Σάββατο, 19 Μαρτίου 2016

Το πορτραίτο της Ειρήνης Δούκαινας.

Το πορτραίτο της Ειρήνης Δούκαινας.


www.cngcoins.com


''Όσο για τη βασίλισσα Ειρήνη και μητέρα μου, ήταν τότε κοπελίτσα, ούτε τα δεκαπέντε της χρόνια δεν είχε κλείσει ακόμα. Ήταν κόρη του Ανδρονίκου , του πρωτότοκου γιου του καίσαρα, από ένδοξη οικογένεια που κρατούσε από τους ονομαστούς Ανδρονίκους και Κωνσταντίνους Δούκες. Στεκόταν στητή σαν αειθαλές βλαστάρι, κάθε μέλος και κάθε μέρος του κορμιού της ήταν αρμονικά ανεπτυγμένο εν σχέσει με τα άλλα. Αξιολάτρευτη στην όψη, γοητευτική στην ομιλία, όντως δεν χόρταινες να την βλέπεις και να την ακούς. Το ίδιο το πρόσωπο της έλαμπε με φέγγος της σελήνης, δεν ήταν ολοστρόγγυλο όπως των γυναικών της Ασσυρίας ούτε μακρουλό όπως των γυναικών της Σκυθίας, αλλά κάτι λίγο πιο μακρύ από έναν τέλειο κύκλο. Ρόδα άνθιζαν στα μάγουλά της και σαν τριανταφυλλιά φαινόταν από μακριά. Τα λαμπερά της μάτια γοήτευαν και φόβιζαν συνάμα :με τη σαγήνη και την ομορφιά της σε τραβούσε κοντά της και με τον φόβο που ενέπνεε σε έκανε να ζαρώνεις και να μην ξέρεις που να στρέψεις το βλέμμα και που να κρυφτείς. Υπήρξε άραγε στα αλήθεια εκείνη η Αθηνά που έχουν περιγράψει οι παλιοί συγγραφείς και ποιητές; Εγώ τουλάχιστον δεν ξέρω, ακούω μόνο τον μύθο να διαδίδεται και να παραδίδεται, αν όμως έλεγε κανείς πως η βασίλισσα ήταν η Αθηνά που παρουσιάστηκε ακόμα μια φορά στο γένος των ανθρώπων ή πως σχίστηκε το στερέωμα και φάνηκε μέσα σε ουράνια αίγλη και πρωτοφανή μαρμαρυγή, δεν θα ήταν μακριά από την αλήθεια. Και το πιο θαυμαστό, αυτό που δεν είναι δυνατό να βρεθεί σε καμιά άλλη γυναίκα, είναι ότι η όψη της και μόνο έκανε τους θρασείς άνδρες να ζαρώνουν και στους συνεσταλμένους από φόβο έδινε θάρρος. Τις πιο πολλές φορές κρατούσε το στόμα της κλειστό και, έτσι σιωπηλή, έμοιαζε όντως άγαλμα καλλονής και στήλη έμψυχη ευρυθμίας. Συχνά συνόδευε τα λόγια με κάποια χαριτωμένη χειρονομία, φαινόταν τότε το χέρι της ως τον καρπό κι έλεγες πως κάποιος σπουδαίος τεχνίτης είχε φτιάξει από φίλντισι τα τορνευτά της δάχτυλα κι όλο το σχήμα του χεριού της. Η κόρη του ματιού της θύμιζε γαλήνια θάλασσα που άστραφτε βαθυκύμαντη και γαλήνη. Το ασπράδι του ματιού της αντανακλούσε τη λάμψη της κόρης κι ακτινοβολούσαν τα μάτια της ακαταμάχητη χάρη και άφατη ηδονή. Τόσο όμορφοι ήταν η Ειρήνη και ο Αλέξιος.''


Αλεξιάς Άννα Κομνηνή, Βιβλίο Γ , ΙΙΙ, εκδόσεις Άγρα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου