άλλοι πλήρωναν και τότε μόνον ο κάλαμος βυθιζόταν στο μελάνι. Ο αριθμός των νομισμάτων που δαπανήθηκαν για αυτούς και καταμετρήθηκαν στο χέρι του καθενός από τους άγιους πατέρες ήταν απλώς ανυπολόγιστος. Όταν όμως αργότερα μετάνιωσαν ,δεν επέστρεψαν τα αργύρια. Προς τι λοιπόν οι φωνές ότι ξεπούλησαν την πίστη τους, αφού αμάρτησαν περισσότερο και από αυτόν τον Ιούδα, ο οποίος επέστρεψε τουλάχιστον τα αργύρια, αλλά «ο Κύριος έμαθε και εξοργίστηκε και έριξε φωτιά στον Ιακώβ και οργή ξέσπασε πάνω στον Ισραήλ».


Βυζαντινοτουρκική Ιστορία, Μιχαήλ Δούκας, XXXI,9. Εκδόσεις Κανάκη.

Οι Λατίνοι θαυμάζουν Ορθόδοξη Θεία Λειτουργία. 1437 μ.Χ.

Οι Λατίνοι θαυμάζουν Ορθόδοξη Θεία Λειτουργία. 1437 μ.Χ. Ιωάννης Η' Παλαιολόγος.

«Μόλις αποβιβάστηκαν στη Βενετία, οι Βενετοί υποδέχθηκαν τους Ρωμαίους με εγκαρδιότητα ενώ καλωσόρισαν τον αυτοκράτορα σαν δικό τους δεύτερο μονάρχη και σωτήρα των ψυχών τους, πράγμα που συνέβη και με τον πατριάρχη και τους άλλους αρχιερείς. Προσέφεραν μάλιστα στην αντιπροσωπεία και ένα ιερό τέμενος , όπου οι Ρωμαίοι εισήλθαν για να τελέσουν την αναίμακτη θυσία. Συγκεντρώθηκαν λοιπόν την ημέρα εκείνη όλοι οι κάτοικοι της πόλης, γυναίκες και άντρες, για να δουν και να ακούσουν τη θεία και ιερά μυσταγωγία σύμφωνα με έθιμα της Ανατολικής Εκκλησίας. Αφού παρακολούθησαν τη Θεία Λειτουργία , δάκρυσαν και ανέκραξαν από βάθους ψυχής : «Κύριε διαφύλαξε άτρωτη την Εκκλησία Σου από τα βέλη του πονηρού που την διαιρούν. Εμείς ως τώρα δεν είχαμε ξαναδεί Γραικούς ούτε γνωρίζαμε τις τελετές τους, είχαμε μόνον ακούσει φήμες απόμακρες και τους θεωρούσαμε βαρβάρους. Τώρα όμως είδαμε και πιστέψαμε ότι αυτοί είναι οι πρωτότοκοι γυιοί της Εκκλησίας και μέσα τους λαλεί και ενεργεί Πνεύμα Θεού» .

-στον Δούκα τα ονόματα Ρωμαίος,Γραικός,Έλληνας ταυτίζονται και αφορούν τα άτομα της ελληνικής φυλής .Στη βυζαντινή εποχή οι Έλληνες χρησιμοποιούσαν συνήθως το όνομα Ρωμαίος αντί για Έλληνας, το Έλληνας συνήθως σήμαινε τον ειδωλολάτρη.-
http://4.bp.blogspot.com/-1FNVp20W9QA/U-kZLmyUgfI/AAAAAAAADDk/_0cl7JDKG_c/s1600/%CE%B8%CE%B5%CE%B9%CE%B1+%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%AF%CE%B1+2.jpg



Βυζαντινοτουρκική Ιστορία, Μιχαήλ Δούκας. XXXI,1. Εκδόσεις Κανάκη

Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2016

Ο έρωτας της Ζωής με τον Μιχαήλ. 11ος αιώνας

Ο έρωτας της Ζωής με τον Μιχαήλ. 11ος αιώνας,επί Ρωμανού Αργυρού.

«Ο δε νεαρός (Μιχαήλ) , που τότε δεν ήξερες το μυστικό της αυτοκράτειρας ( Ζωής) , απέδιδε τη στάση της στην ευμένειά της προς αυτόν, και την επισκεπτόταν βέβαια υπακούοντας στο κάλεσμα της, πάντα όμως ταπεινά και φοβισμένα. Κι έτσι όπως κοκκίνιζε από ντροπή ,ακόμα περισσότερο αγλάιζε το χρώμα τη μορφή του κι έλαμπε πιο πολύ η ομορφιά του. Κι εκείνη έκανε τα πάντα να του διώξει το φόβο: αφήνοντας κατά μέρος το συνοφρυωμένο ύφος της, του χαμογελούσε όλο γλυκύτητα και, παίζοντας μαζί του κάτι σαν ερωτικό παιχνίδι, πάσχιζε να τον κάμει να ξεθαρρέψει , κι επειδή έδινε στον αγαπημένο της τόσο λαμπρές ερωτικές ευκαιρίες, βάλθηκε κι αυτός να παίζει τα ίδια παιχνίδια , στην αρχή χωρίς πολύ θάρρος κι έπειτα πλησιάζοντας την με όλο και μεγαλύτερη τόλμη και με χειρονομίες καθαρά ερωτικές. Δασκαλεμένος καθώς ήταν σε αυτή την τέχνη από τον αδελφό του, χυνόταν ξαφνικά στην αγκαλιά της και τη φιλούσε αγγίζοντας με τα χείλη το λαιμό και το χέρι της. Κι εκείνη, που ήταν πραγματικά ερωτευμένη μαζί του, σφιγγόταν επάνω του ακόμα πιο θερμά και τον φιλούσε με μεγαλύτερο πάθος. Εκείνος δεν επιθυμούσε βέβαια τα παρακμασμένα της κάλλη, αλλά είχε βάλει στον νου του τα μεγαλεία της βασιλείας και για αυτό το σκοπό αυτόν ήταν πρόθυμος να τολμήσει και να αναχθεί τα πάντα.
Όσο για τους ανθρώπους του παλατιού, στην αρχή απλώς υποπτευόταν τι συνέβαινε και δεν έφταναν πέρα από κάποιες υπόνοιες αργότερα όμως, όταν ο έρωτας ξέσπασε πια χωρίς καμιά ντροπή, όλος ο κόσμος το έμαθε και δεν έμεινε κανείς που να μην έχει αντιληφθεί κάτι : γιατί τα φιλιά είχαν ήδη καταλήξει σε συνουσία και πολλοί τους είχαν πιάσει να πλαγιάζουν στο ίδιο κρεβάτι . Και ο μεν νέος ντρεπόταν και κοκκίνιζε και φοβόταν για αυτό που έκανε, εκείνη όμως δεν το έκρυβε καθόλου :μπροστά στα μάτια όλων τον αγκάλιαζε και τον καταφιλούσε και ευχόταν να μη σταματήσει ποτέ να απολαμβάνει τις χαρές του.
Όπως είχαν τα πράγματα δεν θεωρώ απορίας άξιο ότι τον καταστόλιζε και τον καταχρύσωνε σαν άγαλμα με αστραφτερά δαχτυλίδια και χρυσοΰφαντα φορέματα, και τι δεν θα χάριζε στον αγαπημένο της μια ερωτευμένη βασίλισσα ;Αλλά εκείνη δεν περιοριζόταν σε αυτά :κάποτε , κρυφά από τους αυλικούς, τον κάθιζε στη θέση της στον βασιλικό θρόνο και του έδινε να κρατάει το σκήπτρο ,ήταν φορές μάλιστα που του φόραγε και το στέμμα κι ύστερα ριχνόταν στην αγκαλιά του αποκαλώντας τον καμάρι της και χάρη των ματιών της και άνθος ομορφιάς και δροσιά της ψυχής της. Κι επειδή το ίδιο πράγμα επαναλαμβανόταν συχνά, κάποτε την πήρε το μάτι κάποιου από εκείνους που βλέπουν τα πάντα, ήταν κάποιος ευνούχος που κατείχε ένα από τα πρώτα αξιώματα της αυλής, πρόσωπο σεβαστό τόσο για την προσωπικότητά του όσο και για τη θέση του κι επίσης θεράπων πατρικός της Ζωής. Αυτός λοιπόν βλέποντας εκείνο το παράξενο θέαμα, λίγο έλειψε να πέσει νεκρός, τόσο τον κατέπληξε η στάση των δύο εραστών. Εκείνη τον βοήθησε να συνέλθει από τον κλονισμό που είχε υποστεί και τον πρόσταξε να τεθεί στην υπηρεσία του ερωμένου της επειδή ήταν ήδη και θα ήταν και στο μέλλον ο μόνος αληθινός αυτοκράτορας.»
η Ζωή και η Θεοδώρα
http://www.wildwinds.com/coins/byz/zoe-theodora/t.html

ο Ιησούς Χριστός και ο Μιχαήλ Δ'
http://www.wildwinds.com/coins/byz/michael_IV/t.html




     Χρονογραφία Μιχαήλ Ψελλός , Βιβλίο Τρίτο:19,20.Εκδόσεις Άγρα

Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2016

Πυρετό είχε το λιοντάρι του αυτοκράτορα Αλεξίου Α’.

Πυρετό είχε το λιοντάρι του αυτοκράτορα Αλεξίου Α’.

«Τις μέρες όμως εκείνες συνέπεσε να αρρωστήσει το λιοντάρι που ζούσε στο παλάτι και, μετά από πυρετό τεσσάρων ημερών, ξεψύχησε.»



Αλεξιάς, Άννα Κομνηνή, Βιβλίο Στ’,VII, Εκδόσεις Άγρα

O Αθηναίος αστρολόγος Κατανάκγης .επί Αλεξίου Α'

O Αθηναίος αστρολόγος  Κατανάκγης.επί Αλεξίου Α'

«Αργότερα ήλθε από την Αθήνα στην πρωτεύουσα και ο επονομαζόμενος Κατανάγκης κι άρχισε διεκδικεί από τους προκατόχους του τα πρωτεία. Όταν όμως, απαντώντας στην ερώτηση «πότε πρόκειται να πεθάνει ο αυτοκράτορας», προμάντεψε , σύμφωνα με τους υπολογισμούς του, την ημερομηνία του θανάτου του, αστόχησε στην πρόγνωση. Τις μέρες όμως εκείνες συνέπεσε να αρρωστήσει το λιοντάρι που ζούσε στο παλάτι και, μετά από πυρετό τεσσάρων ημερών, ξεψύχησε. Πολλοί τότε πίστεψαν ότι έτσι βγήκε αληθινή η προφητεία του Κατανάγκη. Μετά από καιρό προμάντεψε και πάλι το θάνατο του αυτοκράτορα και διαψεύσθηκε , την ημέρα όμως εκείνη που είχε προμαντέψει ο Κατανάγκης πέθανε η βασίλισσα Άννα και μητέρα του. Όσο για τον βασιλιά, επειδή τόσες φορές ο Κατανάγκης είχε προμαντέψει το θάνατό του και άλλες τόσες είχε αστοχήσει, δεν ήθελε να τον απομακρύνει απ΄την πόλη και επειδή είχε τιμωρηθεί από τα ίδια του τα λάθη και για να μην δώσει την εντύπωση ότι τον εξορίζει από εμπάθεια.»
ασχολίες χαλδαίων αστρολόγων εκ βυζαντινού χειρογράφου Αγίου Όρους



Αλεξιάς, Άννα Κομνηνή, Βιβλίο Στ’,VII.Εκδόσεις Άγρα

Πρόοδος επιστημών,Δίωξη αστρολογίας,επί Αλεξίου Α’.

Πρόοδος επιστημών,Δίωξη αστρολογίας,επί Αλεξίου Α’.

«Γράφω δε αυτά όχι για επίδειξη, αλλά για να καταδείξω ότι, επί αυτοκράτορος Αλεξίου, σημειώθηκε πρόοδος σε πολλές επιστήμες επειδή εκείνος τιμούσε τους φιλοσόφους και τη φιλοσοφία, αν και ήταν προφανές πως δυσανασχετούσε κάπως με τις αστρολογικές μελέτες επειδή,πιστεύω, παρέσυραν πολλούς απλοϊκούς ανθρώπους να κοιτάζουν τα άστρα με το στόμα ανοιχτό χάνοντας έτσι την ελπίδα τους στον Θεό. Αυτή ήταν η αιτία που ο αυτοκράτορας είχε κηρύξει πόλεμο κατά της αστρολογίας. Μη φανταστείτε ωστόσο πως, για τον λόγο αυτόν, σημειώθηκε τα χρόνια εκείνα έλλειψη αστρονόμων.»




ο Αλέξιος Α' Κομνηνός εκ βυζαντινών χειρογράφων του Βατικανού



Αλεξιάς, Άννα Κομνηνή, Βιβλίο Στ’, VII.Εκδόσεις Άγρα

Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2016

Ο Αυτοκρατορικός Σταυρός. ~1190 μ.Χ.

Ο Αυτοκρατορικός Σταυρός. ~1190 μ.Χ.

«Καθώς και αυτός ακόμη ο αυτοκρατορικός σταυρός, που τον είχε πετάξει κάποιος ιερέας και τον ανακάλυψαν αργότερα στον ποταμό. Αυτόν ήταν κατασκευασμένος από χρυσάφι και στο μέσον υπήρχε τίμιο ξύλο από τον σταυρό του Χριστού, τοποθετημένο σταυροειδώς, ενώ είχε επίσης πολλές μικρές θήκες, μέσα στις οποίες υπήρχαν λείψανα των πιο σπουδαίων μαρτύρων, γάλα της Θεοτόκου, ένα κομμάτι από τη ζώνη της και πολλά άλλα σεπτά κειμήλια.»
Νόμισμα με τον αυτοκράτορα Λέοντα το Σοφό και τον υιό του Κωνσταντίνο

http://www.wildwinds.com/coins/byz/leo_VI/t.html




Χρονική Συγγραφή, Γεώργιος Ακροπολίτης,12. Εκδόσεις Κανάκη

Ο χαρακτήρας του Ιωάννη Βατάτζη και η Μαρκεσίνα.

Ο χαρακτήρας του Ιωάννη Βατάτζη και η Μαρκεσίνα.
Από τον Γεώργιο Ακροπολίτη.

«Γιατί ήταν πράος και πάντοτε είχε την τάση να φέρεται με φιλανθρωπία. Στους δικούς του υπηκόους δεν έδινε πολλά δώρα, στους ξένους όμως, και κυρίως στους πρέσβεις που ερχόταν, ήταν γενναιόδωρος επειδή ήθελε να τον επαινούν. Ήταν όμως επιρρεπής στους έρωτες, από τότε που πέθανε η γυναίκα του, η βασίλισσα Ειρήνη. Είχε σχέσεις φανερά και με πολλές άλλες, αλλά πιο πολύ από όλες αγαπούσε μια Ιταλίδα που την έλεγαν Μαρκεσίνα, η οποία είχε έλθει σαν υπηρέτρια της βασίλισσας Άννας από την Αλαμανία, τελικά όμως κατέληξε αντίζηλός της. Ο βασιλιάς ήταν τόσο εξαρτημένος από τον έρωτά προς  αυτήν, ώστε έβαλε να φορά κόκκινα παπούτσια και της επέτρεψε να έχει κόκκινη σέλα και χαλινάρια, ενώ της διέθεσε περισσότερους ακολούθους από όσους είχε η πραγματική βασίλισσα και έκανε και άλλα πολλά για να ικανοποιεί τις διάφορες επιθυμίες της. Αυτός ο βασιλιάς ήταν καρτερικός στους πολέμους, δεν του άρεσαν όμως οι μάχες σώμα με σώμα γιατί φοβόταν τον αλλοπρόσαλλο χαρακτήρα του Άρη και έβαζε στο νου του την άδηλη έκβασή τους. Γι’ αυτό έκανε υπομονή, έμεινε για καιρό στην εχθρική χώρα, περιμένοντας να περάσει το καλοκαίρι, το φθινόπωρο, ορισμένες φορές και ο χειμώνας. Έτσι υπερίσχυε, γιατί οι εχθροί κουραζόταν από την υπομονή και την επιμονή του.»
ο Ιωάννης Δούκας Βατάτζης εκ βυζαντινού χειρογράφου Μοδένης, Χρονογραφία Ζωναρά΄/

Νομίσματα Ιωάννη Βατάτζη : http://www.wildwinds.com/coins/byz/john_III/t.html


Χρονική Συγγραφή, Γεώργιος Ακροπολίτης,52.Εκδόσεις Κανάκη