Παρασκευή, 15 Απριλίου 2016

Τα αρχοντόπουλα μάχονται ηρωικά. ~1090 μ.Χ.

Τα αρχοντόπουλα μάχονται ηρωικά. ~1090 μ.Χ.

«Με την αρχή της άνοιξης φτάνουν στη Χαριούπολη. Ο βασιλιάς, που βρισκόταν τότε στο Βουλγαρόφυγο, δεν είχε πια περιθώρια αναβολής. Απέσπασε λοιπόν ένα μεγάλο μέρος του στρατού του, όλους τους διακεκριμένους πολεμιστές, ακόμα και τους ίδιους τους αρχοντόπουλους, που μόλις είχαν αρχίσει να φυτρώνουν τα γένια τους κι η ορμητικότητά τους ξεπερνούσε κάθε όριο, και τους πρόσταξε να χτυπήσουν από πίσω τους Σκύθες που στεκόταν στο άκρο του συγκροτήματος των αμαξών. Το σώμα των αρχοντόπουλων πρώτος ο Αλέξιος το είχε συγκροτήσει. Επειδή η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν είχε πια στρατό εξαιτίας της αμέλειας των παλιών αυτοκρατόρων μάζεψε από παντού τους γιούς των στρατιωτών που είχαν  πέσει στη μάχη και τους γύμνασε στη χρήση των όπλων και στην τεχνική της μάχης. Τους ονόμασε αρχοντόπουλους σαν να καταγόταν από άρχοντες για να θυμούνται , μέσω του ονόματος , την ευγένεια και την ανδρεία των γονέων τους και να γεμίζει η ψυχή τους ‘θούριδος αλκής’. Έτσι ,όταν οι περιστάσεις θα απαιτούσαν από αυτούς δύναμη και τόλμη, θα επεδείκνυαν κι εκείνοι την πιο μεγάλη ανδρεία. Αυτό λοιπόν, εν συντομία, ήταν το τάγμα των αρχοντόπουλων που αριθμούσε περίπου δύο χιλιάδες στρατιώτες κι έμοιαζε στην όλη σύλληψη με τον παλιό εκείνον ιερό λόχο των Λακεδαιμονίων. Αυτοί λοιπόν οι νεοσύλλεκτοι αρχοντόπουλοι , σταλμένοι από τον βασιλιά, πορευόταν προς τη μάχη. Οι Σκύθες παρακολουθούσαν τις κινήσεις τους παραφυλάγοντας στους πρόποδες του λόφου, κι όταν τους είδαν να ορμάνε εναντίον των αμαξών, ρίχτηκαν ακάθεκτα εναντίον τους. Ακολουθεί συμπλοκή σώμα με σώμα και πέφτουν , ηρωικά μαχόμενοι, ως τριακόσιοι αρχοντόπουλοι . Πολύ καιρό στέναζε βαθιά για αυτούς ο βασιλιάς κι έχυνε δάκρυα πικρά και τους καλούσε έναν έναν να γυρίσουν σαν να είχαν φύγει για ταξίδι.»
στρατιώτες εκ βυζαντινού χειρογράφου ,Ιστορία Μεγάλου Αλεξάνδρου, Ελληνικό Ινστιτούτο Βενετίας,0402_min_01_36v

στρατιώτες εκ βυζαντινού χειρογράφου ,Ιστορία Μεγάλου Αλεξάνδρου, Ελληνικό Ινστιτούτο Βενετίας,0402_min_01_71v


Αλεξιάς, Άννα Κομνηνή, Βιβλίο Ζ’, VII, εκδόσεις Άγρα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου