Τρίτη, 29 Μαρτίου 2016

Ρίμα στον Ανδρόνικον Καντακουζηνόν .

Ρίμα εις τον ευγενέστατον και τετιμημένον άρχοντα Ανδρόνικον Καντακουζηνόν της οποίας η ακροστιχίς λέγει ούτως.

Γεωργίου Αιτωλού έπαινος εις τον αυθέντην Ανδρόνικον.

«Γερόντων έχεις φρόνησιν, αν είσαι παλληκάρι,
Και μέσα εις τους άρχοντας έχεις μεγάλην χάριν,
Έχεις τους λόγους τακτικούς, είσαι πεπαιδευμένος,
Η φύσις σου το έδωκε να είσαι τιμημένος.
Ωσάν τριαντάφυλλον ανθείς με γνώσιν και με κάλλος,
Μηδέ ευγενικώτερος πιστεύω δεν εν’άλλος.
Ρωμαίικα η γλώσσα σου τα λέγει σαν αηδόνι,
Τα τούρκικα καλλίτερα παρά το χελιδόνι,
Γέμεις χαρίτων δωρεών, γέμεις και σωφροσύνς
Και τους πτωχούς τους βοηθείς μετά δικαιοσύνης.
Ισάζεις με τους παλαιούς εις τα καλά σου ήθη
Και σαν εσένα φρόνιμος άλλος δεν εγεννήθη.
Όλοι σου προσηκόνουνται, μικροί τε και μεγάλοι,
Σταυρόνουσι τα χέρια τους, κλίνουν και το κεφάλι.
Υιός γεννάσαι εκ πατρός αρχοντικής εκ ρίζης,
Να είσαι πολυχρόνιος και δούλους να ορίζης.
Άρχων να είσαι θαυμαστός, ένας με τους μπασσιάδες,
Να σκύφτουν να σε προσκυνούν και αυτοί οι κεχαγιάδες.
Ίσια να είσαι εις τιμήν και περισσότερός του,
Οποίου δεν εφάνηκεν άλλος καλλίτερός του.
Του ευγενούς και ευτυχούς πατρός του Μιχαήλου,
Άρχοντος Καντακουζηνού και της Τριάδας φίλου.
Ωσάν λέων θαυμαστός να είσαι εις κάθε πράγμα,
Χάριν να έχεις εκ Θεού, ωσάν λέει το γράμμα.
Λέγει εις προφητείαν του ο Σολομών εκείνος,
Οποίος εις τους λόγους του άλλος δεν ήτον φίνος,
Ότι απ’όλα στον άνθρωπον και από πολλά φλωρία
Υγεία περισσότερον είναι που κάμνει χρεία.
Υγείαν και ψυχήν καλήν ει τις να ταποκτήση
Δύναται στον παράδεισον με θάρρος να πατήση.
Έχεις τα δύο μάλιστα, τιμήν και σωφροσύνην,
Και όλοι σε θαυμάζονται στην τόσην καλωσύνην.
Πολλοί Ρωμαίοι σήμερον, Εβραίοι, Μουσουλμάνοι,
Θαυμάζουσί σου τόνομα τούτο όπου σου πιάνει.
Ανδρόνικον σε λέγουσιν, όνομα τιμημένον,
Οι παλαιοί οι βασιλείς ειχάν το διαλεγμένον.
Ίσιαν έχεις δύναμιν, στους παλιούς μοιάζεις,
Εις ήθος και εις πρόσωπον εκείνους τους ταιριάζεις.
Νικάς εις γνώσιν άρχοντας , εις λόγους διδασκάλους,
Τέτοιαν τιμήν δεν ηυρήκε τινάς από τους άλλους.
Όστις σε ιδή από μακρά τρέχει και προσκυνεί σε,
Εις τους πλουσίους και πτωχούς γλυκύς ως μέλι είσαι.
Σειρήνη εν η γλώσσα σου, το στόμα σου κοντύλι,
Όλοι σου προσηκόνουνται εδώ και ένα μίλλι.
Έχεις και προς τους πένητας πολλήν ελεημοσύνην,
Και όλοι πολλά σε χαίρονται εις την δικαιοσύνην.
Ίρις δοξάρι λέγεται στο νέφη πλουμισμένον,
Ξανθογαλαζοκόκκινον έτζ’ένε καμωμένον,
Σιμά εις τούτο δύνασαι να φθάσεις με την γνώσιν,
Διατί τινάς εν έλαβε στον κόσμον χάριν τόσην.
Τα άστρα με την γνώσιν σου δύνασαι να μετρήσεις.
Μικροί μεγάλοι κάμνουσιν ει τι και αν ορίσης.
Όλοι τον επουράνιον Θεόν παρακαλούσιν,
εις προσευχήν που κάμνουσιν τούτο μόνον λαλούσιν.
Να ζήσεις χρόνους περισσούς μετά ευδαιμονίαν
Και όσα κάμνεις πάντοτε να έχουν ευλογίαν.
Αυθέντην να σε λέγουσιν οι Κωνσταντινουπολίται,
Βουλήν να παίρνουν από σε και οι μητροπολίται.
Υπάγωμεν να λέγουσι τώρα να ενωθούμεν
Αυθέντην τον Ανδρόνικον, να τον συμβουλευθούμεν.
Θεμέλιον να ευρίσκεσαι, πύρος στερεωμένος.
Εις τους Ρωμαίους πάντοτε, άρχων αξιωμένος.
Να λάμπεις σαν το ήλιον, όπου ποτέ δεν σβέννει,
Και από την ίσιαν τάξιν του ποτέ του δεν εβγαίνει.
Την παίδευσιν εκ φύσεως έχεις και σωφροσύνην
Και εις ημάς τους δούλους σου πολλήν ελεημοσύνην.
Η φρόνησις σου ένε την στον κόσμον ακουσμένη,
Του γένους η ευγένεια είναι επαινεμένη,
Εις όλον το περίγειον, Ανατολήν και Δύσιν,
Οι λόγοι της αυθεντίας σου να τρέχουν σαν την βρύσιν,
Νέος παλληκαρόπουλον είσαι στην ηλικίαν,
Αυξάνεις με τας αρετάς ωσάν την φοινικίαν.
Άριστος είσαι εις βουλήν και θαυμαστός εις γνώσιν,
Πασσιάδες σε θαυμάζουσιν εις αρετήν την τόσην.
Να λέγεις επιδέξιος είσαι εις ομιλίαν,
Του πατριάρχου Αβραάμ νάχης την ευλογίαν.
Δρόσον να στάζη ο ουρανός εις την αντίληψίν σου,
Εις το χρυσόν σου το κορμί και εις την κεφαλήν σου.
Όλοι να σε δοξάζουσι και να σε επαινούσι,
Πάντοτε οι διδάσκαλοι εσένα να υμνούσι,
Να δείχνεις εις τους πένητας πρόσωπον και καρδίαν,
Ότι δια τούτο εκ Θεού έχεις την αρχοντίαν.
Ίσια να έχης τους πτωχούς, ίσια και τους πλουσίους,
Οι χρόνοι σου να αυξήσουσιν εις τους διακοσίους.
Κύριος εις ευγένειαν και εις κληρονομίαν
Να είσαι των πατέρων σου και εις την εξουσίαν.
Ο λόγος σου να απερνά εις όλους τους μπασσιάδες,
Να σκύφτουν να σε προσκυνούν όλοι οι βοϊβοντάδες.
Να ιδής από του λόγου σου παιδία και εγγόνους
Και ει τις δεν το αγαπά πολλούς να έχη πόνους.»

-Το ποίημα γράφτηκε πριν το Μάιο του 1576 ,την εποχή που ζούσε ο Ανδρόνικος Καντακουζηνός 16ος αιώνας.-



Μονή Ιβήρων ,Κώδικας 152. Νέος Ελληνομνήμων , Σπ. Λάμπρου.Τόμος Θ’,Τεύχος Γ’,σελ.:262-264.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου