Πέμπτη, 20 Αυγούστου 2015

Το ενδιαφέρον του καίσαρος Βάρδα για τις επιστήμες.

Το ενδιαφέρον του καίσαρος Βάρδα για τις επιστήμες.επί Μιχαήλ Γ',δεκαετία 860.

« Ο καίσαρας Βάρδας έδειχνε μεγάλο ενδιαφέρον για τις επιστήμες, αν και πολλές από τις ενέργειές του προς την κατεύθυνση αυτή είχαν ως κίνητρο την επίδειξη. Συγκέντρωσε, λοιπόν, σοφούς στο ανάκτορο της Μαγναύρας, εκ τα των οποίων άλλοι ήταν φιλόσοφοι και μαθηματικοί, άλλοι αστρονόμοι και άλλοι φιλόλογοι, και τους εγκατέστησε εκεί με την εντολή να διδάσκουν τους φοιτητές τους δωρεάν. Και τόσο μεγάλη ήταν η μέριμνά του για τα θέματα αυτά , ώστε διόρισε τον μεγάλο φιλόσοφο Λέοντα διδάσκαλο της Φιλοσοφίας, τον μαθητή του Θεόδωρο τον διόρισε διδάσκαλο της Γεωμετρίας, τον Θεοδήγιο της Αστρονομίας και τον Κομητά της Γραμματικής. Σε όλους αυτούς δινόταν ικανοποιητική βασιλική χορηγία. Επιπλέον ο Βάρδας κάθε τόσο σύχναζε εκεί και παρακολουθώντας την ικανότητα και την πρόοδο όλων των φοιτητών έτρεφε χρηστές ελπίδες, ενώ με τις ανταμοιβές έκανε τους καθηγητές τους πιο πρόθυμους προς τον σκοπό αυτό. Έτσι η αρχική προσπάθεια του Βάρδα απέδωσε και αποδίδει καρπούς μέχρι σήμερα και διατηρεί το όνομά του ανεξίτηλο στη μνήμη μας.»
ο Λέων ο Φιλόσοφος από τη Χρονογραφία του Ιωάννη Σκυλίτση.

Ιωσήφ Γενέσιος Περί Βασιλειών,Βασιλειών Δ΄,Περί Μιχαήλ Υιού Θεοφίλου,17 ,εκδόσεις Κανάκη

Οι πριγκίπισσες επισκέπτονται τη γιαγιά τους.

Οι πριγκίπισσες επισκέπτονται τη γιαγιά τους.

''Κι αφού η Θεοδώρα με το βασιλικό διάδημα στέφθηκε, τιμήθηκε και η μητέρα της Θεοκτίστη ως πατρικία και ζωστή. Αυτή λοιπόν η Θεοκτίστη καλούσε εις το σπίτι της, που ήταν κοντά στο μοναστήρι των Γαστρίων , τις θυγατέρες της Θεοδώρας’ ήταν αυτές πέντε στον αριθμό: η Θέκλα, η Άννα, η Αναστασία, η Πουλχερία και η Μαρία. Εκεί με δώρα διάφορα, με τα οποία κερδίζεται η γυναικεία φύση, φιλοξενούσε τα κορίτσια και παίρνοντάς τα κατά μέρος θερμοπαρακαλούσε να μην υποχωρούν και σαν γυναίκες που ήσαν να ενδίδουν, αλλά με θάρρος ανδρικό να οπλίζονται και σκέψεις άξιες και πρέπουσες να κάνουν . Κατά το μητρικό γάλα που εθήλασαν ,με βδελυγμία να απορρίπτουν την πατρική αίρεση και να φιλούν των θείων εικόνων τις μορφές. Και συνάμα έβαζε εις τα χέρια τους εικόνες που τις κρατούσε μέσα σε κιβώτιο κι έθετε αυτές στο πρόσωπό τους και στα χείλη για να αγιασθούν και να γεννήσει την αγάπη τους για αυτές.
 Η Θέκλα, Άννα, Αναστασία, Πουλχερία και Μαρία επισκέπτονται τη γιαγιά τους Θεοκτίστη.από τη Χρονογραφία του Ιωάννη Σκυλίτση.

Κάνοντας έτσι διαρκώς και στις εγγονές της ανάβοντας τον πόθο των εικόνων δεν ξέφυγε της προσοχής του Θεοφίλου που έμαθε, ποιο δώρο από τη γιαγιά σε αυτές είχε δοθεί και ποιο έργο άξιο ευγνωμοσύνης είχε γίνει . Οι μεγάλες θυγατέρες έχοντας σταθερό το φρόνημα ήξεραν να αποφεύγουν του Θεοφίλου τους ελέγχους ωσάν απλά εμπόδια. Η Πουλχερία όμως, η πιο μικρή στην ηλικία, φανέρωνε της γιαγιάς της τα καλοπιάσματα και τα πολλά κεράσματα, προσθέτοντας ακόμη και των σεπτών εικόνων την προσκύνηση. Ύστερα έλεγε με αφέλεια ότι νινιά πολλά έχει η γιαγιά μέσα στο κιβώτιο «και αυτά μετά το φίλημά μας βάζει επάνω στο κεφάλι και στα πρόσωπα».
Από αυτά ο βασιλιάς εμάνιαζε , αλλά και κάτι πιο δραστήριο να πράξει δεν μπορούσε από ευλάβεια και σεβασμό προς τη γυναίκα του. Μα πιο πολύ εμποδίζετο από την παρρησία που είχε, γιατί στα φανερά τον έσκωπτε, ελέγχοντας για τους συχνούς διωγμούς των ομολογητών και για την δηλωμένη του αίρεση, κι ήταν η μόνη που λίγο έλειπε να κάνει την απέχθεια φανερή που όλοι απέναντί του αισθάνονταν. Έτσι το μόνο που έκανε ο Θεόφιλος ήταν να εμποδίζει τις επισκέψεις των κοριτσιών στη Θεοκτίστη.''
Ο Θεόφιλος και η Θεοδώρα. από τη Χρονογραφία του Ιωάννη Σκυλίτση.

Χρονογραφία Ιωάννης Σκυλίτσης, Θεόφιλος, εκδόσεις Μίλητος

Το πορνίδιο με τα ξόρκια, σηκώνει το φουστάνι της εναντίον του στρατηγού Νικηφόρου. Κρήτη 960.

Το πορνίδιο με τα ξόρκια, σηκώνει το φουστάνι της εναντίον του στρατηγού Νικηφόρου. Κρήτη 960.

«Την στιγμή λοιπόν που ο στρατηγός ενδυνάμωσε την μετωπική διάταξη του στρατού του και διευθετούσε τις προπορευόμενες μοίρες σε τετραγωνική διάταξη, ένα γύναιο, ένα πορνίδιο σεινάμενο και κουνάμενο , εντελώς ξεδιάντροπο και παραθρασεμένο, έσκυψε από τους προμαχώνες κάνοντας κάποια μαγικά κόλπα και ψέλνοντας ξόρκια. Φημολογείται άλλωστε ότι οι Κρητικοί είναι γνώστες χρησμών και απόκρυφων τελετών και άλλων τέτοιων αγυρτιών, πράγματα που έχουν παραλάβει παλαιόθεν από τους Μανιχαίους και τον Μωάμεθ. Εκείνο μάλιστα το τρισάθλιο και δαιμονισμένο γυναικάριο δεν έκανε μόνο αυτήν την επίδειξη’ προχωρώντας ακόμα περισσότερο, ανασήκωνε χωρίς καμιά τσίπα το φουστάνι του και ξεγύμνωνε τα απόκρυφα μέρη του σώματός του, ξεστομίζοντας βαριές κατάρες και κοροϊδίες εναντίον του στρατηγού. Τότε, ένας από τους πιο εύστοχους τοξότες, τέντωσε τη νεύρη και χτύπησε το κολασμένο γύναιο, που γκρεμίστηκε κάτω από το κάστρο και κομματιάστηκε στην στιγμή, αφήνοντας με μια ανάσα την ποταπή ψυχή του και πληρώνοντας με οικτρό όλεθρο το αντίτιμο εκείνης της ύβρεως.»

Ιστορία Λέων Διάκονος.Βιβλίο Δεύτερο, 6,εκδόσεις Κανάκη

Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2015

Ο μεγάλος κομήτης του 1106 και η ερμηνεία του.

Ο μεγάλος κομήτης του 1106 και η ερμηνεία του.

''Όταν μαθεύτηκε η άφιξη του αυτοκράτορα στη Θεσσαλονίκη, οι άνθρωποι των δυτικών επαρχιών, όπως ακριβώς τα σώματα έλκονται προς το κέντρο της βαρύτητας, έτσι κι εκείνοι όλοι προσέτρεχαν σε αυτόν. Πριν από τους Κέλτες είχε πέσει ακρίδα, όπως είχε συμβεί και με εκείνους που ήλθαν την άλλη φορά’ στον ουρανό εμφανίστηκε ένας μεγάλος κομήτης ,ο μεγαλύτερος που είχε φανεί ποτέ. Άλλοι τον παρομοίαζαν με μικρό δοκάρι κι άλλοι με ακόντιο. Έπρεπε , είναι αλήθεια, τα παράδοξα που επρόκειτο να μας αναστατώσουν να δηλωθούν άνωθεν με ένα είδους προεξαγγελτικού προοιμίου. Επί σαράντα ολόκληρα μερόνυχτα μπορούσε κανείς να βλέπει ολοκάθαρα τον κομήτη, που μάλιστα παρουσιαζόταν να ανατέλλει από τη Δύση και να κατευθύνεται προς την Ανατολή. Τρομοκρατημένοι όσοι τον έβλεπαν ζητούσαν να μάθουν ποιο προμήνυμα έφερνε. Ο αυτοκράτορας εξάλλου, μολονότι δεν έδινε προσοχή σε κάτι τέτοια και πίστευε πως προέρχονται από φυσικά αίτια, όμως ρωτούσε τους ειδικούς στα θέματα αυτά. Κάλεσε μάλιστα και τον Βασίλειο, που είχε πρόσφατα αναλάβει το αξίωμα του δημάρχου του Βυζαντίου (ο άνθρωπος αυτός έδειχνε μεγάλη αφοσίωση στον αυτοκράτορα), και τον ρωτούσε για το άστρο που είχε εμφανιστεί. Εκείνος επιφυλάχθηκε να απαντήσει την επαύριον κι επέστρεψε στο κατάλυμά του, ένα παλαιό ιερό του ευαγγελιστή Ιωάννη, όπου βάλθηκε να παρατηρεί το άστρο τη στιγμή που επρόκειτο να δύσει ο ήλιος. Ενώ το μελετούσε ,κουράστηκε από την πολλή σκέψη και τον πήρε ο ύπνος. Τότε είδε τον Άγιο στολισμένο με ιερά άμφια. Καταχαρούμενος ο Βασίλειος φαντάστηκε πως δεν βλέπει πια όνειρο ,αλλά οπτασία. Είχε αναγνωρίσει τον Άγιο και τον κατέλαβε δέος. Τρέμοντας όλος τον παρακάλεσε να του φανερώσει τι προμηνούσε το άστρο . «Κινήσεις των Κελτών προμηνάει το άστρο», είπε ο Άγιος, «κι η εξαφάνισή του θα φανερώσει την αποχώρησή τους από δω» .''
-Ο κομήτης φαινόταν τον Φεβρουάριο-Μάρτιο του 1106.-



Αλεξιάς .Άννα Κομνηνή.ΒΙΒΛΙΟ ΙΒ’ , IV, εκδόσεις Άγρα

Ο Μιχαήλ Η΄ μπαίνει στη Βασιλεύουσα 15 Αυγούστου 1261.

Ο Μιχαήλ Η΄ μπαίνει στη Βασιλεύουσα 15 Αυγούστου 1261.

«Ο αυτοκράτορας ,λοιπόν, έφθασε στην Κωνσταντινούπολη στις δεκατέσσερις Αυγούστου, δεν ηθέλησε να μπεί την ίδια μέρα στην πόλη, αλλά στρατοπέδευσε στη μονή του Κοσμιδίου, που βρίσκεται κοντά στη Μονή των Βλαχερνών. Αφού,λοιπόν,διανυκτέρευσε εκεί, το πρωί σηκώθηκε και πραγματοποίησε την είσοδο του στη πόλη με τον εξής τρόπο. Επειδή ο πατριάρχης Αρσένιος δεν βρισκόταν εκεί-ήταν πάντα δυσκίνητος για το καλό, και εχθρικός προς τον βασιλιά και σχεδόν στεναχωρημένος που ο αυτοκράτορας προσάρτησε την Κωνσταντινούπολη στο ρωμαϊκό κράτος- έπρεπε όμως κάποιος αρχιερέας να εκφωνήσει τις ευχές, αυτό το ανέλαβε ο μητροπολίτης Κυζίκου Γεώργιος που τον αποκαλούσαν Κλειδά. Ανέβηκε, λοιπόν, σε έναν πύργο πάνω από τη Χρυσή Πύλη, έχοντας μαζί του την εικόνα της Θεοτόκου, που έχει πάρει το όνομά της από τη μονή των Οδηγών, και διάβασε εις επήκοον όλων τις ευχές. Ο αυτοκράτορας, τότε, έβγαλε την καλύπτρα και γονάτισε χάμω.Το ίδιο έκανε και όλη η συνοδεία του που ακολουθούσε. Όταν τελείωσε η πρώτη ευχή και ο διάκονος έδωσε το σήμα για να σηκωθούν, σηκώθηκαν όλοι και είπαν δυνατά το «Κύριε Ελέησον» εκατό φορές. Μόλις έγιναν αυτά, ο αρχιερέας εκφώνησε την επόμενη ευχή και επαναλήφθηκε η ίδια διαδικασίας, μέχρις ότου εκφωνήθηκαν όλες οι ευχές. Αφού, λοιπόν,ολοκληρώθηκε αυτή η τελετή, ο αυτοκράτορας σαν εβλαβής χριστιανός περισότερο, παρά σαν βασιλιάς, μπήκε στη Χρυσή Πύλη, βαδίζοντας πεζός, ενώ προπορευόταν η εικόνα της Θεοτόκου.Προχώρησε μέχρι τη μονή του Στουδίου και αφού άφησε εκεί την εικόνα της Παναγίας, ανέβηκε στο άλογο και εισήλθε στο ναό της Αγίας Σοφίας,όπου, αφού προσκύνησε τον δεσπότη Χριστό, και αφού τον ευχαρίστησε, όπως έπρεπε,έφθασε τότε ενθουσιασμένος και δεν υπήρχε ούτε ένας που να μην αγάλλεται και να χαίρεται, και λίγο έλειπε να μην πιστεύει ότι έγινε αυτό, εξαιτίας του απροσδόκητου και του υπερβολικού μεγέθους του πράγματος.»


ο Μιχαήλ Η' Παλαιολόγος από την Ιστορία του Γεωργίου Παχυμέρη.



Χρονική Συγγραφή Γεώργιος Ακροπολίτης, 88,εκδόσεις Κανάκη

Το γουρούνι διακόπτει υμνωδία .

Το γουρούνι διακόπτει υμνωδία .

''Κατά την τέταρτη ώρα της ίδια ημέρας, αφού κατά την παλαιά συνήθεια είχαν συναθροιστεί οι άγιες εικόνες μαζί με το βασιλέα και τον πατριάρχη και τους αρχιερείς στον πορφυρό κίονα, στον οποίο είχε στηθεί ο Τίμιος Σταυρός,και ενώ είχε αρχίσει η ιερή υμνωδία, κάποιο γουρούνι,που από κάπου είχε ξεφύγει,πήδησε ξαφνικά μέσα στο  χορό των ψαλτών, πασαλειμμένο με πολλή λάσπη’ και αφού έκανε πολλούς γύρους από δω κι από κει, στο τέλος απομακρύνθηκε με δυσκολία. Και οι πιο συνετοί θεώρησαν ότι αυτό προδήλωνε κάποια σύγχυση στην Εκκλησία του Θεού.''


Ρωμαϊκή Ιστορία Νικηφόρος Γρηγοράς,VIII 15 δ, εκδόσεις Νέα Σύνορα-Α.Α.ΛΙΒΑΝΗ

Ο χαρακτήρας της Ζωής και Θεοδώρας.

Ο χαρακτήρας της Ζωής και Θεοδώρας.

«Και για να περιγράψω κάπως στους μη γνωρίζοντες το χαρακτήρα των δύο βασιλισσών ,η μεν μεγαλύτερη στην ηλικία, η Ζωή, ήταν γοργότερη στη σκέψη, αλλά βραδύτερη στην έκφραση, ενώ για τη Θεοδώρα ίσχυε το αντίθετο : δεν ήταν γρήγορη στο πνεύμα,αλλά,όταν έμπαινε στη συζήτηση, εκφραζόταν με σταθερή και έντονη φωνή’ και η μεν Ζωή ήταν ασυγκράτητη στην εκπλήρωση κάθε επιθυμίας της και έτοιμη να κινήσει το χέρι της εξίσου γρήγορα και προς τα δύο, προς το θάνατο,εννοώ ,και προς τη ζωή, και σε αυτό έμοιαζε με τα κύματα της θάλασσας που τη μια στιγμή σηκώνουν το καράβι στα ύψη και την άλλη το ρίχνουν στην άβυσσο, ενώ η Θεοδώρα δεν είχε τα ίδια χαρακτηριστικά : είχε το πνεύμα ήρεμο και, σαν να πούμε, αμβλύ και προς τα δύο μέρη. Και η μεν Ζωή ήταν ανοιχτοχέρα και ικανή να αδειάσει αυθημερόν μια ολόκληρη θάλασσα γεμάτη ως απάνω με χρυσή άμμο, ενώ η άλλη μετρούσε έναν έναν τους στατήρες που έδινε, είτε επειδή δεν μπορούσε βέβαια να αντλεί άφθονα χρήματα από το θησαυροφυλάκιο είτε και επειδή ήταν εκ φύσεως ως προς τα χρήματα πιο φειδωλή.
Και για να μιλήσω χωρίς να συγκαλύψω τίποτε ( γιατί δεν βρίσκομαι εδώ για να εγκαινιάσω αλλά για να συνθέσω αντικειμενική ιστορία), καμιά τους δεν διέθετε αρκετό μυαλό για να κυβερνήσει : ούτε από διοίκηση ήξεραν ούτε σταθερές απόψεις είχαν για τις κρατικές υποθέσεις και, ως επί το πλείστον, συνέχεαν τα παιχνίδια του γυναικωνίτη με τις βασιλικές ευθύνες’ ακόμα κι εκείνο το χαρακτηριστικό της μεγαλύτερης αδελφής που πολλοί εξυμνούν, ότι δηλαδή κατόρθωσε επί πολλά χρόνια να δίνει πολλά σε πολλούς, για εκείνους που τα πήραν στάθηκε βέβαια αφορμή επαίνων προς την ευεργέτιδά τους, αλλά για το ρωμαϊκό κράτος η τακτική αυτής της λεηλασίας των πάντων στάθηκε η κυριότερη αιτία πλήρους χρεοκοπίας. Γιατί η γενναιοδωρία είναι μεν χαρακτηριστικότατη βασιλική αρετή, αλλά ο ευεργεσίες αποβαίνουν πράξη αξιέπαινη μόνο αν γίνονται με ορθά κριτήρια και με συνυπολογισμό των περιστάσεων, της κατάστασης των ευεργετούμενων και της διαφοράς μεταξύ των προσώπων’ αν αυτά δεν λαμβάνονται υπ’ όψιν η δαπάνη αποβαίνει μάταιη επίδειξη.»

η Θεοδώρα εκ χειρογράφου της Μοδένης.

η Ζωή εκ χειρογράφου της Μοδένης.



Χρονογραφία Μιχαήλ Ψελλός,Βιβλίο Έκτο, 4&5 , εκδόσεις Άγρα

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ ΚΥΡ ΜΑΝΟΥΗΛ ΤΟΝ ΠΟΡΦΥΡΟΓΕΝΝΗΤΟ.

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ ΚΥΡ ΜΑΝΟΥΗΛ ΤΟΝ ΠΟΡΦΥΡΟΓΕΝΝΗΤΟ.

''Το γαλήνιο του κράτους σου, ενδοξότατε βασιλιά, με οπλίζει εμένα τον ανάξιο δούλο σου, με τόλμη προκειμένου να σε παρακαλέσω για κάτι που θεωρώ δίκαιο. Έμαθα, φιλανθρωπότατε αυτοκράτορα, πως πρόκειται να τιμήσεις τον φιλόσοφο από το Πάνιο, επιτρέποντάς του να τελέσει θρίαμβο πάνω σε δίφρο.Ο άνθρωπος,βεβαίως, έχει ήδη λάβει ως διπλή και τριπλή επιβράβευση το αξίωμα του κουροπαλάτη, και όχι αδίκως. Εγώ τώρα, ως υπήκοος της θεοπρόβλητης βασιλείας σου και εραστής του δικαίου, σε ικετεύεω να μην προβείς στην παραμικρή καινοτομία όσον αφορά την ιεροτελεστία του κουρούλιου δίφρου, εξάλλου η πολιτική της μεγαλείοτητάς σου είναι και στους άλλους τομείς να τηρείς τα καθιερωμένα. Ας γίνουν λοιπόν όλα όπως ορίζει το καταστατικό περί θριάμβων,σύμφωνα με τα γραφόμενα του Δίωνα Κασσίου. Κι αν πάλι σου είναι κόπος να ξεφυλλίζεις παλιά βιβλία,θα προσπαθήσω να σου εκθέσω ο ίδιος τα σχετικά με τον θρίαμβο :
Αφού ανεβάσουν τον θριαμβεύοντα πάνω σε δίφρο, αλείφουν το πρόσωπό του με σινάπι ή κόκκινη μπογιά,  του φορούν βραχιόλια και του δίνουν να κρατά στο δεξί του χέρι έναν κλώνο δάφνης και ένα δάφνινο στεφάνι.Στο κεφάλι του τοποθετούν ένα στέμμα στο οποίο αναγράφονται τα κατορθώματά ή τα παθήματά του . Ακόμη, ένας υπάλληλος στέκεται πίσω του κρατώντας το στεφάνι και του ψιθυρίζει τα λόγια : «κοίτα και τα μελλούμενα».Από τον ζυγό του άρματος κρέμονται κουδούνια και μαστίγιο. Ο θριαμβονίκης στη συνέχεια φέρνει τρεις γύρους στο χώρο, για να ανέβει κατόπιν τα σκαλοπάτια με τα γόνατα και να αποθέσει εκεί τα στεφάνια .Αυτό είναι αίτημα μου, τροπαιούχε και θεοπρόβλητε άρχοντα’ ένα αίτημα αβίαστο,καθόλα νόμιμο και δίκαιο,και,πιστεύω,ανεπαχθές.Τολμώ να σου απευθύνω την παράκληση αυτή ως ανάξιος δούλος σου.''
ο Μανουήλ Α' Κομνηνός ο Πορφυρογέννητος.



Επιστολαί.Ιωάννης Τζέτζης, 97, εκδόσεις Κανάκη

Ο Άγιος Θεόδωρος βοηθάει τους Ρωμαίους εναντίων των Ρως.

Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στρατηλάτης βοηθάει τους Ρωμαίους εναντίων των Ρως.
-το δεύτερο έτος (971) της βασιλείας του Ιωάννη Τσιμισκή. Στη μάχη στο Δορύστολο Ρωμαίοι ( Τσιμισκής) εναντίων Ρώσων (Σφενδοσθλάβος ).-
«Η μάχη για μεγάλο χρονικό διάστημα ήταν αμφίρροπη. Τότε λέγεται πως ο Θεός βοήθησε τους Ρωμαίους’ πράγματι, οι Σκύθες χτυπήθηκαν κατά πρόσωπο από θύελλα και πολλοί έβλεπαν κάποιον έφιππο να αγωνίζεται στο πλευρό των Ρωμαίων και να κατατροπώνει τις φάλαγγες των βαρβάρων. Είναι αλήθεια ότι ανήμερα της μάχης εκείνης εορταζόταν η μνήμη του περιωνύμου μάρτυρος Θεοδώρου του Στρατηλάτου. Οι Σκύθες λοιπόν τράπηκαν σε φυγή και όρμησαν προς την πόλη. Αλλά δεν μπορούσαν να εισβάλλουν γιατί ήδη ο Σκληρός τους είχε αποκλείσει την είσοδο, οπότε αναγκάστηκαν να διασκορπισθούν στα περίχωρα. Έτσι καθώς έπεφταν στα χέρια του εκείνος τους σκότωνε, αλλά και οι ίδιοι οι Σκύθες αλληλοεξοντώνονταν σπρώχνοντας και πατώντας ο ένας τον άλλο, με αποτέλεσμα οι νεκροί να είναι αναρίθμητοι, ενώ όσοι σώθηκαν ήταν όλοι τραυματίες. Και να πως κατάλαβαν ότι ο Στρατηλάτης Θεόδωρος ήταν εκείνος ο οποίος βοήθησε τους Ρωμαίους συμμαχώντας μαζί τους κατά των βαρβάρων. Κάποια γυναίκα που διήγε στο Βυζάντιο βίο σεμνό και ευλαβή , νόμισε πως είδε στον ύπνο της μια μέρα πριν από τη μάχη, την αγία Θεοτόκο να προχωρεί με μεγάλη συνοδεία’  άκουσε, λοιπόν, τη Θεομήτορα να λέει σε κάποιον από την ακολουθία της : <<Θεόδωρε, ο Ιωάννης μας κάνει αγώνα δύσκολο’ τρέξε να τον βοηθήσεις>>. Η γυναίκα τότε διηγήθηκε σε κάποιους το όνειρό της και εκείνοι σημείωσαν την ημέρα που εμφανίστηκε, ανήμερα της τελευταίας μάχης. Ο αυτοκράτορας αντάμειψε τον μάρτυρα για τη βοήθεια που πρόσφερε, κτίζοντας του όμορφο ναό πλησίον της Ευχάιτας ή Ευχάιτα, αφού προηγουμένως γκρέμισε εκείνον που προϋπήρχε, όπου κατέθεσε το πολύαθλο σκήνωμά του , αλλάζοντας το όνομά της σε Θεοδωρόπολη.»

οι Ρως εισβάλουν στο Δορύστολο-ο Ιωάννης Τσιμισκής το απελευθερώνει.από το χειρόγραφο Σύνοψις Χρονική του Κωνσταντίνου Μανασσή.


Επιτομή Ιστοριών Ιωάννης Ζωναράς.Βιβλίο XVII.3.,εκδόσεις Κανάκη

Πέμπτη, 6 Αυγούστου 2015

Αυτοκράτωρ εναντίων Σουλτάνου.1211

Η μονομαχία του Αυτοκράτορος Θεοδώρου Λάσκαρη με τον σουλτάνο Ιαθατίνη στην Αντιόχεια το 1211.

«Ο αρχηγός ,όμως, των Τούρκων, ο σουλτάνος Ιαθατίνης (Καϊχοσρόης Α’), παράτησε και προσπέρασε τους πάντες,αναζητώντας τον ίδιο το βασιλέα’ και, σπρώχνοντας ταυτόχρονα, προχώρησε εναντίον του έχοντας εμπιστοσύνη στις διαστάσεις και στη ρώμη του σώματός του’ και σαν ραβδούχος στάθηκε απέναντί του και κατάφερε φοβερό χτύπημα στο κεφάλι του βασιλέα. Ο βασιλιάς δεν άντεξε το πρώτο χτύπημα ,σκοτείνιασαν τα μάτια του, και έπεσε από το άλογο. Ο Θεός, όμως, δεν το είχε αποφασίσει, άπαξ και θέλησε να αναστήσει την πεθαμένη ηγεμονία των Ρωμαίων’ γι’ αυτό και τον σήκωσε «από τον λάκκο της καταστροφής, από το βορβορώδες τέλμα, και τον έστησε πάνω σε βράχο». Και ο πεσμένος, σαν νεκρός, από το άλογο, σηκώνεται ξαφνικά και, γεμάτος μανία και ενθουσιώδη ορμή, ανταποδίδει, με παράδοξο τρόπο, το χτύπημα στον βάρβαρο : βγάζοντας αμέσως το σπαθί του από τη θήκη ,θερίζει εύκολα τα μπροστινά πόδια του βαρβαρικού αλόγου, και αφού ρίχνει τον αναβάτη σουλτάνο, του κόβει το κεφάλι και, κρεμώντας το στο δόρυ, το επιδεικνύει σε όλο το βαρβαρικό στράτευμα. Αυτό στάθηκε η πρώτη αιτία σωτηρίας και ανάσχεσης της φυγής των Ρωμαίων, συν Θεώ, βέβαια, που διοικεί τα πάντα, όσα υπερβαίνουν την ανθρώπινη δύναμη.»
                                             ο Θεόδωρος Α' Λάσκαρης εκ χειρογράφου της Μοδένης.



Ρωμαϊκή Ιστορία Νικηφόρος Γρηγοράς. Ι, 4, β,εκδόσεις ΝΕΑ ΣΥΝΟΡΑ-Α.Α.ΛΙΒΑΝΗ

Η απόπειρα του Ρωμανού να δηλητηριάσει τον πατέρα του.

Η απόπειρα του Ρωμανού να δηλητηριάσει τον πατέρα του.

«Και ο Ρωμανός, ο γυιός του βασιλέως Κωνσταντίνου , αφού ήδη πλησίασε την ώριμη ηλικία (21 ετών) , δεν άντεχε να βλέπει να έχει τη διοίκηση του κράτους ο πατέρας του και σκέφθηκε από τη μέση να τον βγάλει δηλητηριάζοντάς τον. Και είχε γνώση του ζητήματος αυτού η ταβερνιάρισσα γυναίκα του. Ενώ λοιπόν επρόκειτο να πιεί ο Κωνσταντίνος κάποιο φάρμακο, αυτοί το ανακάτεψαν κρυφά με δηλητήριο και παρεπλάνησαν τον τραπεζοκόμο τον Νικήτα, ώστε στον βασιλιά να το προσφέρει. 



Και τη στιγμή που επρόκειτο εκείνος να το πάρει, καθώς ήταν μπροστά στις θείες εικόνες αφημένο, είτε από κάποια σύμπτωση, είτε και με τη θέλησή του εγλύστρισε και από το υγρό το περισσότερο σκορπίσθηκε. Ο Κωνσταντίνος ήπιε αυτό που έμεινε, αλλά αποδείχθηκε ανενεργό και ανώφελο γιατί τη δραστηριότητά του έχασε, αφού είχε απομείνει τόσο λίγο. Αλλά και έτσι ο Κωνσταντίνος μόλις και μετά βίας επέζησε, καθώς το δηλητήριο στον πνεύμονά του επέδρασε και τον αρρώστησε άσχημα.»



Χρονογραφία Ιωάννης Σκυλίτσης. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Ο ΠΟΡΦΥΡΟΓΕΝΝΗΤΟΣ, εκδόσεις Μίλητος

Τι ήξερε ο Ανδρόνικος Γ’ για τους Αλβανούς;

Τι ήξερε ο Ανδρόνικος Γ’ για τους Αλβανούς;

«Ο βασιλιάς ,όμως, ήξερε ότι οι Ιλλυριοί ( Αλβανοί) ήταν από παλιά επίορκοι και παραβίαζαν τις συνθήκες, λεηλατώντας τη χώρα των Ρωμαίων και ληστεύοντας τους κατοίκους, και ότι ζούσαν γενικά με πονηριές και δόλους.»


Ρωμαϊκή Ιστορία Νικηφόρος Γρηγοράς. ΧΙ,6,α, εκδόσεις ΝΕΑ ΣΥΝΟΡΑ-Α.Α.ΛΙΒΑΝΗ

Σάββατο, 1 Αυγούστου 2015

Η εμφάνιση της Ζωής και Θεοδώρας.

Η εμφάνιση της  Ζωής και Θεοδώρας.

«Η μεν μεγαλύτερη στην ηλικία( Ζωή )ήταν από φυσικού της παχουλή και μάλλον κοντή’ τα μάτια της ήταν μεγάλα και σχιστά, στεφανωμένα με βλοσυρά φρύδια’ η μύτη της κρεμόταν κάπως κυρτή, αλλά όχι υπερβολικά γυριστή, τα μαλλιά της ήταν ξανθά και το δέρμα της άστραφτε από λευκότητα. Τα χρόνια λίγα ίχνη είχαν αφήσει επάνω της’ αν κανείς παρατηρούσε την αρμονία των μελών της χωρίς να ξέρει ποιαν είχε απέναντί του θα την περνούσε για κοριτσάκι : κανένα μέρος του σώματός της δεν είχε ζαρώσει, το δέρμα της ήταν παντού λείο και σφιχτό χωρίς ούτε ίχνος χαλάρωσης. Αντίθετα η Θεοδώρα ήταν πιο ψηλή και πιο αδύνατη’ το πρόσωπό της παραήταν ισχνό και ασύμμετρο προς το υπόλοιπο σώμα της, αλλά ήταν πιο ετοιμόλογη, όπως έχω ήδη πεί, και πιο ευκίνητη. Το βλέμμα της ήταν γλυκό και γενικά αξιαγάπητη, πάντα με το γέλιο στο στόμα και πρόθυμη για κάθε είδους φλυαρία.»
Ζωή
Θεοδώρα



Χρονογραφία Μιχαήλ Ψελλός. Βιβλίο Έκτο,7, εκδόσεις Άγρα

Πως ζούσαν οι μοναχοί; επί Ρωμανού Αργυροπούλου.

Πως ζούσαν οι μοναχοί; επί Ρωμανού Αργυροπούλου.

«Τα εισοδήματα τα μοίραζε στους μοναχούς, οι οποίοι δεν ζούσαν ζωή ασκητή αλλά βίο τρυφηλό, ανέμελο και γεμάτο ανέσεις, χαρίζοντάς τους ολόκληρες εκτάσεις του δημοσίου και ,μάλιστα , τις πιο πλούσιες και εύφορες. Αλλά ας μη μιλήσω περισσότερο για αυτά.»


Επιτομή Ιστοριών Ιωάννης Ζωναράς.Βιβλίο XVII.12,εκδόσεις Κανάκη

Δεξιοτεχνία ιππέως στον ιππόδρομο.

Δεξιοτεχνία ιππέως στον ιππόδρομο.επί Ρωμανού Β'

''Στα χρόνια αυτά και κάποιος άντρας παρουσιάστηκε, Φιλώραιος με τ’ όνομα, υπασπιστής του μαγίστρου Ρωμανού του Μωσηλέ, του εγγονού του Ρωμανού του γέροντος. Αυτός λοιπόν ορθός πάνω στη σέλλα ενός ταχύτατου αλόγου, κρατώντας με τα χέρια το σπαθί, όσο μπορούσε έτρεχε στον Εύριπο του ιπποδρόμου κυκλικά. Κι ενώ το άλογο έτρεχε, το ξίφος πάνω-κάτω περιέστρεφε, χωρίς καθόλου από τη σέλλα να γλυστράει.''



ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΙΑ ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΚΥΛΙΤΣΗΣ.ΡΩΜΑΝΟΣ Ο ΝΕΟΣ, εκδόσεις Μίλητος