Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2015

«Από εμπρός Σαρακοστή και από πίσω Πάσχα» ήταν η βασίλισσα Σοφία .1421 μ.Χ.

«Από εμπρός Σαρακοστή και από πίσω Πάσχα» ήταν η βασίλισσα Σοφία .1421 μ.Χ.

«Ο βασιλεύς Ιωάννης όμως δεν υπέφερε στιγμή τη σύνευνό του. Η κόρη είχε ένα εξαιρετικά καλοφτιαγμένο σώμα. Ο λαιμός της ήταν χάρμα οφθαλμών, τα μαλλιά της ξάνθιζαν και κατέβαιναν σε κοτσίδες σαν ρυάκια, γυαλιστερά, φτάνοντας ως κάτω τους αστραγάλους, οι ώμοι της ήταν πλατιοί , ενώ οι βραχίονες ,στο στήθος και τα χέρια ήσαν συμμετρικότατα , τα δάχτυλά της διάφανα σαν κρύσταλλο και γενικώς όλο το παράστημα του σώματος της ήταν ευθυτενές, έτσι που η στάση της ήταν πάντοτε καμαρωτή. Η διαμόρφωση του προσώπου της ωστόσο, των χειλιών, της μύτης και των ματιών ήταν ένα έκτρωμα σιχαμερό . Η μορφή της ικανοποιούσε το λαϊκό ρητό : « από εμπρός Σαρακοστή και από πίσω Πάσχα». Ο βασιλεύς Ιωάννης βλέποντάς την σε αυτήν την κατάσταση, δεν έσμιξε μαζί της ούτε ήθελε να κοιμάται πλάι της , για τούτο και εκείνη ξάπλωνε μοναχή της σε έναν από τους κοιτώνες του παλατιού.»

-Η Σοφία Μομφερρατική. ο γάμος της με τον Ιωάννη έγινε για πολιτικούς λόγους στις 19 Ιανουαρίου 1421. Η Σοφία επέστρεψε στην Ιταλία τον Αύγουστο του 1426.-
ο Ιωάννης πιστός εν Χριστώ τω Θεώ βασιλεύς ο Παλαιολόγος. βυζαντινό χειρόγραφο ,Σινά.



Βυζαντινοτουρκική Ιστορία Μιχαήλ Δούκας, ΧΧ,6,εκδόσεις Κανάκη

Μανουήλ Παλαιολόγος:ο απάνθρωπος Μωάμεθ.

Μανουήλ Β' Παλαιολόγος :ο απάνθρωπος Μωάμεθ. 1391 μ.Χ.

''Δείξε μου τι νέο έφερε ο Μωάμεθ και εκεί θα βρεις μόνον πράγματα διαβολικά και απάνθρωπα, όπως η διαταγή του να διαδοθεί η πίστη που κήρυττε με το σπαθί. Ο Θεός δεν ευχαριστείται με το αίμα – και το να μην πράττεις λογικά είναι αντίθετο με τη φύση του Θεού. Η πίστη γεννιέται από την ψυχή, όχι από το σώμα. Όποιος θα οδηγήσει κάποιον στην πίστη χρειάζεται την ικανότητα να μιλά καλά και να επιχειρηματολογεί κατάλληλα, χωρίς βία και απειλές. Για να πείσει κανείς μια λογική ψυχή, δεν χρειάζεται ισχυρό χέρι, όπλα οποιουδήποτε είδους, ή άλλους τρόπους για να απειλεί κάποιον με θάνατο.''
Μανουήλ εν Χριστώ τω Θεώ πιστός βασιλεύς και αυτοκράτωρ των Ρωμαίων ο Παλαιολόγος.



Έβδομος Διάλογος από τους Εικοσοέξι, με κάποιον Πέρση. Μανουήλ Β' Παλαιολόγος , Αυτοκράτωρ Ρωμαίων. Bibliotheque Nationale Paris, Grec 1253

Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2015

Υποκρίνεται την Ένωση ο Κωνσταντίνος ΙΑ’ Παλαιολόγος.

Υποκρίνεται την Ένωση ο Κωνσταντίνος ΙΑ’ Παλαιολόγος.

«Αφού ο βασιλιάς τους υποδέχτηκε με ευγένεια και τους τίτλους όπως άρμοζε, άρχισαν τις συζητήσεις για την Ένωση, ο βασιλεύς και ορισμένοι εκκλησιαστικοί άρχοντες συναινούσαν στην Ένωση. Το μεγαλύτερο μέρος όμως των ιερέων και των μοναχικών ταγμάτων , οι ηγούμενοι , οι αρχιμανδρίτες , οι καλόγριες- τι λέω, απλώς το μεγαλύτερο ;  Άλλωστε , καλόγριες με παρακίνησαν να μιλήσω και να γράψω. Κανείς από αυτούς δεν πίστεψε στην Ένωση-,ακόμη και ο βασιλιάς, ακόμη και αυτός , υποκρινόταν πως συναινούσε. Τέλος πάντων, όσοι φαίνονται πως συμφωνούσαν με την Ένωση μετέβησαν στη Μεγάλη Εκκλησία. Ιερείς και διάκονοι από τον κλήρο, βασιλιάς και σύγκλητος ,όλοι ήθελαν να συλλειτουργήσουν προς τον Θεό και να συμπροσευχηθούν  με καθαρή συνείδηση.»



Μιχαήλ Δούκας , Ιστορία,ΧΧΧVI.2,εκδόσεις Κανάκη

Ο 14χρονος Αλέξιος Κομνηνός θέλει βαρβαρικό αίμα να ποτίσει το ξίφος του !

Ο 14χρονος Αλέξιος Κομνηνός θέλει βαρβαρικό αίμα να ποτίσει το ξίφος του !

«Για πρώτη φορά κατατάχθηκε στο στρατό επί Ρωμανού Διογένους. Ήδη από τότε οι σύγχρονοί του τον θεώρησαν αξιοθαύμαστο και ριψοκίνδυνο στο έπακρο. Ήταν μόλις δεκατεσσάρων χρονών εκείνον τον καιρό κι όμως λαχταρούσε να ακολουθήσει στον πόλεμο τον αυτοκράτορα Διογένη που οδηγούσε τότε πολυάριθμο στρατό εναντίων των Περσών ( Τούρκων) (το 1070). Και μόνο από τον ζήλο του αυτόν φαινόταν τι απειλή θα γινόταν για τους βαρβάρους, πόσο αίμα βαρβαρικό θα πότιζε το ξίφος του όταν θα συγκρουόταν μαζί τους. Σχεδόν παιδί ακόμα κι ήταν τόσο φιλοπόλεμος. Ωστόσο,  αυτοκράτωρ Διογένης δεν του επέτρεψε να τον ακολουθήσει επειδή η μητέρα του είχε υποστεί βαρύτατο πλήγμα. Θρηνούσε τότε τον θάνατο του Μανουήλ , του πρωτότοκου γιού της, που τόσα σπουδαία και αξιέπαινα έργα είχε επιτελέσει προς όφελος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Για να μή μείνει λοιπόν χωρίς παρηγοριά εκείνη, που ακόμα δεν ήξερε που θα ταφεί ο πρώτος γιός της, κι αν έστελνε τον δεύτερο στον πόλεμο κι εκεί τον έβρισκε κακό, δεν θα ήξερε που γης θα έχει πέσει, γι’ αυτό ο Ρωμανός ανάγκασε τον νεαρό Αλέξιο να επιστρέψει στη μητέρα του. Έτσι λοιπόν , παρά τη θέλησή του, χωρίστηκε από τους συστρατιώτες του, ο κατοπινός όμως καιρός του άνοιξε το δρόμο για πέλαγος από ανδραγαθήματα.»

εικόνες του Αλεξίου Κομνηνού εκ βυζαντινού χειρογράφου της Βατικανής Βιβλιοθήκης.





Αλεξιάς, Άννα Κομνηνή, Α 1, εκδόσεις Άγρα

Η θριαμβευτική είσοδος και στέψη του Νικηφόρου Φωκά στη Βασιλεύουσα.Κυριακή 16 Αυγούστου 963.

Η θριαμβευτική είσοδος και στέψη του Νικηφόρου Φωκά στη Βασιλεύουσα.
Κυριακή 16 Αυγούστου 963.
«Οι δε οπαδοί του παρακοιμωμένου Βασιλείου, αφού εξόπλισαν τα πλοία και πήραν τη βασιλική γαλέρα, με όλο τον στόλο πλέον προς τη Χρυσόπολη. Λαμβάνουν από εκεί το Νικηφόρο και τον φέρνουν εις το Έβδομο. Από εκεί αυτοί και όλος ο λαός της πόλεως με επευφημίες ,χειροκροτήματα ,σάλπιγγες και κρουστά και με δημόσια πομπή μπαίνουν στη Βασιλεύουσα από τη Χρυσή πύλη. Και όταν έφθασαν στη Μεγάλη Εκκλησία, προετοίμασαν τον πατριάρχη Πολύευκτο , για να τον στεφανώσει με το βασιλικό διάδημα. Στέφει λοιπόν αυτόν ο πατριάρχης εις τον άμβωνα της του Θεού Μεγάλης Εκκλησίας. Ήταν ημέρα Κυριακή και είχε ο Αύγουστος δεκαέξι, της έκτης ινδικτιώνος ( 963μ.Χ.).»
η πορεία του Νικηφόρου Φωκά από την Χρυσόπολη στο Έβδομον.

η είσοδος του Νικηφόρου Φωκά στη από τη Χρυσή Πύλη.

η στέψη του Νικηφόρου Φωκά στην Αγία Σοφία,από τον πατριάρχη Πολύευκτο.


Χρονογραφία Ιωάννης Σκυλίτσης, Βασιλεία Βασιλείου και Κωνσταντίνου.εκδόσεις Μίλητος

Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

Τα αρωματικά φυτά της Ζωής , Αυγούστας Ρωμαίων.

Τα αρωματικά φυτά της Ζωής , Αυγούστας Ρωμαίων.

«Με γυναικεία έργα δεν καταγινόταν ποτέ : ούτε αδράχτι είχε πιάσει στα χέρια της ούτε να υφάνει κάθισε ούτε με τίποτε άλλο καταπιάστηκε, παραμελούσε ακόμα και τους βασιλικούς καλλωπισμούς-άραγε την ενδιέφεραν στα νιάτα της;  Δεν το ξέρω, πάντως στα γηρατειά της δεν είχε ούτε ίχνος φιλαρέσκειας. Ένα πράγμα μόνο την απασχολούσε και απορροφούσε όλη την ενεργητικότητα της : να κατεργάζεται αρωματικά φυτά και να κατασκευάζει αρώματα είτε επινοώντας νέα είτε επεξεργαζόμενη με διάφορους τρόπους τα υπάρχοντα, η κρεβατοκάμαρά της δεν ήταν καθόλου μεγαλοπρεπέστερη από τα εργαστήρια της αγοράς όπου δουλεύουν με τη φωτιά οι σιδηρουργοί : παντού μέσα στην κάμαρα σιγόκαιγαν φωτιές και από τις θεραπαινίδες της άλλη τακτοποιούσε τα βαζάκια κατά μέγεθος, άλλη βοηθούσε στο πλάσιμο των αλοιφών και άλλη έκανε κάτι ανάλογο, και τον χειμώνα όλα αυτά φαίνονταν να της προσφέρουν κάποια υπηρεσία : οι πολλές φωτιές ζέσταιναν τον κρύο αέρα , το καλοκαίρι όμως , που για κάθε άλλον θα ήταν βαρύ ακόμα και να πλησιάσει εκεί, εκείνη, σαν να μην αισθανόταν την πυρά, στεκόταν ανάμεσα σε μια πολυάριθμη σωματοφυλακή από πυρσούς.»



η βασίλισσα Ζωή στο παλάτι, από τη Χρονογραφία του Ιωάννη Σκυλίτση.



Χρονογραφία Μιχαήλ Ψελλός, Βιβλίο Έκτο, 64, εκδόσεις Άγρα

Η Μορφή του Βασιλείου Β’ Βουλγαροκτόνου.

Η Μορφή του Βασιλείου Β’ Βουλγαροκτόνου.

«Αυτός λοιπόν ήταν ο χαρακτήρας του, όσο για τη μορφή του, μαρτυρούσε τη φυσική του ευγένεια. Τα μάτια του ήταν γαλανά και λαμπερά και τα φρύδια του δεν ήταν ούτε κρεμαστά πάνω από τα μάτια και σκυθρωπά ,ούτε σε ίσια γραμμή όπως τα γυναικεία, αλλά με μια ελαφρή καμπύλη που έδειχνε την περηφάνια του. Τα μάτια του δεν ήταν βυθισμένα μέσα στις κόγχες, δείγμα ανθρώπου φοβερού και πανούργου , ούτε και γουρλωτά , πράγμα που δίνει την εντύπωση της χαύνωσης , αλλά ακτινοβολούσαν αρρενωπό φως , ολόκληρο το πρόσωπό του ήταν ένας τέλειος κύκλος σχεδιασμένος με διαβήτη και στηριζόταν πάνω στους ώμους του με έναν εύρωστο και αρκετά μακρύ λαιμό. Όσο για το στέρνο του, ούτε προτεταμένο ήταν σαν να εξέχει ούτε και κοίλο σαν μπασμένο προς τα μέσα, αλλά είχε απολύτως κανονικές διαστάσεις και τα υπόλοιπα μέρη του σώματός του εναρμονίζονταν με αυτό.
Το ανάστημά του ήταν κάτω από το μέτριο, αλλά απόλυτα ευθυτενές και με το κάθε μέλος του στις σωστές αναλογίες, αν λοιπόν τον συναντούσε κανείς πεζό, θα μπορούσε με κάποιους να τον παραβάλει , πάνω στο άλογο όμως ήταν ασύγκριτος : με τον κορμό του σαν προέκταση της σέλας, θύμιζε τα αγάλματα που οι μεγάλοι γλύπτες έχουν φιλοτεχνήσει σε αυτή τη στάση. Σαν χαλάρωνε τα χαλινάρια και σπιρούνιζε το άλογό του, έμενε στητός και αλύγιστος είτε σε ίσωμα κάλπαζε είτε σε ανωφέρεια, όταν πάλι τραβούσε τα χαλινάρια για να σταματήσει το άλογο, σαν φτερωμένος πηδούσε στα ύψη κι είχε την ίδια στάση είτε ανέβαινε βουνό είτε το κατέβαινε .
Στα γηρατειά του είχαν μαδήσει τα γένια του κάτω από το σαγόνι , αλλά στα μάγουλά του ήταν ακόμα πλούσια και πυκνά και ξεχύνονταν δεξιά και αριστερά καταλήγοντας σε ένα τέλειο κύκλο, έτσι ώστε φαινόταν σαν να του φύτρωναν γένια παντού. Είχε μάλιστα τη συνήθεια να στριφογυρίζει κάποια τούφα ανάμεσα στα δάχτυλά του ,ιδιαίτερα όταν άναβε ο θυμός του ή όταν άκουγε προσεκτικά κάποιον ή βυθιζόταν σε σοβαρές σκέψεις ,συνήθιζε να κάνει αυτή τη χειρονομία, την έκανε λοιπόν συχνά. Μια άλλη συνήθεια του ήταν να βάζει τα χέρια του στη μέση με τους αγκώνες ανοιχτούς. Σπουδαίος ομιλητής δεν ήταν : δεν φρόντιζε για την κομψότητα του λόγου του ούτε χρησιμοποιούσε μακρές περιόδους, αλλά το ύφος του ήταν κοφτό με μικρές παύσεις ανάμεσα στις φράσεις . Γενικά μιλούσε μάλλον σαν χωριάτης παρά σαν μορφωμένος κι είχε ένα γέλιο δυνατό που έκανε όλο του το σώμα να τραντάζεται .»
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΠΙΣΤΟΣ ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΡΩΜΑΙΩΝ Ο ΝΕΟΣ

ο Βασίλειος ο Βουλγαροκτόνος σε νεαρή ηλικία, από βυζαντινό χειρόγραφο της Χρονογραφίας του Ιωάννη Σκυλίτση.


Χρονογραφία Μιχαήλ Ψελλός, Βιβλίο Πρώτο,35,36, εκδόσεις Άγρα


Ο Στρατός είναι το νεύρο της Αυτοκρατορίας.

Ο Στρατός είναι το νεύρο της Αυτοκρατορίας.

«Ο ίδιος κυβερνούσε τα άλλα ασχολούμενος εν μέρει και με τα πολιτικά ζητήματα, αλλά κυρίως συγκροτώντας και ενισχύοντας το αληθινό νεύρο της ρωμαϊκής δύναμης, το στρατό . Και η μεν αρρώστια που τον είχε χτυπήσει δυνάμωνε και κορυφωνόταν , εκείνος δε, αφήνοντας τα επικείμενα να επίκεινται , κρατούσε τα πάντα στα χέρια του.»
ο στρατός των Ρωμαίων, από τη Χρονογραφία του Ιωάννη Σκυλίτση.



 Χρονογραφία Μιχαήλ Ψελλός, Βιβλίο Τέταρτο , 19, εκδόσεις Άγρα

Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2015

Η μυστήρια επιγραφή στον τάφο της Θράκης. 781μ.Χ.

Η μυστήρια επιγραφή στον τάφο της Θράκης.

« Έτος 781 μ.Χ.
Το έτος αυτό ένας άνδρας που έσκαβε στα Μακρά Τείχη της Θράκης βρήκε μια λάρνακα και, αφού την καθάρισε και την άνοιξε, ανακάλυψε μέσα σε αυτήν ένα σώμα και πάνω στη λάρνακα σκαλισμένη την εξής επιγραφή: «Ο Χριστός θα γεννηθεί από τη Μαρία την Παρθένο και πιστεύω εις αυτόν. Ω ήλιε, θα με ξαναδείς επί της βασιλείας Ειρήνης και Κωνσταντίνου».
χρυσό νόμισμα του Κωνσταντίνου Στ' και Ειρήνης



Χρονογραφία Θεοφάνης, εκδόσεις ΑΡΜΟΣ

Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2015

Ο Μιχαήλ Δ’ σώζει τις πόρνες.

Ο Μιχαήλ Δ’  σώζει τις πόρνες.

«Επειδή η Πόλη ήταν πλημμυρισμένη από μεγάλο πλήθος γυναικών που ασκούσαν την πορνεία, δεν δοκίμασε βέβαια να τις σταματήσει με λόγια (γιατί το είδος αυτών των γυναικών έχει κλεισμένα τα αυτιά του στις παραινέσεις σωτηρίας), αλλά ούτε και με έργα για να μη δώσει την εντύπωση ότι μεταχειρίζεται βία. Αντί για αυτά, έχτισε μέσα στη βασιλεύουσα ένα τεράστιο και πανέμορφο μοναστήρι και σαν μεγαλόφωνος κήρυκας διακήρυξε στις γυναίκες που πουλούσαν τα νιάτα τους ότι, όσες από αυτές προτιμούσαν να αλλάξουν ζωή για να ζήσουν μέσα στην αφθονία, μπορούσαν να καταφύγουν εκεί, να περιβληθούν το μοναχικό σχήμα και δεν θα υπήρχε πλέον φόβος να τους λείψει τίποτα, χωρίς να οργώνουν, χωρίς να σπέρνουν ,θα βλάσταιναν για αυτές τα πάντα. Κι από τότε πολλές από εκείνες που πριν έχτιζαν τη φωλιά τους πάνω στις στέγες, συνέρρευσαν εκεί αλλάζοντας και ένδυμα και συνήθειες μαζί , γυναίκες στρατευμένες στο στρατό του Θεού, ψυχές νέες γραμμένες στους στρατιωτικούς καταλόγους των αρετών.»


Χρονογραφία Μιχαήλ Ψελλός, Βιβλίο Τέταρτο, 36,εκδόσεις Κανάκη

Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2015

Οι χριστιανοί σώζουν τους τούρκους με τατουάζ σταυρού . 589 μ.Χ. επί Μαυρικίου.

Οι χριστιανοί σώζουν τους τούρκους με τατουάζ σταυρού . 589 μ.Χ. επί Μαυρικίου.

«Όσοι αιχμάλωτοι της παράταξης του Βαράμ ήταν Τούρκοι τους απέστειλε ( ο Ναρσής) στον Μαυρίκιο, πολλοί από τους οποίους είχαν τα μέτωπα σημαδεμένα με το σημάδι του σταυρού . Χαράκωσαν δηλαδή το δέρμα του μετώπου τους και στις πληγές έχυσαν μελάνι ώστε να σχηματίζεται σταυρός. Όταν τους ρώτησαν σχετικά, οι Τούρκοι είπαν πως εδώ και πολύ καιρό το έθνος τους αποδεκατίζεται από αρρώστια , τότε μερικοί από τους χριστιανούς της περιοχής τους τούς συμβούλευσαν τη λύση αυτή , κι έτσι κανένας από αυτούς που την εφάρμοσε δεν κινδύνευσε από θανατικό.»


Επιτομή Ιστοριών Ιωάννης Ζωναράς.Βιβλίο XIV,12,εκδόσεις Κανάκη

Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2015

Το λάβαρο του Αρχιστρατήγου Μιχαήλ προηγείται του στρατού. Νίκαια ,Μάρτιος 1078

Το λάβαρο του Αρχιστρατήγου Μιχαήλ προηγείται του στρατού. Νίκαια ,Μάρτιος 1078, επί Νικηφόρου Βοτανειάτη.

«Όλα τούτα τα θαυμάσια συνέβαιναν μέχρι που έφθασαν στη Νίκαια, επειδή μπροστά προχωρούσε και άνοιγε με ασφάλεια το δρόμο το λάβαρο με την αναπαράσταση του Αρχιστρατήγου, το οποίο ήταν μια απόδειξη της σταθερής και ακλόνητης πίστης ,καθώς και της έμπρακτης ευγνωμοσύνης του βασιλιά σε εκείνον. Μόλις λοιπόν πλησίασε ο βασιλιάς στη Νίκαια , οι ντόπιοι έστησαν χορούς και άρχισαν να τον επευφημούν.»


ο αυτοκράτωρ Νικηφόρος Βοτανειάτης ανάμεσα στον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο και τον Αρχάγγελο Μιχαήλ. από βυζαντινό χειρόγραφο BNF.



Ιστορία Μιχαήλ Ατταλειάτης,266,εκδόσεις Κανάκη

Τετάρτη, 4 Νοεμβρίου 2015

Μιχαήλ Ε’ : Αστρολόγοι να πάτε στο διάβολο!Υπερβαίνω με την τόλμη μου! 1041-1042 μ.Χ.

Μιχαήλ Ε’ : Αστρολόγοι να πάτε στο διάβολο!Υπερβαίνω με την τόλμη μου! 1041-1042 μ.Χ.
«Ο βασιλιάς Μιχαήλ ο Ε΄ απέκρυψε το είδος του εγχειρήματος και μίλησε εντελώς αόριστα ρωτώντας τούτο μόνο : αν τα ουράνια πράγματα δεν θα ήταν ενάντια σε εκείνον που θα αποτολμούσε κάτι πολύ σπουδαίο, κι εκείνοι ( οι αστρολόγοι) , αφού έκαμαν τις παρατηρήσεις τους κι εξέτασαν την κατάλληλη στιγμή τις θέσεις τον άστρων, επειδή έβλεπαν τα πάντα γεμάτα αίματα και κατήφεια, απαγορεύουν την πράξη στον βασιλιά και οι σοφότεροι από αυτούς τον συμβουλεύουν να την αναβάλει για κάποια άλλη στιγμή, κι εκείνος όμως τους γέλασε κατάμουτρα και χλευάζοντας ως ψεύδη την επιστήμη τους, « Δεν πάτε στο διάβολο!» είπε, « εγώ θα υπερβώ την ακρίβεια της επιστήμης σας (αστρολογία) με τη δύναμη της τόλμης μου.»


Χρονογραφία Μιχαήλ Ψελλός, Βιβλίο Πέμπτο, Μιχαήλ Ε΄,20, εκδόσεις Άγρα

Υπεράσπιση της Πατρίδος. Μάχη και τιμωρία στους εχθρούς . επί Ιουστινιανού,Αγαθίας Σχολαστικός.δικηγόρος Κωνσταντινουπόλεως.

Υπεράσπιση της Πατρίδος. Μάχη και τιμωρία στους εχθρούς . επί Ιουστινιανού, Αγαθίας Σχολαστικός.δικηγόρος Κωνσταντινουπόλεως.

«Είναι ιερό και ευγενικό καθήκον να υπερασπίζεται κανείς την πατρίδα και τα πατροπαράδοτα ήθη και να μην υποχωρεί καθόλου σε εκείνους που τα καταπατούν, αλλά να μάχεται με όλες του τις δυνάμεις. Ενώ όσοι κινούνται από απληστία ή από παράλογη εχθρότητα και χωρίς καμία δίκαια αιτιολογία εισβάλουν σε ξένη χώρα και καταστρέφουν ανθρώπους που δεν αδίκησαν σε τίποτε, αυτοί είναι αλαζόνες και εγκληματίες, που αγνοούν το δίκαιο και αδιαφορούν για το αν ο Θεός εξοργίζεται από τα έργα τους. Αυτούς τους βρίσκει δίκαιη τιμωρία και οι υποθέσεις τους καταλήγουν σε ανεπανόρθωτες συμφορές, ακόμη και όταν δίνουν για λίγο την εντύπωση ότι ευημερούν. Αυτό ακριβώς συνέβη και στους βαρβάρους.»
ψηφιακή αναπαράσταση της στήλης του Ιουστινιανού στη Νέα Ρώμη.
σόλιδος Ιουστινιανού


Ιστορίαι Αγαθίου Σχολαστικού, Βιβλίο Β΄,1,εκδόσεις Κανάκη

Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2015

Το ελάφι παρασέρνει τον Βασίλειο Α΄ 25 χιλιόμετρα. 20 Αυγούστου 886 μ.Χ. Θράκη.

Το ελάφι παρασέρνει τον Βασίλειο Α΄  25 χιλιόμετρα
20 Αυγούστου 886 μ.Χ. Θράκη.

«Ήταν Αύγουστος μήνας ,όταν ο αυτοκράτορας Βασίλειος βγήκε για κυνήγι στα μέρη της Θράκης που γειτονεύουν με την Απάμεια και τη Μελιτιάδα. Εκεί βρήκε μια αγέλη ελαφιών και όρμησε πάνω τους μαζί με τους συγκλητικούς και τους κυνηγούς. Ενώ όλοι σκορπίστηκαν εδώ κι εκεί και κυνηγούσαν ,ο αυτοκράτορας επιτέθηκε στον αρχηγό της αγέλης, το πιο μεγάλο ελάφι από όλα και το πιο παχύ. Καθώς οι ακόλουθοί του είχαν κουραστεί, αυτός το καταδίωκε μόνος. Το ελάφι ,όμως, όταν αντιλήφθηκε πως ο Βασίλειος ήταν μόνος του, σταμάτησε να τρέχει και στράφηκε εναντίον του ,επιχειρώντας να τον χτυπήσει με τα κέρατα. Εκείνος έριξε το ακόντιό του, αλλά αυτό αποκρούστηκε από τα κέρατα του ελαφιού και έπεσε στη γη χωρίς αποτέλεσμα. Μη έχοντας , λοιπόν, άλλη λύση ο αυτοκράτορας , τράπηκε σε φυγή , ενώ το ελάφι τον καταδίωκε και τον χτυπούσε με τα κέρατά του. Με αυτόν τον τρόπο ο Βασίλειος αιχμαλωτίστηκε από το ζώο .Οι άκρες των κεράτων μπήκαν κάτω από τη ζώνη του και έτσι το ελάφι τον άρπαξε από το άλογο και τον απομάκρυνε κανείς να αντιληφθεί το γεγονός, έως ότου είδαν το άλογο χωρίς αναβάτη. Τότε ο Στυλιανός ο Ζαούτσης και ο Προκόπιος ο πρωτοβεστιάριος γνωστοποίησαν σε όλους το συμβάν. Και ενώ όλοι άρχισαν να τρέχουν προς κάθε κατεύθυνση , μόλις και μετά βίας μπορούσαν να πλησιάσουν το ελάφι και να δουν τον αυτοκράτορα κρεμασμένο πάνω του. Παρόλο που καταδίωκαν με μεγάλη ταχύτητα το ζώο, δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα, διότι μόλις το ελάφι απομακρυνόταν από αυτούς, σταματούσε ξεφυσώντας λαχανιασμένο, όταν όμως, ορμούσαν να το πλησιάσουν , αυτό έφευγε σε μεγάλη απόσταση . Καθώς λοιπόν, ήταν όλοι τους σε αμηχανία, κάποιοι από την εταιρία μπήκαν κρυφά μπροστά στο δρόμο του ελαφιού , σκορπίστηκαν κυκλικά στις γύρω πλαγιές και με κραυγές έτρεψαν το ελάφι πάλι σε φυγή. Κάποιος τότε από τη φρουρά των Φαργάνων πλεύρισε το ελάφι και γυμνώνοντας του ξίφος του, έκοψε τη ζώνη που ήταν μπλεγμένη στα κέρατα. Ο αυτοκράτορας έπεσε στο έδαφος λιπόθυμος. Μόλις συνήλθε , διέταξε να συλληφθεί εκείνος που τον έσωσε από τον κίνδυνο και ζήτησε να ερευνηθεί η αιτία αυτής του της τόλμης, προσθέτοντας ότι «αυτός δεν προέτεινε το ξίφος του για να με σώσει, αλλά για να με θανατώσει.» Έδωσε επίσης, εντολή να μετρηθεί η απόσταση από τον τόπο που τον άρπαξε το ελάφι. Βρέθηκε λοιπόν, ότι από το σημείο εκείνο μέχρι τους Κατασύρτες ,όπου και έπεσε, συνυπολογίζοντας τις περιπλανήσεις του ζώου , η απόσταση ήταν δεκαέξι μίλια (25,74 χιλιόμετρα) . Τότε, χωρίς να έχουν πιάσει το ελάφι, χωρίς να έχουν καν καταφέρει να το πληγώσουν, πήραν στα χέρια τον Βασίλειο που υπέφερε και τον μετέφεραν πίσω στα ανάκτορα. Με φοβερούς πόνους στα σπλάχνα και μετά από μια αιμορραγία που του παρουσιάσθηκε στην κοιλιά, ο αυτοκράτορας πέθανε εννέα ημέρες αργότερα, έχοντας μείνει στο θρόνο δεκαεννέα χρόνια.»
Το ελάφι εκ βυζαντινού χειρογράφου της BNF- Ο Βασίλειος Α΄ εκ της Χρονογραφίας του Ιωάννη Σκυλίτση.Εθνική Βιβλιοθήκη Μαδρίτης.


Βίος Πατριάρχη Ευθυμίου .Ανώνυμος Μοναχός ,1, εκδόσεις Κανάκη