Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2016

Οι αναστεναγμοί από τα φιλιά του αχόρταγου τρυγητή.

Οι αναστεναγμοί από τα φιλιά του αχόρταγου τρυγητή.
12ος αιώνας, Βυζάντιο
« Κι αγκάλιασα την κόρη και τη γέμισα φιλιά, κι ήθελα δίπλα της να πλαγιάσω γλυκά το κορμί μου. Κι αυτή δεχόταν τα φιλιά και
πίσω άλλα μου έδινε, όμως με περισσή ντροπή και συστολή, παρθένα καθώς ήταν. Κι εγώ άλλα της χάριζα, όλο και πιο γλυκά. Τα δόντια μου δαγκωματιές της έδιναν, τροφή ερωτική, από αυτήν που η Αφροδίτη χαρίζει στους εραστές. Αυτή αναστέναζε  σιγανά κι ερωτικά, κι ήταν αυτός ο στεναγμός που ηδονή μου στάλαζε στα φυλλοκάρδια μέσα. Ολόκληρη στην αγκαλιά μου την κρατούσα, όπως ο αμπελουργός το κλήμα, και σταφύλια έστυβα στο στόμα μου αγουρωπά, όπως στύβουν οι έρωτες, ρουφώντας με τα χείλη μου το νέκταρ.
 Κι ενώ με τα δάχτυλα τα έστυβα , έπινα με τα χείλη ώστε όλο το νέκταρ να σταλάζει μέσα στη ψυχή μου, σαν σε πιθάρι. Τέτοιος αχόρταγος ήμουν τρυγητής. Κι αυτή μου τα ανταπέδιδε, με γέμιζε φιλιά. Σαν κισσό με αγκάλιαζε , και μύριες Χάριτες χόρευαν γύρω μας. Κι όταν τις αγκαλιές τις τόσες χόρτασα και τα φιλιά και τα παιχνίδια που οι Έρωτες διδάσκουν, αποζητούσα να φτάσω τον έρωτα ως το τέλος, όχι μονάχα με παιχνίδια, αλλά να μπω στα πιο προχωρημένα, ώστε ‘’να μη μείνει το σπίτι μισό και κρώζουν μέσα του οι κουρούνες’’.

Όμως αυτή με χέρια και με πόδια, με λόγια και με δάκρυα αντιστεκόταν κι έλεγε : «Υσμινία την παρθενιά μου δεν λυπάσαι;… Γιατί ζητάς τα στάχυα πριν το θέρος να μαδήσεις;… Μην κόβεις το ρόδο πριν βγει από τον κάλυκα, κι ούτε άγουρο σταφύλι, γιατί αντί για νέκταρ, ξίδι θα τρυγήσεις από την αγουρίδα. Εσύ θα θερίσεις το στάχυ, περίμενε όμως πρώτα να γίνει ξανθό το στάρι».»
Vat.gr.746.pt.2_0686_fa_0490v_l

Vat.gr.746.pt.2_0698_fa_0493v_l


βυζαντινό ερωτικό μυθιστόρημα : Υσμίνη και Υσμινίας, Κεφάλαιο Πέμπτο, Ευστάθιος Μακρεμβολίτης, εκδόσεις ΝΕΑ ΣΥΝΟΡΑ-Α.Α.ΛΙΒΑΝΗ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου