Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2015

Εν τούτω νίκα.Η θαυμαστή οπτασία του Μεγάλου Κωνσταντίνου.27 Οκτωβρίου 312 μ.Χ.

Εν τούτω νίκα.Η θαυμαστή οπτασία του Μεγάλου Κωνσταντίνου. 27 Οκτωβρίου 312 μ.Χ. 

«Ανέπεμπε λοιπόν προσευχές σε αυτόν το Θεό, ικετεύοντας και παρακαλώντας να του αποκαλυφθεί ποιος ήταν και να του απλώσει το δεξί του χέρι στα προκείμενα . Ενώ λοιπόν ο βασιλιάς προσευχόταν και με επίταση παρακαλούσε, του εμφανίζεται ένα πάρα πολύ παράξενο θεϊκό σημάδι ,που αν τυχόν το έλεγε κάποιος άλλος δε θα γινόταν εύκολα πιστευτό και που καθώς το δήλωσε  ίδιος ο νικητής βασιλιάς μετά από πολλά χρόνια σε μας που γράφουμε αυτό το πόνημα, όταν αξιωθήκαμε να τον γνωρίσουμε και να τον συναναστραφούμε, και επιβεβαίωσε τα λόγια του με όρκο, ποιος θα είχε αμφιβολίες να μην πιστέψει στη διαβεβαίωσή του, προπαντός όταν ο χρόνος που επακολουθούσε επιβεβαίωσε τη μαρτυρία με αληθινό λόγο; Λίγο μετά το μεσημέρι και όταν η μέρα άρχισε να γέρνει , είπε ότι είδε με τα ίδια του τα μάτια στον ουρανό πάνω από τον ήλιο σήμα σταυρού αποτελούμενο από φως και από κάτω του να υπάρχει επιγραφή που έλεγε : « εν τούτω νίκα» .Είπε ακόμη ότι στη θέα του σημείου τον κυρίευσε έκπληξη, αυτόν και όλο το στρατό του, που τον ακολουθούσε σε κάθε εκστρατεία και είχε δει και αυτός ο στρατός το παράξενο θέαμα .
Έλεγε ακόμη ότι απορούσε από μέσα του σαν τι να ήταν το σημείο . Κι ενώ διερευνούσε και για πολλή ώρα συλλογιζόταν , νύχτωσε . Την ώρα λοιπόν που κοιμόταν εμφανίστηκε ο Χριστός του Θεού μαζί με το σημείο που είχε φανεί στον ουρανό και τον πρόσταξε , αφού κατασκευάσει ομοίωμα του σημείου που του παρουσιάστηκε στον ουρανό, αυτό να χρησιμοποιεί ως αποτροπή στις συγκρούσεις του με τους εχθρούς.»

- Η μάχη με τον Μαξέντιο έγινε την 28η Οκτωβρίου 312, στην όποια νίκησε ο Κωνσταντίνος και έγινε Μονοκράτωρ -

εικόνες από βυζαντινό χειρόγραφο της Εθνικής Βιβλιοθήκης Παρισιού.αναφέρονται στον Μεγάλο Κωνσταντίνο και την οπτασία που είδε πριν την νίκη του έξω από Ρώμη .


Βίος Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ευσέβιος Καισάρειας. Λόγος Α’ , 28-29, εκδόσεις ΖΗΤΡΟΣ

Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2015

Ο Θεός να φυλάει την Ελλάδα και τον Ιουστινιανό.Άνοιξη 1405

Ο Θεός να φυλάει την Ελλάδα και τον Ιουστινιανό.Άνοιξη 1405 

«Η Πελοπόννησος μοιάζει εντελώς με πλατανόφυλλο και το κοτσάνι του φύλλου είναι ο Ισθμός. Ύψωσε στο τείχος εκατόν πενήντα τρείς πύργους και σε κάποιο μάρμαρο βρήκαν γράμματα που έλεγαν το εξής : « Φως εκ φωτός, Θεός αληθινός, εκ Θεού αληθινού, ας φυλάει τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό και τον πιστό του δούλο Βικτωρίνο και όλους όσοι κατοικούν στην Ελλάδα που ζουν χάρη του Θεού».»
                                           



Χρονικόν Γεώργιος Σφραντζής . Βιβλίο Α’ ,ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2015

Ο ήρωας Αλέξιος Α' Κομνηνός ! ~1081 μ.Χ.

Ο ήρωας Αλέξιος Α' Κομνηνός ! ~1081 μ.Χ.

''Ο Ρομπέρτος εξάλλου , έφτασε στην περιοχή του Αγίου Νικολάου, όπου βρισκόταν η βασιλική σκηνή και όλα τα εφόδια του ρωμαϊκού στρατεύματος. Από εκεί έστειλε τους πιο γενναιόκαρδους στρατιώτες του να καταδιώξουν τον βασιλιά κι ο ίδιος έμεινε να ονειρεύεται τη σύλληψη του αυτοκράτορα. Τέτοιες σκέψεις φλόγιζαν την αλαζονική ψυχή του. Κι αυτοί τον καταδίωξαν με τόλμη ως μια τοποθεσία που οι ντόπιοι τη λένε Κακή Πλευρά. Και να πως είναι :από κάτω κυλάει ένας ποταμός ονομαζόμενος Χαρζάνης κι από πάνω της υψώνεται βράχος ψηλός. Ανάμεσα τους τον πρόλαβαν οι διώκτες του, τον χτύπησαν με τα δόρατα από τα αριστερά ( εννιά ήταν όλοι μαζί) και τον ανάγκασαν να γείρει προς την άλλη πλευρά. Θα είχε πέσει αμέσως αν δεν προλάβαινε να στηριχτεί μπήγοντας στο χώμα το ξίφος που κρατούσε στο δεξί του χέρι. Αλλά και η κόψη του σπιρουνιού του, καθώς σφηνώθηκε στο κάτω μέρος της σέλας , το λεγόμενο υπόστρωμα, δεν τον άφησε να πέσει. Ο ίδιος αρπάχτηκε από τη χαίτη του αλόγου και κατόρθωσε να κρατηθεί. Κάποια θεία δύναμη πάντως τον βοηθάει σώζοντάς τον, κατά παράδοξο τρόπο ,με το χέρι των εχθρών του. Κάνει να ξεφυτρώσουν άλλοι Κέλτες με υψωμένα εναντίον του τα δόρατα , οι οποίοι ,χτυπώντας τον από τη δεξιά πλευρά, σήκωσαν ολωσδιόλου τον πολεμιστή βασιλιά και τον έκαμαν να ξαναβρεί την ισορροπία του. Σαν θαύμα παράδοξο ήταν το θέαμα : άλλοι πάσχιζαν να τον ανατρέψουν από τα αριστερά, κι άλλοι από τα δεξιά, προσπαθώντας να καρφώσουν τα δόρατα στα πλευρά του, σαν να εναντιώθηκαν στους πρώτους και , αντισταθμίζοντας με δόρατα την ώθηση των δοράτων , τον συγκρατούσαν όρθιο. Και εκείνος, σταθερά πια καθισμένος, έσφιξε ανάμεσά στους μηρούς του το άλογο και μαζί τη σέλα. Τότε έγινε κάτι που απέδειξε πόσο ευγενικής ράτσας ήταν το άλογο εκείνο . Ούτως ή άλλως βέβαια ήταν ορμητικό και ευκίνητο κι επίσης καλογυμνασμένο και μαχητικό (το είχε πάρει παλιά από τον Βρυέννιο μαζί με την πορφυρή του σέλα όταν τον αιχμαλώτισε σε μάχη βασιλεύοντος ακόμα του Νικηφόρου Βοτανειάτης), τώρα όμως, για να το πω πιο σύντομα, σηκώνεται στον αέρα και, ανάλαφρο σαν φτερωτό, ή όπως λέει ο μύθος, με του Πηγάσου τα φτερά, πάει και στέκεται πάνω στο βράχο που είπα πρίν. Σγουρίτζη το έλεγε ο Βρυέννιος το άλλο εκείνο. Τα δόρατα των βαρβάρων χτυπούσαν τώρα στο κενό : άλλα τους έπεσαν από τα χέρια κι άλλα, που είχαν διαπεράσει τη πανοπλία του βασιλιά, έμειναν κρεμασμένα κι ακολούθησαν τον μετεωρισμό του αλόγου . Κι εκείνος έκοψα τα δόρατα που έσερνε μαζί του. Η ψυχή του δεν είχε ταραχτεί, κι ας βρέθηκε σε τόσα δεινά, ούτε θόλωσε ο νους του, μα στη στιγμή σκέφτεται το καλύτερο και- το πιο ανέλπιστο- ξεφεύγει από τον κλοιό. Όσο για τους Κέλτες, είχαν μείνει με το στόμα ανοιχτό, εμβρόντητοι με αυτό που είχε συμβεί, γιατί στα αλήθεια ήταν καταπληκτικό, και βλέποντάς τον να φεύγει από άλλο δρόμο, άρχισαν πάλι την καταδίωξη. Για ώρα πολλή κάλπαζε αυτός μπροστά κι οι στρατιώτες τον κυνηγούσαν από πίσω, μα ξαφνικά τραβάει τα χαλινάρια ,βρίσκεται αντιμέτωπος με έναν από τους διώκτες του και τον καρφώνει με το δόρυ του στο στέρνο , εκείνος πέφτει αμέσως ύπτιος καταγής. Ο βασιλιάς έστρεψε πάλι το άλογό του και συνέχισε να καλπάζει .Σε λίγο βλέπει μπροστά του ένα πλήθος Κέλτες από αυτούς που καταδίωκαν τις ρωμαϊκές δυνάμεις. Τον είδαν κι εκείνοι από μακριά και στάθηκαν ο ένας πλάι στον άλλον θέλοντας να ξεκουράσουν τα άλογά τους, αλλά και με τον πόθο να τον αιχμαλωτίσουν για να τον πάνε ως ένα είδος λάφυρο στον Ρομπέρτο. Ο βασιλιάς , που πάλευε να ξεφύγει από τους Κέλτες που τον κυνηγούσαν από πίσω και ήδη έβλεπε άλλους μπροστά του, είχε χάσει κάθε ελπίδα σωτηρίας. Παρ’ όλα αυτά, συγκέντρωσε τις δυνάμεις του και, βλέποντας στη μέση των αντιπάλων κάποιον που το ανάστημά και η λαμπρή του πανοπλία του έδωσαν την εντύπωση πως ήταν ο Ρομπέρτος, σταματάει το άλογο και ρίχνεται εναντίον του, αλλά κι εκείνος από την πλευρά του κατηύθυνε το δόρυ προς αυτόν. Κι οι δύο μαζί διατρέχουν καλπάζοντας το διάστημα που τους χωρίζει κι ορμάνε ο ένας εναντίον του άλλου. Πρώτος ο αυτοκράτορας , στοχεύοντας σωστά, τον πλήττει με το δόρυ, αυτό περνάει μέσα από τα σπλάχνα του και βγαίνει από τη ράχη. Τον βάρβαρο παρευθύς τον δέχτηκε το χώμα και στη στιγμή ξεψύχησε , το χτύπημα ήταν θανατηφόρο. Από εκεί και πέρα ο βασιλιάς, καθώς οι γραμμές των αντιπάλων του είχαν διαχωριστεί, πέρασε ανάμεσά τους: με τη σφαγή εκείνου του βαρβάρου είχε βρει τη σωτηρία. Οι άλλοι, αμέσως μόλις είδαν τον σύντροφό τους χτυπημένο και ριγμένο καταγής, μαζεύτηκαν ολόγυρα στο ξαπλωμένο και άρχισαν να θρηνούν. Αλλά κι αυτοί που καταδίωκαν από πίσω τον βασιλιά ξεπέζευσαν όταν τους είδαν και, αναγνωρίζοντας τον σκοτωμένο , άρχισαν να χτυπιούνται και να μοιρολογούν. Δεν ήταν βέβαια ο Ρομπέρτος , αλλά ήταν πάντως κάποιος επιφανής, ο δεύτερος μετά από εκείνον.Κι ενώ αυτοί ήταν έτσι απασχολημένοι ,ο βασιλιάς συνέχισε το δρόμο προς τα εμπρός.''
εικόνες Αλεξίου Κομνηνού, εκ βυζαντινού χειρογράφου Βατικανής Βιβλιοθήκης



Αλεξιάς Άννα Κομνηνή , Βιβλίο Δ’ , VII, εκδόσεις Άγρα

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2015

Το τέχνασμα του Ανθέμιου στο Ζήνωνα.

Το τέχνασμα του Ανθέμιου στο Ζήνωνα. 6ος αιώνας Νέα Ρώμη

''Υπήρχε κάποιος άνθρωπος στην Κωνσταντινούπολη ονόματι Ζήνων, μέλος του συλλόγου των δικηγόρων, υψηλής κοινωνικής τάξης και πολύ γνωστός του αυτοκράτορα. Αυτός έμενε τόσο κοντά στον Ανθέμιο , που το σπίτι του φαινόταν να είναι ενωμένο με εκείνο του Ανθεμίου και να μοιράζονται το ίδιο οικόπεδο . Με το πέρασμα του χρόνου οι σχέσεις τους οξύνθηκαν και μεταξύ τους αναπτύχθηκε δυσαρέσκεια, είτε λόγω του ότι κάποιος αδιάκριτα κατασκόπευσε τον άλλο, κάτι που δεν είχε συμβεί πριν, ή λόγω κάποιας προσθήκης στη μία οικοδομή που ξεπέρασε τα όρια ύψους περιορίζοντας το φως στην άλλη , ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο από εκείνους που συνήθως οδηγούν πολύ κοντινούς γείτονες σε άγρια διαμάχη . Σε εκείνη την περίσταση ο Ανθέμιος, νικημένος στα λόγια από τον αντίπαλό του δικηγόρο, τον οποίο δεν ήταν σε θέση να συναγωνισθεί στη ρητορική δεινότητα ,πήρε εκδίκηση μέσω της δικής του τέχνης με τον ακόλουθο τρόπο. Ο Ζήνων είχε ένα ευρύχωρο, όμορφο και πλούσια διακοσμημένο δωμάτιο σε πάνω όροφο, στο οποίο συχνά περνούσε την ώρα του και διασκέδαζε τους στενούς του φίλους. Ο χώρος κάτω από αυτό το δωμάτιο τύχαινε να ανήκει στην ιδιοκτησία του Ανθεμίου , έτσι που το μεταξύ τους δάπεδο να αποτελεί οροφή για τον Ανθέμιο και πάτωμα για τον Ζήνωνα. Σε διάφορα σημεία, λοιπόν, εκείνου του ισογείου ο Ανθέμιος έστησε σε απόσταση το ένα από το άλλο μεγάλα καζάνια γεμάτα νερό . Πάνω σε αυτά προσάρμοσε δερμάτινους σωλήνες που στο κάτω μέρος τους φάρδαιναν , ώστε να εφαρμόζουν απόλυτα γύρω γύρω στο χείλος του καζανιού, ενώ όσο προχωρούσαν προς τα πάνω στένευαν σαν σάλπιγγες και κατέληγαν σε ένα άνοιγμα με μικρή διάμετρο . Κατόπιν, έχωσε τις άκρες των σωλήνων ανάμεσα στα δοκάρια και στις σανίδες και τα κάρφωσε σταθερά, ώστε ο αέρας που περιείχαν να μπορεί να ανεβαίνει ελεύθερα μέσα στο κενό και να πιέζει άμεσα την οροφή , καθώς οι δερμάτινοι σωλήνες τον περιόριζαν και δεν τον άφηναν να ξεφύγει και να διασκορπισθεί. Όταν λοιπόν, τα διευθέτησε όλα αυτά στα κρυφά, έβαλε δυνατή φωτιά κάτω από τα καζάνια και άναψε μεγάλη φλόγα. Αμέσως το νερό ζεστάθηκε και κόχλαζε , ενώ ο πολύς ατμός που άρχισε να σηκώνεται και να αιωρείται παχύς και πυκνός, μη έχοντας χώρο να απλωθεί, γέμιζε τους σωλήνες. Με τη συμπίεση και λόγω της στενής διαμέτρου ανέβαινε με όλο και μεγαλύτερη βία , μέχρι που προσκρούοντας σταθερά στη στέγη την τράνταξε ολόκληρη και την έσεισε , τόσο που τα ξύλα άρχισαν να κινούνται και να τρίζουν . Ο Ζήνων και οι φίλοι του ταράχθηκαν, τρόμαξαν και πετάχθηκαν στο δρόμο πανικόβλητοι από το κακό , βγάζοντας άναρθρες και τρομαγμένες φωνές. Όταν αργότερα επισκέφτηκε το παλάτι , ρωτούσε τους γνωστούς του αν αντιλήφθηκαν τον σεισμό και αν τους είχε προξενήσει κάποια ζημιά. Καθώς, όμως , αυτοί του απαντούσαν με εκφράσεις δυσπιστίας όπως « σώπα!» , «τι λές!» , «κουνήσου από τον τόπο σου» , «ο Θεός να μη δίνει», και τον επέκριναν που τους κορόιδευε με τέτοιες φρικτές και απαίσιες ψευδολογίες, εκείνος δεν ήξερε τι να βάλει στο νου του . Διότι του ήταν αδύνατο να παραβλέψει αυτά που γνώριζε ότι συνέβησαν πρόσφατα, ωστόσο, ντρεπόταν να φέρει αντιρρήσεις σε τόσο σπουδαίους άνδρες, οι οποίοι μάλιστα τον επέκριναν για τα όσα έλεγε.''


Ιστορίαι Αγάθιου Σχολαστικού. Βιβλίο Ε’ , 6-7,εκδόσεις Κανάκη

Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2015

Το ζωγραφισμένο άλογο που χλιμίντριζε το βράδυ στο παλάτι.1321 μ.Χ. Ανδρόνικος Β' Παλαιολόγος.

 Το ζωγραφισμένο άλογο που χλιμίντριζε το βράδυ στο παλάτι.1321 μ.Χ. Ανδρόνικος Β' Παλαιολόγος.

''Ο λογοθέτης του γενικού (Θεόδωρος Μετοχίτης) , ωστόσο, μόλις είχε σταματήσει την ανακαίνιση της μονής της Χώρας και τη διακόσμηση του εσωτερικού της. Και για αυτό, του άρεσε να διανυκτερεύει καμιά φορά κατά τις ολονυχτίες μαζί με τους μοναχούς. Όταν,λοιπόν , έφτασε το Σάββατο της πρώτης εβδομάδας της Σαρακοστής ,επρόκειτο δηλαδή την επομένη να διακηρυχτεί δημόσια η μνήμη των ορθοδόξων βασιλέων και πατριαρχών ,έφτασε κι εκείνος, κατά τα συνηθισμένα, στην αγρυπνία εκείνης της βραδιάς. Κατά τα μεσάνυχτα , κι ενώ είχαμε σηκωθεί μαζί του και ακούγαμε τη δοξολογία, φτάνει κάποιος από το βασιλέα, που του έφερνε ένα αλλόκοτο μήνυμα και του ζητούσε την άποψη του. «Μόλις» είπε, «πήγαν να αποκοιμηθούν οι πελεκυφόροι και οι στρατιώτες και οι ξιφοφόροι της φρουράς του βασιλέα, βγήκε ένας χρεμετισμός που ακούστηκε σε όλο το ανάκτορο, ώστε να εκπλαγούν όλοι όσοι ήταν μέσα στο παλάτι. Γιατί ήταν πολύ αργά και δεν υπήρχε καθόλου άλογο, ούτε του βασιλέας ούτε κάποιου συγκλητικού, ούτε μέσα στα ανάκτορα ούτε έξω από τις πύλες, για αυτό θορύβησε το παράδοξο γεγονός τις ψυχές όσων το άκουσαν, και ρωτούσαν όλοι ο ένας τον άλλον. Κι ενώ δεν είχε πάψει ακόμη ο θόρυβος, ακούστηκε και δεύτερος χρεμετισμός, πιο δυνατός από τον πρώτο, ώστε να ακούσει τον ήχο και ο βασιλιάς με τα αφτιά του και να στείλει να ρωτήσει αν ξέρει κανείς από πού ήρθε αυτό το χλιμίντρισμα σε τέτοια ακατάλληλη ώρα. Δεν άκουσε όμως, τίποτε περισσότερο από το ότι ήρθε από το άλογο το ζωγραφισμένο σε έναν από τους τοίχους των ανακτόρων, μπροστά από την εκκλησία της Νικοποιού Θεοτόκου. Εννοώ ,δηλαδή, το άλογο εκείνο στο οποίο ιππεύει ωραιότατα ο μάρτυρας του Χριστού Γεώργιος και που φιλοτέχνησε από παλιά ο Παύλος, ο καλύτερος από τους ζωγράφους.» Ο λογοθέτης ακούγοντάς τα όλα αυτά , απάντησε αστειευόμενος, όπως συνήθιζε ,στις ερωτήσεις του βασιλέα : « Σε συγχαίρω βασιλέα, για τα μελλοντικά τρόπαια. Γιατί δεν νομίζω ότι σημαίνει τίποτε άλλο αυτός ο παράδοξος χρεμετισμός του αλόγου ,παρά δική σου βασιλική εκστρατεία κατά των Αγαρηνών που λεηλατούν την Ασία μας !» ''
ο Αυτοκράτωρ Ρωμαίων Ανδρόνικος Β' Παλαιολόγος και ο Παντοκράτωρ Ιησούς Χριστός. Εθνικό Μουσείο.

ο Άγιος Γεώργιος έφιππος. Μουσείο Μπενάκη.

ο Θεόδωρος Μετοχίτης και ο Ιησούς Χριστός στη Μονή της Χώρας,στην κατεχομένη υπό των τούρκων Κωνσταντινούπολη.



Ρωμαϊκή Ιστορία. Νικηφόρος Γρηγοράς.VIII,5,β, εκδόσεις ΝΕΑ ΣΥΝΟΡΑ-Α.Α.ΛΙΒΑΝΗ

Δράκοι και άλλα ζώα και μέρη στη περιπλάνηση του Εφραίμ. 15ος αιώνας.Γεώργιος Σφραντζής.

Δράκοι και άλλα ζώα και μέρη στη περιπλάνηση του Εφραίμ. 15ος αιώνας.Γεώργιος Σφραντζής.

«Περιπλανήθηκε από τόπο σε τόπο περπατώντας επί πολλές μέρες , σε περιοχές έρημες και άβατες. Έφθασε κάποτε σε κάποια νησιά όπου κατοικούσαν οι Μακρόβιοι.Τους έλεγαν έτσι γιατί ο καθένας από αυτούς ζούσε περισσότερα από εκατόν πενήντα χρόνια και αυτό γίνεται,λένε, λόγω του θαυμασίου κλίματος και την καθαρότητα του αέρα. Σε εκείνα τα μέρη υπάρχουν πάντοτε παντοειδή φρούτα όλο το χρόνο και άλλα δένδρα ανθίζουν ,άλλων γίνονται οι καρποί τους και άλλα τρυγώνται . Εκεί παράγονται και οι μεγάλες Ινδικές καρύδες, καθώς και δυσκόλως προμηθευόμενα από εμάς και πολύ επιθυμητά αρώματα καθώς και μαγνητικές πέτρες. Οι κάτοικοι είναι έθνος ευσεβές ,ζούνε ακτήμονα ζωή και δοξάζουν το Θεό. Από εκεί πηγάζει και ο ποταμός Νείλος. Ο τρόπος που το ποτάμι αυτό πλημμυρίζει τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο και όχι άλλη εποχή, όπως τα άλλα ποτάμια, λένε πως είναι ο εξής : σε εκείνα τα μέρη οι πιο ψυχροί μήνες είναι αυτοί οι δύο και είναι ψυχρότεροι των άλλων μηνών γιατί ο ήλιος έρχεται σε μας, προς βορά. Τότε ο Νείλος φουσκώνει και κατακλύζει την Αίγυπτο, καθώς ο ήλιος  διατρέχει τη βορειότερη ζώνη και παρενοχλεί τους άλλους ποταμούς. Για να φθάσει στους Μακροβίους διέβει και ένα άλλο ποταμό, πολύ επικίνδυνο ,γιατί σε εκείνο το ποτάμι ενδημεί ένα ζώο αμφίβιο, πολύ μεγάλο , που λέγεται στην διάλεκτό τους κροκόδειλος και που μπορεί να καταπιή ακόμα και ένα ολόκληρο ελέφαντα. Βρίσκονται σε εκείνους τους έρημους τόπους και άλλα φοβερώτατα ζώα και θηρία, από τα οποία πολλά είναι δράκοντες και πολύ μεγάλοι, ίσαμε εβδομήντα πήχες (32,34 μέτρα) το μέγεθος και πολύ φοβερώτεροι πάχος . Επίσης υπάρχουν σκορπιοί μια πήχυ (0,462 μέτρα) , τα δε μυρμήγκια είναι μια πιθαμή (231,2 χιλιοστά) και περισσότερο. Οι νυχτερίδες είναι σαν κοράκια τα καλοκαίρι και οι μυίγες σαν σπουργίτια στα κεραμίδια! Για αυτό και εκείνες οι περιοχές είναι ακατοίκητες λόγω των φοβερών και φαρμακερών θηρίων. Οι ελέφαντες είναι πάμπολλοι σε εκείνη τη περιοχή , όπως σε εμάς τα κοπάδια των βοδιών και των προβάτων , και πορεύονται κατά αγέλες και βόσκουν.»




Χρονικόν  Γεώργιος Σφραντζής, Βιβλίο Γ’ ,ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Περί Δρακόντων Αιθιοπικών

Περί Δρακόντων Αιθιοπικών

Οι δράκοντες των Αιθιόπων, εάν επιδιώκουν να θηρέψουν , ανοίγουν το στόμα τους και φυσούν στον αέρα, και των πουλιών τα σμήνη κραυγάζοντας με μεγάλη επιθυμία θέλγουν με τη θερμή πνοή .Και από πάνω προς τη γη τα συγκεντρώνουν και εκ των γνάθων τα έλκουν στην γαστέρα. Στήνουν ακαταμάχητες ενέδρες για να κυνηγήσουν τη νύχτα και βόδια εξημερωμένα και κριούς από τα μαντριά ,με την ακαταμάχητη δύναμη το επιτυχαίνουν , βασιλιά μου .
Περί της των Ιδιοτήτων των ζώων.Στίχοι Ιαμβικοί προς τον Αυτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγο. Bodleian Library

Περί της των Ιδιοτήτων των ζώων.Στίχοι Ιαμβικοί προς τον Αυτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγο. 
BNF

Περί της των Ιδιοτήτων των ζώων.Στίχοι Ιαμβικοί προς τον Αυτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγο. 
SG Library



Περί της των ζώων ιδιότητος, Μανουήλ Φίλης. Στίχοι Ιαμβικοί προς τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγο.

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2015

Ο Φραντζής στον πύργο με τα ποντίκια.Πάτρα 1430 μ.Χ.

Ο Φραντζής στον πύργο με τα ποντίκια.Πάτρα 1430 μ.Χ.

«Μετά την πτώση του ίππου πιάστηκα, γιατί ήμουν πληγωμένος σε πολλές μεριές. Με πήραν λοιπόν και με έκλεισαν στον πύργο, σε σκοτεινό κελί, όπου υπήρχαν μυρμήγκια και ψείρες του σιταριού και ποντίκια, επειδή άλλοτε ήταν αποθήκη σιταριού και με έδεσαν από τα πόδια με σιδερένιους χαλκάδες και με αλυσίδα πολύ βαριά και στερεά , σε σιδερένιο παλούκι που είχε μπηχθεί στη γη. Εκεί είχα ριχτεί σε κακό χάλι και υπό φρούρηση, περνώντας πικρές ημέρες από τις πληγές, τα δεσμά και τις άλλες ταλαιπωρίες που υποφέραμε σε εκείνη τη φυλακή, όπως σημείωσα.»
ο Κωνσταντίνος ΙΑ' Παλαιολόγος και ο Γεώργιος Φραντζής. 
Φώτης Κόντογλου.


Χρονικόν  Γεωργίου Σφραντζή , Βιβλίο Β’, ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Κατερίνα Γατελιούζενα :η δεύτερη σύζυγος του τελευταίου Αυτοκράτορα.

Κατερίνα Γατελιούζενα :η δεύτερη σύζυγος του τελευταίου Αυτοκράτορα.
« XXIV,7
Στις έξι Δεκεμβρίου του τεσσαρακοστού ενάτου έτους (1440) κατόπιν εντολής πήγα στη Λέσβο για να στερεώσω το γάμο και να συνάψω τον αρραβώνα της κυρίας Κατερίνας , κόρης του κυρίου Ντώρη Παλαιολόγου Γατελιούζη , αφέντη της Μυτιλήνης και των περιχώρων.
XXIV,10-11
Στις είκοσι επτά Ιουλίου του ίδιου χρόνου (1441) ήρθε στη Μυτιλήνη με βασιλικά πλοία ο αφέντης μου και νυμφεύθηκε την προαναφερθείσα κυρία Κατερίνα τη Γατελιούζενα, της οποίας ο πατέρας ήταν καπετάνιος στα πλοία του Λουκά Νοταρά, του μετέπειτα μεγάλου Δούκα .Αφήνοντας τη βασίλισσα και σύζυγό του στον πατέρα της, έπλευσε μαζί μου ο αφέντης μου τον Σεπτέμβριο του πεντηκοστού έτους ( 1441) στο Μοριά με τα ίδια πλοία και με ένα ακόμα από τη Μυτιλήνη .
XXV,4
Τον Ιούλιο του ίδιου έτους ( 1442)  ήρθε ο αφέντης και δεσπότης μου κυρ Κωνσταντίνος για να βοηθήσει την Πόλη, αφού πρώτα πέρασε από τη Μυτιλήνη , πήρε μαζί του τη σύζυγό του και βασίλισσα και έφτασε στη Λήμνο . Κατά την παραμονή του εκεί δέχτηκε επιθέσεις στο Κότζινο για πολλές μέρες από όλο το στόλο των Τούρκων. Μετά, όμως, τη χωρίς αποτέλεσμα αποχώρηση του στόλου , με τη βοήθεια του Θεού , η βασίλισσα αρρώστησε λόγω της καταστάσης, απέβαλε και πέθανε τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου ( 1442) στο Παλαιόκαστρο της Λήμνου όπου και ενταφιάστηκε .»
Οικόσημο των Παλαιολόγων και του Γατελιούζη. Λέσβος.


Βραχύ Χρονικόν   Γεώργιος Φραντζής,εκδόσεις Κανάκη

Άφθαρτος βρέθηκε ο Βασίλειος Βουλγαροκτόνος !~1260 μ.Χ.

Άφθαρτος βρέθηκε ο Βασίλειος Βουλγαροκτόνος !~1260 μ.Χ. Μιχαήλ Κομνηνός Παλαιολόγος .

" κα΄. Περί του νεκρού σώματος του βασιλέως Βασιλείου του Βουλγαροκτόνου .
 Τότε κάποιοι από τους οικείους του βασιλιά, για να ξεκουραστούν πήγαν στη μονή του Θεολόγου στο Έβδομον , η οποία κράτησε μόνο το όνομά της αφού η μονή πλέον δεν σώζεται ολόκληρη. Πήγαν και στον ναό , που ήταν ερειπωμένος και χρησίμευε ως αχυρώνας για τα ζώα, και θαύμαζαν τον περικαλλή ναό από τα ερείπιά του. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν σύντροφοι του Δημητρίου Ιατρόπουλου που ήταν λογοθέτης των οικιακών. Είδαν ξαφνικά στη γωνία να βρίσκεται το παλαιό λείψανο ενός άνδρα ,που σωζόταν ολόκληρο με όλα τα μέλη του, γυμνό από το κεφάλι μέχρι τα πόδια. Είχε δε και στο στόμα του καλάμην ποιμενικής σύριγγος ( φλογέρα) , που κάποιοι βοσκοί την έβαλαν για χλευασμό. Βλέποντας αυτό θαύμαζαν την αφθαρσία και ολομέλεια του λειψάνου , και απορούσαν ποιος μπορούσε να είναι αυτός που διατηρούσε την μορφή του σώματός του. Είδαν στα δεξιά το κενήριον και σε αυτό γραμμένους στίχους στο κείμενο. Ήταν αυτός, όπως δήλωναν τα γράμματα, ο Βουλγαροκτόνος Βασίλειος. Όταν επέστρεψαν στον αυτοκράτορα του διηγήθηκαν αυτά που είδαν και ο βασιλιάς ακούγοντας αυτά γέμισε οίκτο.Έστειλε μεταξωτά και χρυσά υφαντά πέπλα, απέστειλε τους υμνοπόλους και όχι λίγους άρχοντες , με πολλές τιμές και δορυφορία, ψαλμούς και ύμνους, ανακομίζει σε τιμία θήκη το λείψανο προς τον Γαλατά. Διέταξε τον αδελφό του, σεβαστοκράτορα να φυλάσσει στη σκηνή του τη θήκη με πέπλα χρυσά ,χωρίς να σβήσουν τα φώτα , έχοντας τη στρώμνη του ανοιχτή ώστε να την προσκυνούν, έως ότου, έφυγαν για τη Σηλυβρία, εντίμως και λαμπρώς την μετακόμισαν στη μονή του Σωτήρος.''
 ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΠΙΣΤΟΣ ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΡΩΜΑΙΩΝ Ο ΝΕΟΣ, 
εκ βυζαντινού χειρογράφου της Μαρκιανής Βιβλιοθήκης.

Μιχαήλ εν Χριστώ τω Θεώ πιστός Βασιλεύς και Αυτοκράτωρ Ρωμαίων Δούκας Άγγελος Κομνηνός, ο Παλαιολόγος.
εκ βυζαντινού χειρογράφου της Βαυαρικής Βιβλιοθήκης.

Γεώργιος Παχυμέρης , εκ βυζαντινού χειρογράφου της Βαυαρικής Βιβλιοθήκης.



Χρονικόν Γεωργίου Παχυμέρη , Λόγος Δεύτερος , κα΄.
(CFHB 24-1).

Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2015

Ο Δημήτριος Άγγελος πηδάει από το παράθυρο μιας παντρεμένης.1244

Ο Δημήτριος Άγγελος πηδάει από το παράθυρο μιας παντρεμένης.1244

«Έκανε παρέα με ανόητους νεαρούς και με αυτούς διασκέδαζε τον περισσότερο καιρό, το μυαλό του ήταν στις αφροδισιακές εμπειρίες και πήγαινε συχνά με παντρεμένες. Μια φορά μάλιστα έπαθε ένα σοβαρό ατύχημα : μπήκε ξαφνικά στο σπίτι ο άντρας της μοιχαλίδας από μια μικρή πόρτα και εκείνος προσπαθώντας να το σκάσει, πήδηξε από ψηλά και χτύπησε στο γλουτό. Νοσηλεύτηκε επί αρκετές μέρες και έγινε καλά, όμως εξακολούθησε να κουτσαίνει από το ένα πόδι και δεν περπατούσε σωστά.»
Ο Δημήτριος Δούκας Άγγελος διετέλεσε Δεσπότης της Θεσσαλονίκης από το 1244 μέχρι το 1246 .


Χρονική Συγγραφή Γεώργιος Ακροπολίτης. 71,5-12,εκδόσεις Κανάκη

Περιγραφή Ελέφαντα ,από τον Μιχαήλ Ατταλειάτη.11ος αιώνας.

Περιγραφή Ελέφαντα ,από τον Μιχαήλ Ατταλειάτη.11ος αιώνας.

«Γενναιόδωρος επίσης από τη φύση του , όπως αρμόζει σε βασιλιά, έφερε από ξένες χώρες ασυνήθιστα ζώα προς τέρψιν των υπηκόων του. Ανάμεσα σε αυτά και έναν ελέφαντα, το μεγαλύτερο των τετραπόδων, που προκαλούσε την έκπληξη των κατοίκων της Κωνσταντινούπολης και όσων άλλων Ρωμαίων τύχαινε να τον δουν να περνά. Διότι έχει τεράστιο μέγεθος ,τα πόδια του μοιάζουν με τους κίονες του Άτλαντα, ενώ τα αυτιά του έχουν διαστάσεις ασπίδας ενός πελταστή και κινούνται διαρκώς ,όχι αναίτια, αλλά λόγω του φόβου που τρέφει για τα κουνούπια. Γιατί ο ελέφαντας ,παρ’ όλο που ξεπερνά ε δύναμη και γενναιότητα τα μεγαλύτερα θηρία ,απέναντι στο κουνούπι αποδέχεται την αδυναμία του. Για να προστατευθεί χρησιμοποιεί ως θώρακα τα αυτιά του, που τα κινεί αποφεύγοντας με αυτόν τον τρόπο την επίθεση του κουνουπιού , μην επιτρέποντας του να πλησιάσει. Αν όμως συμβεί ένα κουνούπι να εισχωρήσει στο αυτί του, τον εκδικείται επιφέροντάς του τον θάνατο. Την προβοσκίδα του την χρησιμοποιεί σαν χέρι. Έχει το μήκος της σάλπιγγας, όλα τα πιάνει με αυτήν, δίνοντάς τα σε όσους κάθονται πάνω του και τον οδηγούν. Επίσης με την προβοσκίδα φέρνει την τροφή στο στόμα του και την μεταχειρίζεται ως ακαταμάχητο όπλο εναντίων των εχθρών. Δεν μπορείς να τον υποτάξεις με λουριά ή χαλινάρια, αλλά μόλις αντιληφθεί ότι υποτάσσεται στην επιθυμία του αναβάτη , εξαγριώνεται και μοιάζει με πέλεκυ που πέφτει σε ανθρώπινο κεφάλι. Επειδή κυοφορείται στη μητρική κοιλιά για δέκα χρόνια, τα οστά του είναι σκληρά και δεν κυρτώνουν. Γι’ αυτόν τον λόγο αδυνατεί να ξαπλώσει στο έδαφος ,αφού οι αρθρώσεις των ποδιών του είναι αλύγιστες και άκαμπτες. Αντί λοιπόν να ξαπλώνει , γέρνει με τη μία πλευρά επάνω σε ένα δένδρο ή σε ένα επεξεργασμένο ξύλο ή σε έναν τοίχο και στηρίζεται όρθιος μόνον επάνω σε αυτό.»
ο ελέφαντας από χειρόγραφο του Μανουήλ Φίλη , Περί της των ιδιοτήτων των ζώων.


Ιστορία Μιχαήλ Ατταλειάτης. 48,49,εκδόσεις Κανάκη

Ο ατρόμητος Μιχαήλ Δοκειανός , το 1050.

Ο ατρόμητος Μιχαήλ Δοκειανός , το 1050.

«Αφού αιχμαλωτίστηκε οδηγήθηκε ενώπιον του αρχηγού των Σκυθών, όπου άφοβα άρπαξε ένα ξίφος που βρέθηκε κοντά του και έπληξε τον αρχηγό στον τράχηλο, κόβοντάς του μαζί και το χέρι, λέγοντας « Δεν φοβάμαι να σκοτώσω και εγώ ένα εχθρό». Οι Σκύθες τότε οργισμένοι τον κατακρεούργησαν , έσχισαν την κοιλιά του, αφαίρεσαν τα εντόσθια και έβαλαν εκεί –αφού τα έκοψαν- τα χέρια και τα πόδια του και έτσι πέθανε με ένδοξο τρόπο.»
-Αιχμαλωτίστηκε στη μάχη στο φρούριο Δάμπολη. Διετέλεσε κατεπάνω της Ιταλίας.-


Ιστορία Μιχαήλ Ατταλειάτης, 34,εκδόσεις Κανάκη

Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2015

Το μήλο του βασιλιά.

Έτος 447/448 μ.Χ.
Το μήλο του βασιλιά Θεοδοσίου Β' .
''Κατά την ημέρα, λοιπόν, των αγίων Θεοφανίων προσέφερε κάποιος στο βασιλιά ένα μεγάλο και θαυμάσιο μήλο. Και ο βασιλιάς το εθαύμασε και το απέστειλε στην Ευδοκία και εκείνη το απέστειλε στον Παυλίνο. Και ο Παυλίνος μετά από δύο ημέρες το απέστειλε στο βασιλιά. Και ο βασιλιάς το αναγνώρισε και το έκρυψε. Και πηγαίνει στην αυγούστα και λέγει: « Μα τη σωτηρία μου, το μήλο που σου έστειλα που είναι;».Τότε οργίσθηκε και διέταξε να φέρουν το μήλο και ο Παυλίνος να εξορισθεί στην Καππαδοκία κι εκεί να σφαγεί.''


Χρονογραφία Θεοφάνης, εκδόσεις ΑΡΜΟΣ

Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου 2015

Η γεωργία και ο στρατός συνιστούν το Έθνος μας.

Η γεωργία και ο στρατός συνιστούν το Έθνος μας.

«Φροντίδα του στρατηγού πρέπει να είναι το να μην αδικούνται από τους στρατιώτες οι πλησιόχωροι υποτελείς σε εμάς και ειδικότερα οι γεωργοί .Διότι νομίζουμε ότι δύο απασχολήσεις συνιστούν και ασφαλίζουν το έθνος μας. Η γεωργική, τρέφουσα και αυξάνουσα τους στρατιώτες και η στρατιωτική προστατεύουσα και ασφαλίζουσα τους γεωργούς. Τα άλλα επιτηδεύματα έρχονται σε δεύτερη σημασία. Γι’ αυτό είναι αναγκαίο να λαμβάνεται πάντοτε επιμέλεια και φροντίδα υπέρ αυτών, γιατί οι στρατιώτες καλώς διατρεφόμενοι ανδραγαθούν , και ευμενώς προς αυτούς διάκεινται, οι γεωργοί .»


Τακτικά Λέοντος ΣΤ’ του Σοφού .Βιβλίο Α΄,Κεφάλαιο ΙΑ΄,11, Συμπληρωματικαί εκδόσεις διευθύνσεως εκδόσεων αρχηγείου στρατού.