Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

Οι ιδιοφυείς μεταφυτεύσεις του Κωνσταντίνου Μονομάχου!

Οι ιδιοφυείς μεταφυτεύσεις του Κωνσταντίνου Μονομάχου!

«Έτσι εάν κάποια μέρα αποφάσιζε να δημιουργήσει ένα άλσος, δεν έκανε μόνο αυτό που είχε βάλει αρχικά στο μυαλό του, αλλά και άλλα πολλά μαζί: λιβάδια σκεπαζόταν με χώμα και άλλα περιφραζόταν για πρώτη φορά, αμπέλια και δέντρα ξεριζώνονταν και άλλα μεταφυτεύονταν μαζί με τους καρπούς τους.
Και να τι σημαίνει αυτό: ήθελε ο βασιλιάς να μετατρέψει μια γυμνή πεδιάδα σε λιβάδι καταπράσινο; Στη στιγμή η επιθυμία του γινόταν πραγματικότητα: τα φυτά που είχαν μεγαλώσει αλλού μεταφερόταν μαζί με τους καρπούς τους και φυτευόταν για να ριζώσουν εκεί, βόλοι σκεπασμένοι με χλόη σηκώνονταν από άλση και βουνά και μεταφέρονταν για να γεμίσουν την εν λόγω πεδιάδα, κι αν δεν λαλούσαν τα τζιτζίκια πάνω στα δέντρα που είχαν αυτομάτως εμφανιστεί, κι αν τα αηδόνια δεν γέμιζαν το άλσος με τους κελαηδισμούς τους, δημιουργούσε μεγάλο ζήτημα και επιλαμβανόταν ο ίδιος, σε λίγο μπορούσε να απολαμβάνει όλη την ποικιλία των ήχων.

o Αυτοκράτωρ Ρωμαίων Κωνσταντίνος Μονομάχος, εκ τοιχογραφίας του ναού της Του Θεού Σοφίας, στην κατεχομένη υπό των Τούρκων, Κωνσταντινούπολη. πηγή:https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Emperor_Constantine_IX.jpg

Αυτά λοιπόν και όσα ακολουθούν σε μένα μεν δεν φαίνεται πως ταιριάζουν « βουληφόρω ανδρί, ω λαοί τα επιτετράφαται και τόσσα μέμηλεν» ,όπως λέει η μούσα της ποιήσεως. Κάποιος άλλος όμως, που θαυμάζει ακόμα και το φαινομενικό κάλλος, ίσως θα θαύμαζε τον αυτοκράτορα ως μεγαλουργό και θα έλεγε τα πάντα για να πείσει τον ακροατή: ότι ο βασιλιάς εκείνος ήταν τόσο ιδιοφυής, ώστε μπορούσε να μοιράζει τη ζωή του ανάμεσα στα σοβαρά έργα και στο παιχνίδι χωρίς το ένα μέρος να παρεμποδίζει το άλλο, και στα μεν σοβαρά έργα πίστευε ότι δεν χρειαζόνταν να προσθέσει τίποτε γιατί τα στόλιζε η δική τους ομορφιά, το παιχνίδι όμως το χρωμάτιζε με ζωηρά χρώματα ή μάλλον του έδινε μια επίσημη μορφή. Η ιδιοφυΐα του έφτανε ως το σημείο να αλλάζει τη φύση των πραγμάτων: υποκαθιστώντας την εργασία με τη δύναμη του νού, έκανε τη γη να παράγει χωρίς κανείς να την οργώνει. Όπως ο πρώτος Δημιουργός, δημιουργούσε εκ του μη όντος διάφορα πράγματα με τις ιδιότητές τους, με τις κατάλληλες μεταφυτεύσεις υπερνικούσε τη δύναμη των εποχών, με τις ιδιοφυείς εφευρέσεις του κατόρθωνε να μη χρειάζεται εργατικά χέρια, σαν θαυματοποιός, κατόρθωνε να πραγματοποιεί όσα έβαζε στο μυαλό του, κι ο κόσμος που έβλεπε να εμφανίζεται ένα χωράφι εκεί όπου χθες υπήρχε μια γυμνή πεδιάδα και προχθές ένας λόφος, δυσκολευόταν να πιστέψει στα μάτια του.»


ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΑΘΑΣ, ΤΟΜΟΣ 4,ΣΕΛ.186


Χρονογραφία, Μιχαήλ Ψελλός, Βιβλίο Έκτο,Κωνσταντίνος Θ’(1042-1055),173-175, εκδόσεις ΑΓΡΑ.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου