Παρασκευή, 15 Απριλίου 2016

Ο υπερφυσικός άνδρας συναντά τον Αλέξιο Κομνηνό.

Ο υπερφυσικός άνδρας συναντά τον Αλέξιο Κομνηνό.

«Σηκώθηκε τότε ο Ισαάκιος και, παίρνοντας το πορφυρό σανδάλι, προσπάθησε να το φορέσει στο πόδι του αδελφού του. Καθώς εκείνος αρνιόταν επίμονα, «άφησέ με», του είπε, «το θέλημα του Θεού είναι να εκπροσωπήσεις εσύ την οικογένειά μας στον θρόνο». Του θύμισε μάλιστα και την προφητεία κάποιου ανθρώπου που παρουσιάστηκε μπροστά τους περίπου στο σημείο που ονομάζεται Καρπιανού μια φορά που οι δύο τους γύριζαν σπίτι τους από το παλάτι. Είχαν πράγματι φτάσει εκεί όταν τους συνάντησε κάποιος, πλάσμα υπερφυσικό ίσως ή ενδεχομένως και άνθρωπος που είχε στα αλήθεια το χάρισμα να προβλέπει το μέλλον. Φαινομενικά έμοιαζε σαν ένας ιερέας που τους πλησίαζε ασκεπής, με κάτασπρα μαλλιά και πυκνά γένια. Καθώς  ο ίδιος ήταν πεζός, έπιασε την κνήμη του Αλεξίου που ήταν έφιππος, τον τράβηξε προς το μέρος του και του ψιθύρισε στο αυτί μια φράση από τους ψαλμούς του Δαβίδ : «Έντειναι και κατευοδού και βασίλευε ένεκεν αληθείας και πραότητος και δικαιοσύνης». Και συμπλήρωσε : « Αυτοκράτορ Αλέξιε». Μόλις είπε τα προφητικά εκείνα λόγια , χάθηκε από τα μάτια τους. Ούτε  κατόρθωσε να τον πιάσει ο Αλέξιος κι ας έστρεφε παντού το βλέμμα του μήπως και τον δεί, κι ας ρίχτηκε στο κατόπι του με χαλαρωμένα εντελώς να γκέμια του αλόγου του , ελπίζοντας πως κάπου θα τον πετύχαινε για να μάθει ποιος ήταν κι από πού. Το πλάσμα που είχαν δει είχε γίνει άφαντο. Όταν επέστρεψε ο Αλέξιος, ο αδελφός του Ισαάκιος άρχισε να τον ρωτάει με επιμονή για το όραμα και ζητούσε να του αποκαλύψει το μυστικό. Στην αρχή ο Αλέξιος δεν έδειχνε να ενδίδει στην επίμονη απαίτηση του Ισαακίου, τελικά όμως του εκμυστηρεύθηκε τα λόγια που του είχαν ειπωθεί μυστικά.  Μιλώντας βέβαια ανοιχτά με τον αδελφό του εξηγούσε ως παραίσθηση τα λόγια που άκουσε κι έλεγε πως είναι φενάκη, όταν όμως έφερνε στο νου του τον σεβάσμιο ιερέα που του είχε παρουσιαστεί , τον παρουσιαστεί, τον παρομοίαζε με τον γιο της βροντής, τον θεολόγο. Ο Ισαάκιος έβλεπε τώρα να επαληθεύονται τα λόγια του γέροντα και να συμβαίνουν στην πραγματικότητα όσα είχε προμαντέψει. Επέμενε λοιπόν πιεστικότερα-πολύ περισσότερο που έβλεπε και τη φλογερή επιθυμία των στρατιωτών να δουν βασιλιά τον Αλέξιο-και τελικά του φόρεσε δια της βίας το πορφυρό σανδάλι. Αμέσως άρχισαν τις επευφημίες οι Δούκες που για πολλούς λόγους υποστήριζαν τον πατέρα μου και κυρίως επειδή η συγγενής τους Ειρήνη και μητέρα μου ήταν νόμιμη σύζυγός του.»
-η συνήθεις επευφημία ήταν «Βασιλεί Ρωμαίων πολλά τα έτη !»-

ο Αυτοκράτωρ Αλέξιος Κομνηνός με τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό. εκ βυζαντινού χειρογράφου της Βιβλιοθήκης Βατικανού.



Αλεξιάς, Άννα Κομνηνή, Βιβλίο Β’,Κεφάλαιο VII, εκδόσεις Άγρα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου