Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2016

Ο έρωτας της Ζωής με τον Μιχαήλ. 11ος αιώνας

Ο έρωτας της Ζωής με τον Μιχαήλ. 11ος αιώνας,επί Ρωμανού Αργυρού.

«Ο δε νεαρός (Μιχαήλ) , που τότε δεν ήξερες το μυστικό της αυτοκράτειρας ( Ζωής) , απέδιδε τη στάση της στην ευμένειά της προς αυτόν, και την επισκεπτόταν βέβαια υπακούοντας στο κάλεσμα της, πάντα όμως ταπεινά και φοβισμένα. Κι έτσι όπως κοκκίνιζε από ντροπή ,ακόμα περισσότερο αγλάιζε το χρώμα τη μορφή του κι έλαμπε πιο πολύ η ομορφιά του. Κι εκείνη έκανε τα πάντα να του διώξει το φόβο: αφήνοντας κατά μέρος το συνοφρυωμένο ύφος της, του χαμογελούσε όλο γλυκύτητα και, παίζοντας μαζί του κάτι σαν ερωτικό παιχνίδι, πάσχιζε να τον κάμει να ξεθαρρέψει , κι επειδή έδινε στον αγαπημένο της τόσο λαμπρές ερωτικές ευκαιρίες, βάλθηκε κι αυτός να παίζει τα ίδια παιχνίδια , στην αρχή χωρίς πολύ θάρρος κι έπειτα πλησιάζοντας την με όλο και μεγαλύτερη τόλμη και με χειρονομίες καθαρά ερωτικές. Δασκαλεμένος καθώς ήταν σε αυτή την τέχνη από τον αδελφό του, χυνόταν ξαφνικά στην αγκαλιά της και τη φιλούσε αγγίζοντας με τα χείλη το λαιμό και το χέρι της. Κι εκείνη, που ήταν πραγματικά ερωτευμένη μαζί του, σφιγγόταν επάνω του ακόμα πιο θερμά και τον φιλούσε με μεγαλύτερο πάθος. Εκείνος δεν επιθυμούσε βέβαια τα παρακμασμένα της κάλλη, αλλά είχε βάλει στον νου του τα μεγαλεία της βασιλείας και για αυτό το σκοπό αυτόν ήταν πρόθυμος να τολμήσει και να αναχθεί τα πάντα.
Όσο για τους ανθρώπους του παλατιού, στην αρχή απλώς υποπτευόταν τι συνέβαινε και δεν έφταναν πέρα από κάποιες υπόνοιες αργότερα όμως, όταν ο έρωτας ξέσπασε πια χωρίς καμιά ντροπή, όλος ο κόσμος το έμαθε και δεν έμεινε κανείς που να μην έχει αντιληφθεί κάτι : γιατί τα φιλιά είχαν ήδη καταλήξει σε συνουσία και πολλοί τους είχαν πιάσει να πλαγιάζουν στο ίδιο κρεβάτι . Και ο μεν νέος ντρεπόταν και κοκκίνιζε και φοβόταν για αυτό που έκανε, εκείνη όμως δεν το έκρυβε καθόλου :μπροστά στα μάτια όλων τον αγκάλιαζε και τον καταφιλούσε και ευχόταν να μη σταματήσει ποτέ να απολαμβάνει τις χαρές του.
Όπως είχαν τα πράγματα δεν θεωρώ απορίας άξιο ότι τον καταστόλιζε και τον καταχρύσωνε σαν άγαλμα με αστραφτερά δαχτυλίδια και χρυσοΰφαντα φορέματα, και τι δεν θα χάριζε στον αγαπημένο της μια ερωτευμένη βασίλισσα ;Αλλά εκείνη δεν περιοριζόταν σε αυτά :κάποτε , κρυφά από τους αυλικούς, τον κάθιζε στη θέση της στον βασιλικό θρόνο και του έδινε να κρατάει το σκήπτρο ,ήταν φορές μάλιστα που του φόραγε και το στέμμα κι ύστερα ριχνόταν στην αγκαλιά του αποκαλώντας τον καμάρι της και χάρη των ματιών της και άνθος ομορφιάς και δροσιά της ψυχής της. Κι επειδή το ίδιο πράγμα επαναλαμβανόταν συχνά, κάποτε την πήρε το μάτι κάποιου από εκείνους που βλέπουν τα πάντα, ήταν κάποιος ευνούχος που κατείχε ένα από τα πρώτα αξιώματα της αυλής, πρόσωπο σεβαστό τόσο για την προσωπικότητά του όσο και για τη θέση του κι επίσης θεράπων πατρικός της Ζωής. Αυτός λοιπόν βλέποντας εκείνο το παράξενο θέαμα, λίγο έλειψε να πέσει νεκρός, τόσο τον κατέπληξε η στάση των δύο εραστών. Εκείνη τον βοήθησε να συνέλθει από τον κλονισμό που είχε υποστεί και τον πρόσταξε να τεθεί στην υπηρεσία του ερωμένου της επειδή ήταν ήδη και θα ήταν και στο μέλλον ο μόνος αληθινός αυτοκράτορας.»
η Ζωή και η Θεοδώρα
http://www.wildwinds.com/coins/byz/zoe-theodora/t.html

ο Ιησούς Χριστός και ο Μιχαήλ Δ'
http://www.wildwinds.com/coins/byz/michael_IV/t.html




     Χρονογραφία Μιχαήλ Ψελλός , Βιβλίο Τρίτο:19,20.Εκδόσεις Άγρα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου