Σάββατο, 25 Ιουλίου 2015

Που σύχναζε τα βράδια ο έφηβος Ανδρόνικος Γ΄; Το λάθος με τον εραστή της εταίρας.

Που σύχναζε τα βράδια ο έφηβος Ανδρόνικος Γ΄; Το λάθος με τον εραστή της εταίρας.

''Σύχναζε τις νύχτες με τις παρέες του σε κάποια γυναίκα, η οποία καταγόταν από οικογένεια όχι άσημη, ήταν όμως ανήθικη στη συμπεριφορά.Αυτή είχε εραστή και κάποιον Άδωνι, έναν πανέμορφο νεαρό. Επειδή η ζήλια κατέκαιε την ψυχή του βασιλόπαιδα, είχε βάλει τοξότες και ξιφοφόρους να παραφυλάνε την πόρτα της εταίρας. Μια βραδιά,λοιπόν, γύρω στα μεσάνυχτα ,αναζητούσε το βασιλέα ο αδερφός του και δεσπότης, και έτυχε να περάσει από το σπίτι της εταίρας .Βλέποντας τον οι σκοποί του βασιλέα να έρχεται βιαστικά, δεν τον αναγνώρισαν μέσα στο σκοτάδι, αλλά νόμισαν ότι είναι ο αγαπημένος της εταίρας ‘ έτσι, έριξαν εναντίον του πολλά βέλη, τραυματίζοντάς τον θανάσιμα.Όταν τον είδαν να πέφτει από το άλογο, έτρεξαν κοντά του και, μόλις κατάλαβαν ποιος ήταν, τον μετέφεραν στα ανάκτορα λίγο πριν ξεψυχήσει .''

Ρωμαϊκή Ιστορία Νικηφόρος Γρηγοράς.VIII.1.γ, εκδόσεις Νέα Σύνορα-Α.Α.ΛΙΒΑΝΗ

Συγκινητική στιγμή των Ανδρόνικων ,παππού και εγγονού,εν μέσω της διαμάχης τους.1323.

Συγκινητική στιγμή των Ανδρόνικων ,παππού και εγγονού,εν μέσω της διαμάχης τους.1323.

''Έπειτα από λίγες ημέρες βγαίνει κι αυτός και συναντά το βασιλιά και παππού του έξω ,μπροστά από τα τείχη της Πόλης. Ενώ ο παππούς και βασιλιάς δεν κατέβηκε από το άλογο, εκείνος κατέβηκε από το άλογο από ένα στάδιο μακριά και, μολονότι ο παππούς διαμαρτυρόταν, αυτός ήρθε με τα πόδια και ασπάστηκε το χέρι και το πόδι του, ενώ εκείνος έμεινε καθισμένος στο άλογο. Κατόπιν ανέβηκε κι αυτός στο άλογο και αγκαλιάστηκαν και φιλήθηκαν κανονικά’ αντάλλαξαν και μερικά σύντομα λόγια, και χώρισαν. Και ο ένας ανέβηκε στη Κωνσταντινούπολη, ενώ ο νέος έφυγε και στρατόπεδο κοντά στο ναό της υπεράγνου Θεομήτορος της Πηγής .Εκεί έμεινε αρκετές ημέρες και μπαινόβγαινε ανενόχλητος στην Κωνσταντινούπολη μέρα μεσημέρι’ γιατί έμενε τότε και η δέσποινα και μητέρα του στο ναό της υπεράγνου Θεομήτορος, εξαιτίας κάποιας ασθένειας αλλά και για να είναι κοντά στον αγαπημένο της γιο.''

Ρωμαϊκή Ιστορία Νικηφόρος Γρηγοράς .VIII ,12, θ,εκδόσεις Νέα Σύνορα-Α.Α.ΛΙΒΑΝΗ

Ο Νικηφόρος Παστιλάς,μεθυσμένος,πολεμάει ηρωικά στη Κρήτη.το 960

Ο Νικηφόρος Παστιλάς,μεθυσμένος,πολεμάει ηρωικά στη Κρήτη.το 960

«Μόλις λοιπόν οι βάρβαροι (Αγαρηνοί), που ελλόχευαν στα πιο πρόσφορα και απόκρημνα βουνά, είδαν την απειθαρχία και την αδιαφορία τους για προφυλάξεις, εγκατέλειψαν τα ρουμάνια και τους γκρεμούς, παρατάχθηκαν αμέσως σε πολεμική διάταξη κατά φάλαγγες και άρχισαν την επίθεση εναντίον τους. Εκείνοι (Βυζαντινοί στρατιώτες), μολονότι ήταν ζαλισμένοι από το μεθύσι και παραπατούσαν, αντεπιτέθηκαν εναντίον των βαρβάρων και αντιστάθηκαν με σθένος. Τότε όμως το άλογο που καβαλίκευε ο στρατηγός Παστιλάς, ο οποίος πολεμούσε με γενναιότητα και διασπούσε την φάλαγγα των βαρβάρων, χτυπήθηκε με βέλη και κοντάρια στο στήθος και σωριάστηκε χλιμιντρίζοντας. Αμέσως ο Παστιλάς ξεκαβαλίκεψε από το άλογο με γρηγοράδα και αντιστάθηκε για λίγο με το κοντό σπαθί του έναντι των επιτιθέμενων, σκοτώνοντας πάμπολλους εχθρούς. Μόλις έχασε πολύ αίμα από τα αμέτρητα βέλη, λιποθύμησε και σωριάστηκε στο πεδίο της μάχης . Όταν αυτός σωριάστηκε κατά γης, οι Ρωμαίοι τράπηκαν σε φυγή και τότε άρχισαν να σφάζονται σαν αρνιά από τους βαρβάρους, ώστε ελάχιστοι από εκείνη την επίλεκτη διμοιρία κατόρθωσαν να επιστρέψουν σώοι στο στρατόπεδο.»

-Επίλεκτοι στρατιώτες με τον Νικηφόρο Παστιλά πήγαν να κατασκοπεύσουν τη Κρήτη αλλά δεν άκουσαν τις εντολές του στρατηγού τους ,Νικηφόρου Φωκά ,και αφέθηκαν σε κάθε είδους τρυφή του νησιού.-

-Νικηφόρος Παστιλάς «στο πρόσωπο, μάλιστα, και στο στήθος είχαν αποτυπωθεί πάμπολλες ουλές από τις πολεμικές συγκρούσεις .Υπηρετούσε λοιπόν ως στρατηγός των στρατευμάτων της Θράκης.»-
-Η απελευθέρωση της Κρήτης από τους Αγαρηνούς έγινε στις 7 Μαρτίου 961 .-
Τα Ρωμαϊκά στρατεύματα του Νικηφόρου Φωκά στη Κρήτη.Μικρογραφία από τη Χρονογραφία Ιωάννης Σκυλίτσης.



Ιστορία Λέων Διάκονος ,Βιβλίο Πρώτο ,4, εκδόσεις Κανάκη

Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2015

Προς τον Τριφύλη.

Προς τον Τριφύλη.

''Με απέκλεισες από τους ποταμούς των επιστολών σου που ρέουν σαν τον Νείλο, και μου φίμωσες την αττικίζουσα γλώσσα σου που είναι λαλίστερη κι από τα τζιτζίκια, ενώ τους άλλους τους πλημμυρίζεις καθημερινά με ωκεανούς γραμμάτων. Οπότε κι εγώ δεν σου γράφω λέξη, γιατί, νομίζω, πως δείχνεις απέναντί μου υπεροψία. Γειά και χαρά σου, αφού περιφρόνησες μια φιλία για μικροπράγματα.''

Επιστολαί.Ιωάννης Τζέτζης, 65, εκδόσεις Κανάκη

Ο Θεοφύλακτος αφήνει τη Θεία Λειτουργία για να δει το νεογέννητο πουλάρι του.

Ο πατριάρχης Θεοφύλακτος(+956) αφήνει τη Θεία Λειτουργία για να δει το νεογέννητο πουλάρι του.

''Τον είχε πιάσει μια αγάπη ακαταμάχητη για την απόκτηση ίππων και λέγεται ότι μάζεψε πάνω από δύο χιλιάδες. Τα πάντα έκανε για την τροφή όλων αυτών. Τους έδινε να τρώνε όχι μονάχα χόρτο και κριθάρι αλλά και κουκουνάρια και φιστίκια και αμύγδαλα και επιπλέον χουρμάδες, σύκα και σταφίδες τα καλύτερα στο είδος τους, ανακατεύοντας τα με ευωδιαστό κρασί και κρόκο και κανέλα και βάλσαμο και αρώματα πολλά. Και λένε ότι κάποτε, ενώ τελούσε τη Μεγάλη Πέμπτη τη Θεία Λειτουργία και ήδη είχε αρχίσει να διαβάζει τις ευχές του μυστηρίου, ήλθε και στάθηκε μπροστά του ο διάκονος που είχε αναλάβει την φροντίδα των αλόγων και του έφερε το ευχάριστο το νέο, πως μόλις τότε είχε γεννήσει η πιο σπουδαία φοράδα του, και είπε το όνομά της. Κι αυτός από τη χαρά του τελείωσε όπως-όπως το υπόλοιπο της θείας Ευχαριστίας και έρχεται τρεχάτος στο Κοσμίδιο. Και μόλις είδε το νεογέννητο πουλάρι και χόρτασε από το θέαμα το παράξενο, επέστρεψε στη Μεγάλη Εκκλησία με τον σκοπό να ψάλει τα άγια Πάθη του Σωτήρος μας Θεού.''




ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΙΑ ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΚΥΛΙΤΣΗΣ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Ο ΠΟΡΦΥΡΟΓΕΝΝΗΤΟΣ, εκδόσεις Μίλητος

Η ιατρική περίπτωση των σιαμαίων αρσενικών.επί Ρωμανού Λακαπηνού.

Η ιατρική περίπτωση των σιαμαίων αρσενικών.επί Ρωμανού Λακαπηνού.

''Αυτές τις μέρες ήλθε από την Αρμενία στη Βασιλεύουσα ένα παράδοξο ζευγάρι, δύο παιδιά αρσενικά σιαμαία και γεννημένα από την ίδια κοιλιά. Από την πόλη εκδιώθηκαν ωσάν κακός οιωνός. Επί του Κωνσταντίνου όμως ξαναπήγαν. Και επειδή συνέβη ο ένας να πεθάνει, προσπάθησαν οι εμπειρότεροι γιατροί να αποκόψουν το μέρος που νεκρώθηκε. Απ’ τη στιγμή όμως που το ένα αποκόπηκε, το άλλο έζησε για λίγο μόνο και ύστερα πέθανε .''




ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΙΑ ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΚΥΛΙΤΣΗΣ, εκδόσεις Μίλητος

Κυριακή, 12 Ιουλίου 2015

O Μέγας Κωνσταντίνος για τους ομοφυλόφιλους.

O Μέγας Κωνσταντίνος για τους ομοφυλόφιλους.

«Στάλθηκε άλλος νόμος να εξαφανισθεί από τη ζωή όλο το γένος των ομοφυλοφίλων ως κάτι το χαμερπές και να μην απομείνει κανείς από αυτούς που πάσχουν από αυτή τη νοσηρή διαστροφή.»


Βίος Μεγάλου Κωνσταντίνου.Ευσέβιος Καισαρείας.Λόγος Δ 25, εκδόσεις ΖΗΤΡΟΣ

Τα λόγια της προσευχής που δόθηκε στους στρατιώτες από τον Κωνσταντίνο.

Τα λόγια της προσευχής που δόθηκε στους στρατιώτες από τον Κωνσταντίνο.

«Εσένα μόνο γνωρίζουμε ως Θεό , εσένα αναγνωρίζουμε βασιλιά, εσένα καλούμε βοηθό, από εσένα πετύχαμε τις νίκες, με εσένα αναδειχθήκαμε ανώτεροι από τους εχθρούς, σε εσένα αναγνωρίζουμε ευγνωμοσύνη για τα προηγούμενά μας αγαθά, εσένα ελπίζουμε χορηγό και των μελλοντικών αγαθών, εσένα ικετεύουμε όλοι, σε εσένα προσευχόμαστε να φυλάγεις σώο και νικητή για μας για πάρα πολλά έτη το βασιλιά μας Κωνσταντίνο και τους θεοφιλείς γιους του.»


Βίος Μεγάλου Κωνσταντίνου.Ευσέβιος Καισαρείας.Λόγος Δ 20., εκδόσεις ΖΗΤΡΟΣ

Τι έκαναν η βασίλισσα και οι αρχοντοπούλες μας,λίγο πριν την Άλωση ;

Τι έκαναν η βασίλισσα και οι αρχοντοπούλες μας,λίγο πριν την Άλωση ;


"Η ρήγισσα, από εκείνη τη στιγμή που την αποχαιρέτησε ο Καίσαρ , έλαβε και το σχήμα. Οι στρατηγοί κι οι άρχοντες που έμειναν εκεί επήραν τη ρήγισσα και τις αρχοντοπούλες και πολλές άλλες νεαρές γυναίκες και τις έστειλαν με τα καράβια και τα κάτεργα του Γιουστινιάνη στα νησιά και στο Μωριά στους συγγενείς τους."

Η πολιορκία και η Άλωση της Πόλης.Νέστορας Ισκεντέρης, ΚΕΔΡΟΣ

Η προφητεία για την απελευθέρωση της Βασιλεύουσας ,από τον καιρό του Μεγάλου Κωνσταντίνου.

Η προφητεία για την απελευθέρωση της Βασιλεύουσας ,από τον καιρό του Μεγάλου Κωνσταντίνου.


"Και ένα φίδι επετάχτηκε από τη φωλιά του ,έτρεξε λίγο κι αμέσως από ψηλά όρμησε ένας αητός, αρπάζει το φίδι και πετάει ψηλά και το φίδι επήρε να κουλουριάζεται το κορμί του αητού.Ο καίσαρ κι όλοι οι άλλοι εστέκονταν κι εκοίταζαν το φίδι και τον αητό, ο αητός ανέβηκε σε μεγάλα ύψη, πολλή ώρα δεν φαινόταν και πάλι εφάνηκε να έρχεται κι έπεσε μαζί με το φίδι εκεί στο ίδιο μέρος, γιατί το φίδι τον ενίκησε. Έτρεξαν οι άνθρωποι κι εσκότωσαν το φίδι , τον δε αητό τον ελευτέρωσαν . Ο καίσαρ ετρόμαξε από αυτά πάρα πολύ κι εκάλεσε τους λογίους και σοφούς, τους ιστόρισε το σημείο κι αυτοί εσκέφτηκαν κι είπαν τον καίσαρα : << η πόλη αυτή θα ονομαστεί Εφτάλοφη και θα δοξαστεί και θα ανυψωθεί σε όλη την οικουμένη περισσότερο από κάθε πόλη, αλλά όπως θα βρίσκεται ανάμεσα στις δύο θάλασσες και θα την δέρνουν τα κύματα των ωκεανών, μια θα γέρνει εδώ κι άλλη εκεί. Ο αητός είναι χριστιανικό σημείο, το φίδι των μουσουλμάνων’ κι αφού το φίδι ενίκησε τον αητό σημαίνει ότι οι μουσουλμάνοι θα νικήσουν τον χριστιανισμό.Αφού όμως το φίδι το εσκότωσαν και τον αητό τον ελευτέρωσαν, σημαίνει ότι στο τέλος πάλι οι χριστιανοί θα νικήσουν τον μουσουλμάνο και θα πάρουν την Εφτάλοφη και πάλι θα βασιλέψουν>>. 
Ο Μέγας Κωνσταντίνος εταράχτηκε από αυτά πάρα πολύ ,είπε όμως να τους γράψουν τους λόγους αυτούς, και τους μάγγιστρους και αρχιτέκτονας τους εχώρισε σε δύο και το ένα μέρος εδιάταξε να στήσουν τα τείχη της πόλης και τους πύργους και να αρχίσουν να φτιάχνουν την πόλη, και το άλλο μέρος να χαράξουν τους δρόμους και τις πλατείες κατά τα ρωμαϊκά ήθη’ έτσι άρχισαν να φτιάχνουν και τους ιερούς ναούς και το ανάκτορο του καίσαρα και τα άλλα κτίρια των αρχόντων και μεγιστάνων κι όλων των τιτλούχων- και να φέρνουν γλυκό νερό."


Η πολιορκία και η Άλωση της Πόλης.Νέστορας Ισκεντέρης, ΚΕΔΡΟΣ

Ο πλούτος παραμένει μεταξύ μας.επί Ιωάννη Γ'.

Ο πλούτος παραμένει μεταξύ μας.επί Ιωάννη Γ'.

''Επειδή έβλεπε το ρωμαϊκό πλούτο να σπαταλάται μάταια στα εισαγόμενα από άλλα έθνη ενδύματα, στα ποικιλόχρωμα μεταξωτά των Βαβυλωνίων και των Ασσυρίων, και στα όμορφα υφαντά των Ιταλών, έβγαλε διαταγή να μην τα χρησιμοποιεί κανένας από τους υπηκόους του,αν  δεν θέλει,όποιος και αν είναι,να ατιμαστεί ο ίδιος και το γένος του.Αλλά να χρησιμοποιούν μόνο όσα παράγει η γη των Ρωμαίων και να κατασκευάζουν τα χέρια τους.Η χρήση, δηλαδή, των αναγκαίων παραμένει αμετάβλητη ,ενώ για τα περιττά όλοι ακολουθούν την καταναλωτική συμπεριφορά των αρχόντων.Έγινε ,λοιπόν.αυτό που αποφάσισαν οι άρχοντες νόμος και τιμή για τους υπόλοιπους’κι έτσι μπορούσες να δεις κι εδώ να περιφρονούν στο εξής εντελώς τα εισαγόμενα και να θεωρούν δείγμα ευγενείας το ρωμαϊκό ένδυμα, με αποτέλεσμα ο πλούτος να παραμένει μεταξύ μας , καταπώς λέει και η παροιμία.''

Ρωμαϊκή Ιστορία.Νικηφόρος Γρηγοράς.ΙΙ 6 δ,εκδόσεις Νέα Σύνορα-Α.Α.ΛΙΒΑΝΗ

Η χήρα και ο γείτονας.επί Ηρακλείου.

Η χήρα και ο γείτονας.επί Ηρακλείου

''Σε κάποια περιφέρεια ζούσε κάποιος από τους ευγενείς στην περιοχή,επιφανής για τον πλούτο του, του οποίου το επώνυμο ήταν Βουτηλίνος και είχε τον τίτλο που οι Ρωμαίοι συνηθίζουν να αποκαλούν κανδιδάτο. Κάποια γυναίκα, από τους γείτονές του,χήρα, δυσφορούσε από την μεταξύ τους γειτνίαση.Και επειδή συνέβαινε να υπάρχει αμφισβήτηση ανάμεσά τους στα όρια της γης,ο Βουτηλίνος έδωσε εντολή στους δούλους του να επιτεθούν εναντίων τον ομόρων’και εκείνοι με ρόπαλα,σκότωσαν έναν από τους γιούς της χήρας.Αυτή, αφού πήρε τα ματωμένο ένδυμα του νεκρού γιού της, πήγε στην Κωνσταντινούπολη,στον Ηράκλειο , και όταν τον είδε σε μια πομπή να έρχεται ,έτρεξε κι έπιασε το χαλινάρι του αλόγου το οποίο ίππευε,και,δείχνοντας το ρούχο του παιδιού της, του φώναξε: «Έτσι να συμβεί και στα παιδιά σου,βασιλέα,αν δεν τιμωρήσεις αμέσως,με δίκαιο τρόπο,το αίμα τούτο που σου δείχνω».Κάποιοι λοιπόν από τους φρουρούς του αυτοκράτορα κινήθηκαν για να τη χτυπήσουν,ο βασιλέας όμως τους εμπόδισε και διέταξε τη γυναίκα να μην τολμήσει να τον ξαναπλησιάσει κι ότι θα διεξάγει τη δίκη όποτε του φανεί εκείνου κατάλληλο.Και αμέσως η γυναίκα έφυγε κλαίγωντας, χωρίς να λάβει δικαιοσύνη.Πέρασε καιρός,κι αυτός που διέταξε να γίνει ο φόνος φοβήθηκε ότι η γυναίκα θα έκανε και πάλι έκκληση στον αυτοκράτορα για τον σκοτωμένο, την ακολούθησε στην Κωνσταντινούπολη,και ,μάλιστα ,αναμείχθηκε με τους οπαδούς των δήμων.Όταν λοιπόν διεξάγονταν ιππικοί αγώνες ,ο αυτοκράτορας,που τον είδε ανάμεσα στους οπαδούς,διέταξε τον έπαρχο της πόλεως να συλλάβει τον ύποπτο.Έπειτα κάλεσε τη γυναίκα και εξέτασε λεπτομερέστατα τα του φόνου.Προστάζει λοιπόν να υποστεί ο Βουτηλίνος από τους δούλους του την ίδια τιμωρία με τον σκοτωμένο και, με τον ίδιο τρόπο, να σκοτωθούν μεταξύ τους οι δούλοι.''

Ιστορία Σύντομος.Νικηφόρος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως,4, εκδόσεις Κανάκη

Σάββατο, 4 Ιουλίου 2015

Ρώμη: ο Ονώριος μπέρδεψε τον κόκορα του με τη πόλη.

Ρώμη: ο Ονώριος μπέρδεψε τον κόκορα του με τη πόλη.

«Αφού λεηλάτησαν ολόκληρη την πόλη εξόντωσαν τους πεισσότερους Ρωμαίους, έφυγαν.Τότε, λένε, ο βασιλιάς Ονώριος στη Ραβέννα έμαθε από έναν ευνούχο, το φροντιστή του πτηνοτροφείου , ότι χάθηκε η Ρώμη.Και λένε πως αναφώνησε : «Τον άρπαξε μέσα από τα χέρια μου».Γιατί είχε ένα μεγάλο κόκορα που τον έλεγε Ρώμη.Και όταν ο ευνούχος, που κατάλαβε τι εννοούσε, του εξήγησε ότι πρόκειται για την πόλη της Ρώμης, η οποία καταστράφηκε από τον Αλάριχο, ο βασιλιάς απάντησε με ανακούφιση : «Μα εγώ φίλε μου ,με το Ρώμη νόμισα ότι χάθηκε ο κόκοράς μου». Τόσο μεγάλη ήταν, λένε , η αμάθειά του βασιλιά.

Ο περιστερώνας του Ονωρίου σε πίνακα του Τζον Γουίλιαμ Γουότερχαουζ (1883).



Ιστορία των Πολέμων Γ’ Βανδαλικός Πόλεμος.Προκόπιος.ΙΙ 28,εκδόσεις Νέα Σύνορα-Α.Α.ΛΙΒΑΝΗ

Η δικαιοκρισία του Λέοντα.

Η δικαιοκρισία του Λέοντα.

«Και μολονότι είχε τόση παρανομία και ασέβεια , παρατηρούσε άγρυπνα τη λειτουργία των δημοσίων πραγμάτων, ώστε να μη αφήσει αφρόντιστο τίποτα από τα πρέποντα και ωφέλιμα. Και λέγουν ότι μετά τον θάνατο του Λέοντος ο πατριάρχης Νικηφόρος είχε πει, ότι το κράτος των Ρωμαίων έχασε ένα πολύ καλό προστάτη, κι ας ήταν ασεβής. Παράλληλα με τη επιμέλεια και την αγρυπνία του για τη διοίκηση των δημοσίων πραγμάτων ήταν πολύ σκληρός απέναντι στους αδίκους. Όταν λοιπόν έβγαινε κάποτε ο βασιλιάς από το παλάτι τον πλησίασε κάποιος και κατήγγειλε έναν συγκλητικό ου του είχε αρπάξει τη γυναίκα.<<Εγώ>> είπε, << και ο έπαρχος της πόλεως που για λογαριασμό μου για το θέμα αυτό τον κατηγόρησε δεν λάβαμε καμία ικανοποίηση>>.Ο βασιλιάς λοιπόν, σαν άκουσε του ανθρώπου το παράπονο, έδωσε διαταγή να εμφανιστούν μπροστά του, όταν γυρίσει στο παλάτι ο εγκαλούμενος συγκλητικός κι ο έπαρχος. Και μόλις ο βασιλιάς επέστρεψε, ήλθαν μπροστά του αυτός που είχε πάθει το κακό κι εκδίκηση ζητούσε ,ο δράστης του ανόσιου έργου και ο έπαρχος ο ίδιος. Και όταν ο βασιλιάς διέταξε  αυτόν που αδικήθηκε, να πει αυτό που έπαθε,εκείνος διηγήθηκε τα πάντα από την αρχή ως το τέλος.Και επειδή ο κατηγορούμενος δεν στάθηκε ικανός από τους ελέγχους να ξεφύγει, αλλά με αποδείξεις από παντού φαινόταν κυκλωμένος, την ανόσια πράξη παραδέχθηκε. Ο βασιλιάς ύστερα ρώτησε τον έπαρχο, γιατί δεν ετιμώρησε το ατόπημα, όπως έπρεπε. Μα επειδή κι αυτός απολογούμενος δεν είχε τι να πεί, του αφαίρεσαι το αξίωμα και στον μοιχό επέβαλε ποινή που ο νόμος προβλέπει.»


Χρονογραφία Ιωάννης Σκυλίτσης, εκδόσεις Μίλητος

Το τεράστιο θαλάσσιο κήτος Πορφύριος .επί Ιουστινιανού Α’

Το τεράστιο θαλάσσιο κήτος Πορφύριος .επί Ιουστινιανού Α’

«Στα χρόνια αυτού του αυτοκράτορα έπιασαν και το κήτος που το έλεγαν Πορφύριο και το οποίο ενοχλούσε τους Βυζαντίους κατά διαστήματα για πενήντα και παραπάνω χρόνια. Όταν έκανε την εμφάνισή του, βύθιζε πάμπολλα καράβια και γινόταν αφορμή να χάνονται πολλοί άνθρωποι. Εφάρμοσαν πολλά τεχνάσματα για να το παγιδεύσουν, αλλά όλα απέβαιναν μάταια’ ωστόσο ,πιάστηκε τελικά καθώς κυνηγούσε ένα κοπάδι δελφίνια. Εκείνα, κυνηγημένα, πλησίασαν την ακτή και το κήτος τα ακολούθησε χωρίς να ανακόψει την ορμητική του φόρα, μέχρι που βρέθηκε τόσο κοντά στην ξηρά, ώστε έπεσε πάνω σε βυθό τελματώδη και λασπερό. Παγιδεύτηκε έτσι μέσα στη λάσπη και ήταν αδύνατο να ξεγλιστρήσει από το τέλμα. Οι κάτοικοι αντελήφθησαν το γεγονός και οπλισμένοι με αξίνες και τσεκούρια έκαναν κομμάτια το θαλάσσιο εκείνο θηρίο. Κατόπιν έδεσαν τα πτερύγιά του με σκοινιά και με τη βοήθεια δύο βοδιών το τράβηξαν έξω από τη θάλασσα. Σύμφωνα και πάλι με τον ιστορικό Προκόπιο, το κήτος είχε μήκος τριάντα πήχεις (27.72 μέτρα) και πλάτος δέκα (9.24 μέτρα ).»


Επιτομή Ιστοριών Ιωάννης Ζωναράς ,Βιβλίο ΧΙV 9, εκδόσεις Κανάκη