Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2016

Ο Μιχαήλ Δ’ άρρωστος πολεμά τους Βουλγάρους. Ο θρίαμβος του Μιχαήλ. 1041

Ο Μιχαήλ Δ’ άρρωστος πολεμά τους Βουλγάρους. Ο θρίαμβος του Μιχαήλ. 1041
«Οι σκέψεις αυτές βασάνιζαν τον αυτοκράτορα περισσότερο από τους σωματικούς πόνους και το κακό που του προξενούσαν έφερνε αντίθετο από αυτούς αποτέλεσμα: η αρρώστια διόγκωνε το σώμα του, ενώ η οδύνη για τα συμβάντα λειτουργούσε προς την αντίθετη κατεύθυνση και σαν να το άδειαζε, δύο αντίθετα κακά μοιραζόταν το βασιλιά. Τέλος ο βασιλιάς, πριν ακόμα νικήσει τους βαρβάρους, νίκησε τους πιο κοντινούς του κι έστησε τρόπαιο και κατά των συγγενών και κατά των φίλων και κατά του ίδιου του εαυτού, γιατί ενίσχυσε το ανήμπορο σώμα του με την προθυμία της ψυχής και αφού εμπιστεύτηκε τον εαυτό του στο Θεό, ετοιμάστηκε για τον πόλεμο. 

Καταρτίζει ένα σχέδιο, θέτει έναν σκοπό και κινεί τα πάντα για την επίτευξή του, δεν τρέχει αμέσως απροετοίμαστος στη μάχη αλλά ολοκληρώνει προηγουμένως μια σειρά από προπαρασκευές που θεωρώ περιττό να απαριθμήσω, και ούτε κινητοποιεί όλο το στράτευμα ( η πίστη του στη νίκη δεν βασίζεται στην αριθμητική υπεροχή) , αλλά επιλέγει τους πιο γενναίους στρατιώτες και τους πιο άξιους στρατηγούς και με αυτούς βαδίζει κατά των Σκυθών προχωρώντας με τάξη αφού παρέταξε τη φάλαγγα σύμφωνα με συγκεκριμένους στρατηγικούς κανόνες.

Όταν έφτασε στα βουλγαρικά σύνορα, στρατοπεδεύει σε κατάλληλο μέρος και πρώτα πρώτα αρχίζει τις διαβουλεύσεις. Εν συνεχεία αποφασίζει να δώσει μάχη, πράγμα εντελώς απίστευτο, για το οποίο αμφέβαλλαν ακόμα κι εκείνοι που το άκουσαν με τα αυτιά τους, γιατί ενώ τη νύχτα βρισκόταν στα χέρια των νοσοκόμων και με δυσκολία κρατιόταν στη ζωή, μόλις χάραζε η μέρα, σηκωνόταν ξαφνικά σαν κάτι να τον αναζωογονούσε, ανέβαινε στο άλογό του και, καθισμένος σταθερά πάνω στη σέλα με τα χαλινάρια στα χέρι, ρύθμιζε με επιδεξιότητα το βηματισμό του. Ύστερα ( θαύμα για όσους τον έβλεπαν) ακολουθούσε συνδέοντας τα τμήματα.

Ο Θρίαμβος μετά τη νίκη!

Μπαίνει λοιπόν θριαμβευτής στο άστυ και η Πόλη ολόκληρη ξεχύνεται να τον προϋπαντήσει. Κι εγώ ο ίδιος τον είδα τότε: τραμπαλιζόταν πάνω στο άλογο σαν σε κηδεία, τα δάχτυλά του που κρατούσαν τα χαλινάρια έμοιαζαν με δάχτυλα γίγαντα : καθένα τους ήταν στο πάχος και στο μέγεθος σαν μπράτσο, τόσο κακή αρρώστια του έτρωγε τα σωθικά. Το πρόσωπό του είχε παραμορφωθεί τελείως. Σε αυτή την κατάσταση κατευθύνεται στα ανάκτορα , όπου τελεί θρίαμβο λαμπρό, με τους αιχμαλώτους στη σειρά να διασχίζουν τον Ιππόδρομο, αποδεικνύοντας έτσι ότι η φλόγα της ψυχής και νεκρούς ανασταίνει, και ο ζήλος των ευγενών πράξεων νικάει την αδυναμία του σώματος.»
Ο βασιλεύς Ρωμαίων Μιχαήλ Δ' ο Παφλαγών, κατά τις τελευταίες του πολεμικές δράσεις εναντίον των Βουλγάρων. εκ του βυζαντινού χειρογράφου της Χρονογραφίας του Ιωάννου Σκυλίτση, Εθνική Βιβλιοθήκη Μαδρίτης.




ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ, ΤΟΜΟΣ 4, σελ. 70-71, Κωνσταντίνος Σάθας
ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ, ΤΟΜΟΣ 4, σελ. 74, Κωνσταντίνος Σάθας

Χρονογραφία, Μιχαήλ Ψελλός, Βιβλίο Τέταρτο ,43, Μιχαήλ Δ’ ( 1034-1041), εκδόσεις ΑΓΡΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου