Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2015

Η Κως καταστρέφεται το καλοκαίρι του 551.

Η Κως καταστρέφεται το καλοκαίρι του 551.

«Εκείνο τον καιρό και η νήσος Κως ,που βρίσκεται στην άκρη του Αιγαίου πελάγους, καταστράφηκε σχεδόν ολόκληρη και ένα πολύ μικρό μέρος της διασώθηκε, ενώ συνέβησαν εκεί και διάφορα πρωτάκουστα και φοβερά φαινόμενα. Πιο συγκεκριμένα, και η θάλασσα σηκώθηκε σε μεγάλο ύψος και πλημμύρησε τα παραθαλάσσια οικήματα, καταστρέφοντάς τα μαζί με τα περιεχόμενά τους και πνίγοντας τους ανθρώπους, και το μέγεθος του κύματος ήταν τέτοιο που όποιο κτίσμα δεν μπόρεσε να το καλύψει, το γκρέμισε στο έδαφος. Σχεδόν όλοι οι κάτοικοι της πόλης πέθαναν μαζικά, μαζί με όσους έτυχε να καταφύγουν σε ναούς και όσους έμειναν στα σπίτια τους ή συγκεντρώθηκαν κάπου αλλού. Εγώ, που εκείνο τον καιρό επέστρεφα από την Αλεξάνδρεια στην Κωνσταντινούπολη και έτυχε να αποβιβαστώ σ’ αυτό το νησί (διότι βρίσκεται πάνω στην γραμμή του πλοίου), είδα ένα οικτρό θέαμα, τέτοιο που δύσκολα μπορεί να περιγράψει ο λόγος. Σχεδόν όλη η πόλη της Κω είχε μετατραπεί σε έναν τεράστιο χωμάτινο σωρό, πάνω στον οποίο βρισκόνταν σκορπισμένα εδώ κι εκεί πέτρες, κομμάτια από κίονες και σπασμένα ξύλα. Σκόνη πολλή είχε σηκωθεί πάνω από το σωρό και θάμπωνε τον αέρα, τόσο που να είναι ευκολότερο να μαντέψει κανείς τη θέση των λεωφόρων από το να τη διακρίνει. Κάποια λίγα σπίτια στέκονταν όρθια χωρίς ζημιές και μάλιστα, όχι από εκείνα που ήσαν κτισμένα με κονίαμα και πέτρες ή άλλο στέρεο και πιο ανθεκτικό υλικό, όπως θα ήταν φυσικό, αλλά μόνο κάποια πρωτόγονα, κτισμένα με άψητους πλίνθους και πηλό. Ελάχιστοι άνδρες εμφανιζόνταν σποραδικά, πολύ σκυθρωποί και κατηφείς, απελπισμένοι στο έπακρο για τη ζωή τους. Διότι εκτός από τις άλλες συμφορές, όλα τα νερά του τόπου από καθαρά και πόσιμα έγιναν ξαφνικά και ανεπαίσθητα αλμυρά και ακατάλληλα προς πόση. Παντού επικρατούσε καταστροφή και ερήμωση, έτσι που να μην απομένει κανένα στολίδι στην πόλη πέρα από το δοξασμένο όνομα των Ασκληπιαδών και η υπερηφάνεια για τον Ιπποκράτη.»



ΙΣΤΟΡΙΑΙ ΑΓΑΘΙΟΥ ΣΧΟΛΑΣΤΙΚΟΥ, ΙΣΤΟΡΙΑΙ Β’16,εκδόσεις Κανάκη

Η φλόγα στα δόρατα των Ρωμαίων.

Η φλόγα στα δόρατα των Ρωμαίων έξω από τη Καρχηδόνα το 533,πριν την αναμέτρηση με τους Βανδάλους. Επί Ιουστινιανού Α’
«Και όταν προχώρησε η νύχτα, παρουσιάστηκε στο στρατόπεδο των Ρωμαίων ένα υπερφυσικό θέαμα.Στις άκρες των δοράτων φαινόταν να καίει δυνατή φλόγα, που πυράκτωνε τις αιχμές τους.Το φαινόμενο αυτό δεν το είδαν πολλοί, αλλά οι λίγοι που το είδαν έμειναν έκθαμβοι, επειδή δεν ήξεραν τι μπορεί να σημαίνει. Αυτό συνέβη στους Ρωμαίους και στην Ιταλία, πολύ αργότερα, βέβαια. Και από κει και πέρα πλέον, με την πείρα που απέκτησαν, πίστευαν ότι είναι σύμβολο της νίκης. Τότε, όμως, που παρουσιάστηκε, όπως είπα, για πρώτη φορά, προκάλεσε κατάπληξη και δέος.»

                               Ρωμαϊκός στρατός από τη Χρονογραφία Ιωάννου Σκυλίτση.
Ιστορία των Πολέμων Προκόπιος, Βανδαλικός Πόλεμος Βιβλίο Δ’ ii, εκδόσεις ΝΕΑ ΣΥΝΟΡΑ-Α.Α.ΛΙΒΑΝΗ

Ο σπουδαίος μαθηματικός Θεόφιλος Παλαιολόγος πεθαίνει ηρωικά.

Ο σπουδαίος μαθηματικός Θεόφιλος Παλαιολόγος πεθαίνει ηρωικά. 29 Μαΐου 1453.


"Το ίδιο έκανε και ο Θεόφιλος Παλαιολόγος (πολεμούσε και κομμάτιαζε με νύχια και με δόντια). Βλέποντας τον αυτοκράτορα να αγωνίζεται για να σώσει την Πόλη που κινδύνευε, φώναξε κλαίγοντας : Καλύτερα να πεθάνω παρά να ζήσω. Ύστερα όρμησε κραυγάζοντας πάνω στους εχθρούς και σκότωσε ή έτρεψε σε φυγή όσους βρέθηκαν μπροστά του."

Χρονικό Γεώργιος Φραντζής, Βιβλίο Γ' Κεφάλαιο Ζ', CORPUS SCRIPTORUM HISTORIAE BYZANTINAE 39

Η μεγαλοψυχία της βασίλισσας Ελένης.

Η μεγαλοψυχία της βασίλισσας Ελένης.

«Κάνοντας λοιπόν επισκέψεις σε όλη την Ανατολή με τη μεγαλοπρέπεια της βασιλικής της ιδιότητας, έκανε αθρόα δωρεές στους κατοίκους των πόλεων και χωριστά στον καθένα που την πλησίαζε, και μοίραζε πολλά στα στρατιωτικά τάγματα με μεγάλη γενναιοδωρία και χορηγούσε πάμπολλα σε φτωχούς γυμνούς και ανυπεράσπιστους , σε άλλους δίνοντας χρήματα, σε άλλους χορηγώντας με αφθονία ενδύματα, και άλλους απάλλασσε από  δεσμά και από την κακομεταχείριση στην ταλαιπωρία των μεταλλείων και απελευθέρωνε κρατούμενους και επανέφερε πάλι άλλους από την εξορία, στα σπίτια τους.»

                                       η Αγία Ελένη, Ρώμη,Μουσείο Capitolini

Βίος Μεγάλου Κωνσταντίνου Ευσέβιος Καισαρείας,Λόγος Γ 44,εκδόσεις ΖΗΤΡΟΣ

Η καταστροφή του κολοσσού της Ρόδου.

Έτος 652/653 μ.Χ.
 Η καταστροφή του κολοσσού της Ρόδου.

«Κατά το έτος αυτό ο Μωαβίας κατέλαβε τη Ρόδο και γκρέμισε τον κολοσσό της Ρόδου,1360 έτη μετά την ανέγερσή του, τον οποίον αγόρασε κάποιος ιουδαίος έμπορος από την Έδεσσα και εφόρτωσε τον χαλκό του σε εννιακόσιες καμήλες.»

                                 
Χρονογραφία Θεοφάνης, εκδόσεις ΑΡΜΟΣ

Σάββατο, 20 Ιουνίου 2015

Μια νύχτα τρόμου στη Βασιλεύουσα. Δεκέμβριος 557.

Μια νύχτα τρόμου στη Βασιλεύουσα. Δεκέμβριος 557. 
Σεισμοί,βροντές,κρύο,χιόνι,ομίχλη,πλήθος κόσμου.

''Τότε, λοιπόν, γύρω στα μεσάνυχτα και ενώ οι πολίτες κοιμόνταν και ησύχαζαν, ήλθε ξαφνικά η συμφορά και τα πάντα άρχισαν να τραντάζονται από τα θεμέλιά τους. Και οι δονήσεις ξεκίνησαν με μεγάλη βιαιότητα, αλλά συνέχισαν να διαδέχονται η μία την άλλη με αυξανόμενη ένταση, σαν να περνούσε το φοβερό φαινόμενο από φάση μεγάλης έντασης σε φάση παροξυσμού. Έτσι, λοιπόν, όλοι ξύπνησαν και η πόλη γέμισε από φωνές και θρήνους από παντού, καθώς όλοι αυτομάτως άρχισαν να επικαλούνται τον Θεό με τα συνηθισμένα λόγια. Επιπλέον, κάποιος καταχθόνιος και βαρύς ήχος, σαν υπόγεια βροντή που έβγαινε από τα έγκατα της γης, συνόδευε τις δονήσεις και διπλασίαζε τον τρόμο.
 Η ατμόσφαιρα, επίσης σκοτείνιαζε από ομίχλη σαν καπνό, η οποία, αγνοώ από πού, ξεχυνόταν και έκανε τα πάντα ζοφερά και θαμπά. Οι άνθρωποι, υπακούοντας από το φόβο σε παράλογες και πρόχειρες αποφάσεις, έβγαιναν από τα οικήματα. Και αμέσως πλήθη πλημμύριζαν τους δρόμους και τα στενά, σαν να ήταν αδύνατον εκεί, αν τυχαίνει να σκοτωθούν. Διότι δεν υπάρχει τμήμα της πόλεως, όπου τα οικοδομήματα να μην είναι συνεχή και κολλημένα το ένα δίπλα στο άλλο, και είναι πολύ σπάνιο να βρεθεί κάποιος ακάλυπτος χώρος, ανοικτός, ελεύθερος από παντού και χωρίς κάποιο κτίσμα πάνω του. Όμως, τα πλήθη, υψώνοντας το βλέμμα τους για να κοιτάξουν όπως μπορούσαν στον ουρανό και να ικετεύουν τον Θεό, ένιωθαν να υποχωρεί κάπως ο τρόμος και η ταραχή από την ψυχή τους. Και μολονότι τους μούσκευε το χιόνι που έπεφτε απαλά και τους πίεζε το κρύο, οι περισσότεροι αρνούνταν να μπουν κάτω από τη στέγη, εκτός από εκείνους που κατέφευγαν στους ιερούς ναούς και έμειναν εκεί γονατιστοί. Πολλές γυναίκες, όχι μόνο από τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα, αλλά και αρκετές από την καλή κοινωνία , έτρεχαν και αναμιγνύουν με τους άνδρες’ κάθε τάξη και σεβασμός, οι διακρίσεις με βάση τα αξιώματα και ό,τι σχετικό με αυτά δίνει υπεροχή και πλεονεκτήματα, τότε είχαν καταργηθεί και καταπατηθεί. Διότι οι δούλοι περιφρονούσαν τους κυρίους τους και αδιαφορώντας για τις διαταγές, συγκεντρώνονταν στους ναούς, επειδή μέσα τους επικρατούσε ο μεγαλύτερος φόβος’ οι κατώτεροι στην ιεραρχία εξισώνονταν με τους ανθρώπους της εξουσίας, μια και  κίνδυνος ήταν κοινός και όλοι αδιακρίτως θεωρούσαν ότι σύντομα θα πέθαιναν. Στη διάρκεια εκείνης της νύχτας κατάρρευσαν αμέτρητα σπίτια, ιδιαίτερα στο Ρήγιον, λιμάνι της Κωνσταντινούπολης, και συνέβησαν πολλά απίστευτα γεγονότα. Αλλού οι οροφές, ξύλινες ή πέτρινες, άνοιξαν στα δύο και διαχωρίστηκαν, ώστε να φαίνεται από τα μέσα τους ο ουρανός και τα αστέρια ,όπως στο ύπαιθρο, και κατόπιν ξαναγύρισαν στην προηγούμενη θέση τους. Αλλού κολώνες στημένες σε κάποιο ανώγειο δωμάτιο τινάχθηκαν από τη βία της δονήσεως και περνώντας πάνω από τα γειτονικά σπίτια, έπεσαν από τον ουρανό σαν να είχαν εκσφενδονισθεί σε πιο απομακρυσμένες οικοδομές και συνέτριψαν τα πάντα. Αλλού συνέβαιναν άλλα ακόμη πιο φρικτά, που όμως έγιναν πολλές φορές στο παρελθόν και δεν θα πάψουν να γίνονται στο μέλλον, όσο υπάρχει η γη και οι ιδιοτροπίες της φύσεως.''


ΙΣΤΟΡΙΑΙ.ΑΓΑΘΙΟΥ ΣΧΟΛΑΣΤΙΚΟΥ,εκδόσεις Κανάκη

Δύο περίεργα όντα του Νείλου. το 598.

Δύο περίεργα όντα του Νείλου. το 598.

"Ενώ λοιπόν ο ηγεμόνας ( Μηνάς) προχωρούσε στις όχθες του ποταμού γύρω στην πρώτη ώρα της ημέρας, αναδύθηκε από τα έγκατα του ποταμού ένας άνδρας εκπληκτικού μεγέθους , με πρόσωπο γίγαντα, με βλέμμα διαπεραστικό, με μαλλιά ξανθά ανάμικτα με κάποια γκρίζα, με μάγουλα που έμοιαζαν με των εύσωμων που συχνάζουν στις παλαίστρες , με μέση σαν των ναυτικών, με πλατύ στέρνο, με νώτα σαν ήρωα, με μπράτσα δυνατά. Φαινόταν όμως μόνο μέχρι τη κύστη, ενώ τα λοιπά μέρη του σώματος κρυβόταν από το νερό : γιατί έμοιαζε σαν άνδρας που ντρεπόταν να δείξει στους θεατές τα γεννητικά του όργανα. Βλέποντας τον ο ηγεμόνας της Αλεξάνδρειας, του απήυθυνε συνεχώς ξόρκια. Αυτά που του είπε ήταν τα εξής : εάν το φαινόμενο ήταν εμφάνιση κάποιων δαιμόνων, ας τελείωνε αβλαβώς το θέαμα και ας υιοθετείτο η ηρεμία’ αν όμως οι φροντίδες του Δημιουργού παρουσίασαν αυτό το συγκεκριμένο όραμα, ας μην τερματίσει την εμφάνισή της πριν επωφεληθούν όλοι από την παράδοξη αυτή εικόνα. Λέγεται ότι αυτή η παρουσία ήταν ο ίδιος ο Νείλος, τον οποίο συνήθως παρουσιάζουν τα λόγια των ποιητών. Εκείνο λοιπόν το νειλώο όν (γιατί δεν τολμώ να το ονομάσω άνθρωπο)  εξακολουθούσε να είναι παρόν παρά τους εξορκισμούς, και παρείχε σε όλους την εικόνα του σώματός του. Έπειτα, την Τρίτη ώρα της ημέρας αναδύθηκε κατευθείαν από το βάθος των υδάτων και ένα θηλύμορφο ζώο’ τη φύση του τη δήλωνε η μορφή του , οι μαστοί ,το λείο του προσώπου, τα μαλλιά, η όλη διαμόρφωση του ορατού σώματος, η κίνηση και το ξεδίπλωμα. Η γυναίκα έλαμπε από νεανικότητα’ τα μαλλιά της ήταν πολύ μαύρα, το ον είχε λευκότατο πρόσωπο, έξοχη μύτη, χέρια με καλλίγραμμα δάκτυλα, χαριτωμένα χείλη. Τα στήθη της ήταν σφριγηλά και στην εμφάνιση η θηλή έμοιαζε να είχε μόλις κάπως ωριμάσει. Τα ύδατα όμως δεν επέτρεπαν να παρατηρήσει κανείς τα γεννητικά όργανα της γυναίκας, αποκρύπτοντας τα μυστήρια του κρεβατιού από τους θεατές, σαν από κάποιους που δεν είχαν μυηθεί τα απόρρητα. Έτσι, τα μάτια των παρευρισκόμενων αξιωματούχων και του διοικητή ευφράνθηκαν μέχρι τη δύση του ηλίου. Όταν όμως έδυσε ο ήλιος, οι οπτασίες καταδύθηκαν στα αρχέγονα βάθη των υδάτων, έχοντας οργανώσει την εμφάνισή τους με απουσία λόγων’ παρουσίασαν δηλαδή στους θαυμαστές τους την ιστορία σε άφθογγη σιωπή."


ΙΣΤΟΡΙΑ.ΘΕΟΦΥΛΑΚΤΟΣ ΣΙΜΟΚΑΤΤΗΣ, εκδόσεις Κανάκη

Ευδοκία Παλαιολογίνα : ο έρωτας της Θεσσαλονίκης. 1330

Ευδοκία Παλαιολογίνα : ο έρωτας της Θεσσαλoνίκης. 
Ο Κωνσταντίνος ερωτεύεται την Ευδοκία, π 1330 
«λάτρευε φλογερά μόνο την Ευδοκία Παλαιολογίνα».

"Όταν,δηλαδή, του ανέθεσε ο πατέρας (Ανδρόνικος Β’) του τη διοίκηση των υποθέσεων της Μακεδονίας και της ίδιας της Θεσσαλονίκης (και έμενε συνήθως στην πόλη της Θεσσαλονίκης), πιάστηκε στον έρωτα κάποιας γυναίκας από οικογένεια ευγενών,της κόρης του πρωτοασηκρήτη Νεοκαισαρείτη , και συζύγου του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. Κι εντυπωσίαζε τόσο πολύ με την απαράμιλλη ομορφιά του προσώπου της και την ευφράδεια του λόγου της και με το λανθάνοντα ερωτισμό στους τρόπους της,ώστε την ερωτευόταν οπωσδήποτε όχι μόνο αυτοί που την συναντούσαν, αλλά και όσοι άκουγαν από μακριά τις φήμες για την ομορφιά της. 
Η φύση τα χάρισε τόσα προτερήματα, ώστε να συνδυάζει την αρμονία του προσώπου με την ευφυΐα του νου, την ευφράδεια της γλώσσας και την πειθώ με την ευστροφία και το χαριτωμένο λόγο.Γιατί είχε και κοσμική σοφία η γυναίκα. Πραγματευόταν με άνεση και ευχέρεια, κατά τις συζητήσεις, πολλά και ποίκιλα θέματα ,άλλα που είχε διαβάσει μόνη της και άλλα που είχε ακούσει να λένε άλλοι’ γι’ αυτό και οι πιο σοφοί ανάμεσά μας την ονόμαζαν «νέα Θεανώ» και «Πυθαγορική» και «Υπατία».Περισσότερο από όλους είχε γοητευτεί ο Κωνσταντίνος ο δεσπότης, και πολιορκούσε τη γυναίκα και ζητούσε να έχουν κρυφές σχέσεις.Αυτή όμως ,είτε επειδή φοβόταν τον σύζυγο είτε επειδή αποδοκίμαζε την ανομία της πράξης, αντιστεκόταν και τον απέτρεπε.Αυτός, πάλι, όσο έβλεπα να τον απωθεί, τόσο περισσότερο άναβε και φούντωνε για την αγάπη της.Και μπορούσες να δεις αυτός ου λέει ο Πλάτων, την ψυχή αυτού που ερωτεύεται να ζεί σε άλλο σώμα.Και όταν μετά από λίγο καιρό πέθανε ο σύζυγός της, την πλησίαζε πλέον πιο απαιτητικά ο δεσπότης και,όπως λέει η έκφραση, «κινούσε γη και ουρανό», θέλοντας να την κάνει σύζυγό του.Κι όταν έγινε αυτό,ξέχασε αμέσως όλες τις άλλες γυναίκες κι όλους τους άλλους έρωτες, και τον ίδιο τον προμνημονευθέντα γιο Μιχαήλ Καθαρό,που είχε κάνει με την υπηρέτρια.Και λάτρευε φλογερά μόνο την Ευδοκία Παλαιολογίνα."

ΡΩΜΑΪΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ.ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΓΡΗΓΟΡΑΣ, εκδόσεις ΝΕΑ ΣΥΝΟΡΑ-Α.Α.ΛΙΒΑΝΗ



Σάββατο, 13 Ιουνίου 2015

Ο παπαγάλος στο παλάτι του Βασιλείου Α’

Ο παπαγάλος στο παλάτι του Βασιλείου Α’ .Τη δεκαετία του 880.

Ήταν λοιπόν ένα πουλί στα ανάκτορα και μέσα σε ένα κλουβί υψωμένο. Ώστε να φαίνεται καλά και να ακούγεται, μιμητικά πολύγλωσσο που το όνομά του είναι παπαγάλος.Αυτό, είτε από κάποιους εδιδάχθηκε, είτε κι αλλιώς χωρίς αιτία ,πολλές φορές εφώναζε «αλλοίμονο,αλλοίμονο κυρ Λέοντα».Κάποια φορά που ο βασιλιάς είχε καλέσει σε τραπέζι κι έτρωγαν δίπλα του οι πρώτοι της βουλής, άρχισε το πτηνό να λέει πολλές φορές αυτή τη φράση κι οι καλεσμένοι άλλαξαν διάθεση αμέσως,σταμάτησαν να τρώνε και σκεφτικοί καθόντουσαν.Ο βασιλιάς το πρόσεξε και ρώτησε, ποιος είναι ο λόγος που σταμάτησαν να τρώνε. Κι αυτοί με δάκρυα στα μάτια του απάντησαν : «τι φαγητό να φάμε, βασιλιά μας, με τη ντροπή που νοιώθουμε από τη φωνή του πλάσματος αυτού, την ώρα που εμείς οι λογικοί κι φίλοι του κυρίου μας στην καλοπέρασή μας τον ξεχάσαμε αυτόν που δεν αδίκησε, ενώ αυτό το ζωντανό χωρίς καθόλου λογική συνέχεια τον θυμάται ; Γιατί αν πράγματι υπάρχουν αποδείξεις πως αδίκησε και πως σήκωσε το χέρι του στον πατέρα του, εμείς οι ίδιοι όλοι με τα χέρια μας θα γίνουμε εκείνου οι τιμωροί και το αίμα του θα χύσουμε αλύπητα.Άν όμως από τον έλεγχο τίποτα δεν προκύψει, να χάσει κάθε δύναμη του συκοφάντη η γλώσσα».

 Κι ο βασιλιάς μαλάκωσε από τα λόγια που είπανε και τότε τους διέταξε στη θέση τους να μείνουν,αφού τους υποσχέθηκε το πράγμα να εξετάσει.Δεν πέρασε ολύς καιρός και ο βασιλιάς κατάλβε πως είναι και πατέρας.Ελευθερώνει κι οδηγεί τον γιυό ενώπιον του.Την πένθιμη στολή αλλάζει του παιδιού και κόβει τα μαλλιά του που εμάκρυναν στης φυλακής τη θλίψη.Έπειτα του ξανάδωσε παλιά τιμή και δόξα.


ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΙΑ ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΚΥΛΙΤΣΗΣ, εκδόσεις Μίλητος

Οι δαίμονες του Έλους.

Οι δαίμονες του Έλους. Πελοπόννησος ,22 Μαΐου 878 επί Βασιλείου Α’.

''Ο Αδριανός για το συμβάν πληροφορήθηκε ως εξής.Υπάρχει εκεί στην Πελοπόννησο ένας τόπος που το όνομά του είναι Έλος, γιατί είναι γεμάτος από δένδρα.Σε αυτόν τον τόπο είχε καταυλισθεί και των Ρωμαίων το ναυτικό.Μια νύκτα λοιπόν άκουσαν οι βοσκοί τους δαίμονες που κατοικούν εκεί μέσα στα σύδενδρα να κουβεντιάζουν μεταξύ τους και να λένε πως η Συράκουσα αλώθηκε και εκ θεμελίων καταστράφηκε την προηγούμενη ημέρα.Η είδηση πέρασε από το ένα στόμα στο άλλο κι έφτασε στον Αδριανό.Τότε κι αυτός εκάλεσε κοντά του τους βοσκούς κι αφού το πράγμα εξέτασε πολύ, βρήκε πως οι διαδόσεις από τα λόγια εκείνων βεβαιώνονται.Θέλησε όμως και ο ίδιος να ακούσει με τα αυτιά του τα λεγόμενα.Πήγε λοιπόν στον τόπο αυτό μαζί με τους βοσκούς, κι αφού δια μέσου αυτών ερώτησε τους δαίμονες, άκουσε ο ίδιος πως ήδη η Συράκουσα αλώθηκε.Ανησυχία και λύπη τον κατέβαλλε,αλλά και πάλι συνερχόταν κι εύρισκε παρηγοριά στη σκέψη,ότι δεν πρέπει να πιστεύει σε λόγια δαιμονίων απατηλά.Στο μεταξύ σημείωσε την ημέρα που έγιναν αυτά.Μετά από δέκα ημέρες ήλθαν από τους φυγάδες μερικοί που ανήγγειλαν τη συμφορά που είχε συμβεί.''

-Η άλωση των Συρακουσών από τους Άραβες έγινε στις 21 Μαΐου 878 μετά από πολιορκία 9 μηνών.-


ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΙΑ ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΚΥΛΙΤΣΗΣ, εκδόσεις Μίλητος

Ο Βασίλειος φονεύει μέγα λύκο

Ο Βασίλειος φονεύει μέγα λύκο.Επί Μιχαήλ Γ' π.870.


Και όταν κάποτε πήγαν για κυνήγι κοντά στο Φιλοπάτιο, προπορευόταν από τον βασιλιά ο πρωτοστράτωρ έφιππος, έχοντας στη ζώνη περασμένο το βασιλικό βαρδούκιο.Οι πάντες όμως κάποια στιγμή ανησύχησαν κι εκραύγασαν όταν από το δάσος υπερμεγέθης λύκος εξεπρόβαλε. Όρμησε τότε ο Βασίλειος εναντίον του και του έριξε το βασιλικό βαρδούκιο. Πέτυχε το θηρίο στου κεφαλιού τη μέση και το έκοψε στα δύο.Και ο καίσαρ, πίσω από τον βασιλιά ακολουθώντας ως συνήθως και βλέποντας το γεγονός λένε πως είπε μυστικά σε έναν από τους γνωστούς του : «νομίζω, φίλε μου, ότι ο άνθρωπος αυτός θα καταστρέψει πλήρως τη γενιά μας».
ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΙΑ ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΚΥΛΙΤΣΗΣ, εκδόσεις Μίλητος

Τρίτη, 9 Ιουνίου 2015

Ο μικρός Βασίλειος προστατεύεται από αετό.

Ο μικρός Βασίλειος προστατεύεται από αετό.
Στη Μακεδονία στα χρόνια της βασιλείας του Λέοντος Ε’813-820 
Είναι ο μετέπειτα Βασίλειος Α' ο Μακεδών ο Κεφαλάς.

Ήταν του θέρους εποχή προχωρημένη και οι γονείς εκείνου του παιδιού επήγαν στον αγρό τους για να κεντούν προς τη δουλειά τους θεριστές. Για όσο χρόνο οι γονείς εργαζόνταν εκεί, για το παιδί είχαν υψώσει από στάχυα μια σκηνή, ώστε να μη καεί από τον ήλιο και για να κοιμηθεί ανενόχλητο και ήσυχο χωρίς τον κίνδυνο του καύσωνα. Αφού λοιπόν , όπως τους ήταν δυνατό, το στρωματάκι του έφτιαξαν, το κοίμισαν και πήγαν στη δουλειά τους. Σαν όμως βγήκε ο ήλιος και οι ακτίνες ενοχλούσαν το παιδί, ένας αετός στα χαμηλά κατέβηκε και με απλωμένα τα φτερά του το επροστάτευσε. Όσοι τον είδαν σήκωσαν φωνή, γιατί φοβήθηκαν μήπως και πάθει κάτι από το πουλί, ενώ η μητέρα έτρεξε αμέσως στο παιδί της.Όταν το βρήκε να κοιμάται ήσυχα, τον δε αετό σκιά με τα φτερά του να του κάνει και να μη σκιάζεται καθόλου που την βλέπει, αλλά να κάθεται σαν χάρη ζητά για το καλό που κάνει, δεν έβαλε στο νου της πως μπορεί και θεϊκό να είναι σημάδι ,αλλά όπως-όπως τον αετό απόδιωχνε, παίρνοντας πέτρα από τη γη. Κι αυτός για λίγο πέταξε, αλλά, σαν η γυναίκα προς τον άνδρα της επέστρεψε, γύρισε πάλι και με απλωμένα τα φτερά, όπως και πριν, του έκανε σκιά. Και πάλι όμως σφοδρή κραυγή σηκώθηκε από τους κοντινούς κι η μητέρα έτρεξε με πέτρα να τον διώξει και ύστερα πάλι στους εργάτες να επιστρέψει. Σαν όμως έγινε αυτό τρίτη φορά κι έπειτα πάλι πιο πολλές, κατάλαβε το θεϊκό σημάδι και έτσι αυτά που προηγήθηκαν αποτελούν απόδειξη για αυτά που έγιναν μετά. Και τα παιδί μεγάλωνε με όλες τις φροντίδες από εκείνους που το γέννησαν.



ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΙΑ  ΙΩΑΝΝΗΣ  ΣΚΥΛΙΤΣΗΣ, εκδόσεις Μίλητος

Απόπειρα βιασμού από Βάραγγο το 1034 επί Μιχαήλ Δ’ Παφλαγώνος.

Απόπειρα βιασμού από Βάραγγο  το 1034 επί Μιχαήλ Δ’ Παφλαγώνος.

Σ’ αυτόν τον χρόνο συνέβη ακόμα ένα γεγονός που αξίζει να το πούμε. Κάποιος από τους Βαράγγους που είχαν σκορπισθεί στων Θρακησίων το Θέμα, για να ξεχειμωνιάσουν, συνάντησε στην ερημιά κάποια γυναίκα ντόπια και προσπαθούσε να της κλέψει την αγνότητα. Αλλά επειδή δεν την κατάφερε με λόγια και ήδη έβαζε και βία, εκείνη ετράβηξε του ξίφος του, εκτύπησε εις την καρδιά τον βάρβαρο κι ευθύς νεκρό τον έρριξε.Όταν διαδόθηκε το νέο στα περίχωρα, αφού μαζεύθηκαν οι Βάραγγοι , πρώτα εβράβευσαν με ένα στεφάνι την γυναίκα, παραχωρώντας εις αυτήν και όλη την περιουσία του βιαστού. Έπειτα έρριξαν άταφον εκείνον, καθώς ορίζει ο νόμος για αυτούς που εγκληματούν.
ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΙΑ  ΙΩΑΝΝΗΣ  ΣΚΥΛΙΤΣΗΣ, εκδόσεις Μίλητος

Ο λόγος του Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου

Ο λόγος του Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου
Δευτέρα 28 Μαΐου 1453

Ευγενέστατοι άρχοντες, εκλαμπρότατοι δήμαρχοι και στρατηγοί, γενναιότατοι στρατιώτες, τιμημένοι και πιστοί πολίτες, ξέρετε  όλοι πολύ καλά ότι έφτασε η ώρα που ο εχθρός της πίστης μας αποφάσισε να μας πιέσει ακόμα περισσότερο με όλα τα πολεμικά μέσα και τεχνάσματα που διαθέτει . Θέλει να αρχίσει γενική επίθεση και πόλεμο από την ξηρά κι από τη θάλασσα, έτοιμος να μας δαγκώσει σαν φαρμακερό φίδι και να μας καταβροχθίσει σαν ανήμερο λιοντάρι. Γι’ αυτό το λόγο σας παρακαλώ να φερθείτε με γενναιότητα και θάρρος, όπως κάνατε μέχρι τώρα, απέναντι στους εχθρούς της πίστης μας.
 Αφήνω στα χέρια σας την τύχη της δοξασμένης και λαμπρής πατρίδας μας, της μεγαλοπρεπέστατης και ευγενούς βασιλεύουσας όλων των πόλεων. Ξέρετε πολύ καλά, αδέρφια μου ,ότι για τέσσερις λόγους είμαστε υποχρεωμένοι να προτιμήσουμε το θάνατο παρά τη ζωή. Πρώτον, για τη πίστη και τη θρησκεία μας, δεύτερον, για την πατρίδα ,τρίτον, για το βασιλιά, τον αντιπρόσωπο του Κυρίου μας, και, τέταρτον, για τους συγγενείς και τους φίλους μας. Αν λοιπόν, αδέρφια μου, πρέπει να αγωνιζόμαστε μέχρι θανάτου για έναν από τους παραπάνω λόγους, τότε έχουμε υποχρέωση να πολεμάμε ακόμα σκληρότερα όταν πρόκειται και για τα τέσσερα μαζί, διαφορετικά θα χάσουμε τα πάντα. Αν ο Θεός, εξαιτίας των αμαρτιών μας, δώσει τη νίκη στους απίστους, διατρέχουμε τον κίνδυνο να χάσουμε την άγια πίστη που μας έδωσε ο Χριστός με το αίμα του και είναι το σημαντικότερο πράγμα απ’ όλα. Τι όφελος μπορεί να έχει κανείς αν κερδίσει ολόκληρο τον κόσμο αλλά χάσει τη ψυχή του; Δεύτερον, θα χάσουμε την ένδοξη πατρίδα και την ελευθερία μας. Τρίτον, το άλλοτε ένδοξο κράτος μας, που τώρα πια είναι εξασθενημένο και ταπεινωμένο, θα πέσει στα χέρια του άπιστου τυράννου. Τέλος, θα χάσουμε τα αγαπημένα μας παιδιά, τις γυναίκες και τους υπόλοιπους συγγενείς μας. 
Ο βάρβαρος σουλτάνος μάς έχει αποκλείσει 57 μέρες τώρα με όλες τις δυνάμεις του και να μας πολιορκεί μέρα νύχτα με κάθε μέσο που διαθέτει αλλά καταφέραμε να τον αποκρούσουμε με τη βοήθεια του Κυρίου μας Χριστού που βλέπει τα πάντα. Μη δειλιάσετε λοιπόν τώρα, αδέρφια μου. Είδατε ότι, ακόμα και στα μέρη όπου έπεσε το τείχος από τα τηλεβόλα και τις πολιορκητικές μηχανές, καταφέραμε να το επισκευάσουμε με τον καλύτερο τρόπο. Έχουμε στηρίξει όλες τις ελπίδες μας στην ακαταμάχητη δόξα του Θεού. 
Οι εχθροί μας διαθέτουν όπλα, ιππικό, δύναμη και πλήθος, αλλά εμείς έχουμε εμπιστοσύνη στο όνομα του Κυρίου και Σωτήρας μας , στα χέρια μας και στη γενναιότητα που μας χάρισε ο Θεός. Ξέρω ότι η τεράστια αγέλη των απίστων θα επιτεθεί εναντίον μας, όπως συνηθίζει, με βάναυση ορμή, αλαζονεία και θράσος επειδή είμαστε λίγοι, ώστε να μας τρομάξουν, να μας κουράσουν και να μας κάνουν να χάσουμε το ηθικό μας με τις φωνές και τους αλαλαγμούς τους. Εσείς όμως γνωρίζετε καλά πόσο ανόητα είναι αυτά και δε χρειάζεται να σας τα θυμίσω .Σε λίγο θα επιτεθούν και θα ρίξουν εναντίον μας πέτρες και βέλη αμέτρητα σαν την άμμο της θάλασσας, αλλά ελπίζω ότι δε θα πετύχουν τίποτα. Σας βλέπω και χαίρομαι επειδή, αν και λίγοι, όλοι σας είστε έμπειροι, γενναίοι, αποφασιστικοί, δυνατοί και καλά προετοιμασμένοι. Να καλύψετε καλά το κεφάλι σας με τις ασπίδες τη στιγμή της συμπλοκής και να χρησιμοποιείτε με επιτυχία το δεξί σας χέρι με το σπαθί. Οι περικεφαλαίες, οι θώρακες, οι πανοπλίες και ο υπόλοιπος οπλισμός σας είναι σε θέση να σας βοηθήσουν αποτελεσματικά σ’ όλη τη διάρκεια της μάχης, επειδή οι εχθροί δε διαθέτουν ανάλογο εξοπλισμό. Εσείς θα είστε προφυλαγμένοι μέσα από τα τείχη, ενώ εκείνοι θα βρίσκονται εκτεθειμένοι στα χτυπήματά σας όταν θα κάνουν επίθεση. Για το λόγο αυτό, αγαπητοί μου συμπολεμιστές, να είστε έτοιμοι, άφοβοι, γενναίοι και βέβαιοι για τη βοήθεια του Θεού. Μιμηθείτε τους λίγους ελέφαντες των Καρχηδονίων, οι οποίοι έτρεψαν σε φυγή το τεράστιο ρωμαϊκό ιππικό μόνο και μόνο με την εμφάνιση και τις φωνές τους. Αφού λοιπόν αυτό το πέτυχαν μερικά ζώα χωρίς λογικό, εμείς που τα εξουσιάζουμε πρέπει να τα καταφέρουμε πολύ καλύτερα. Οι εχθροί μας είναι χειρότεροι κι από τα ζώα. Χτυπήστε τους με δόρατα, σπαθιά, τόξα και ακόντια. Φανταστείτε ότι έχετε βγει για κυνήγι αγριόχοιρων και δώστε στους απίστους να καταλάβουν ότι δεν έχουν απέναντί τους ζώα χωρίς λογικό, αλλά τους απογόνους Ελλήνων και Ρωμαίων που εξουσιάζουν τα ζώα. 
Ξέρετε ότι ο άπιστος και εχθρός της πίστης μας σουλτάνος διέλυσε χωρίς καμία αιτία την ειρήνη που είχαμε μεταξύ μας, αθετώντας τους όρκους που είχε δώσει. Ύστερα ήρθε στο στενό των Ασωμάτων και έχτισε ένα φρούριο για να μπορεί να προκαλεί καθημερινά ζημιές στα χωράφια, στους κήπους και στα περιβόλια μας. Έκαψε τα σπίτια μας, σκότωσε και αιχμαλώτισε όσους χριστιανούς βρήκε μπροστά του, κατέστρεψε τη φιλία μας κι έκανε συμμαχία με τους κατοίκους του Πέραν, που νιώθουν χαρά επειδή δεν γνωρίζουν το μύθο του γιού του γεωργού ο οποίος έψηνε σαλιγκάρια και τους έλεγε :’ Ανόητα ζώα, τα σπίτια σας καίγονται κι εσείς τραγουδάτε’. Ήρθε λοιπόν, αδέρφια μου, ο σουλτάνος, μας πολιόρκησε και έχει ορθάνοιχτο το τεράστιο στόμα του για να καταβροχθίσει τόσο εμάς όσο και την πόλη που έχτισε ο αείμνηστος μεγάλος αυτοκράτορας, ο Κωνσταντίνος, ο οποίος την αφιέρωσε στην Παναγία Δέσποινα Θεοτόκο και αειπάρθενο Μαρία, εκφράζοντας την ευχή να την έχουμε πάντα βοηθό και προστάτη της πατρίδας μας, που αποτελεί καταφύγιο χριστιανών, ελπίδα και χαρά των Ελλήνων, και καύχημα όλου του κόσμου. 
Ο άπιστος σουλτάνος όμως θέλει να υποδουλώσει την πόλη που ήταν άλλοτε ένδοξη, ανθούσε σαν τριαντάφυλλο του αγρού και είχε υποτάξει ολόκληρη σχεδόν την υφήλιο: Πόντο και Αρμενία, Περσία και Παφλαγονία, Αμαζόνες και Καπαδοκία, Γαλατία και Μηδία, Κόλχους και Ίβηρες, Βοσποριανούς και Αλβανούς, Συρία, Κιλικία και Μεσοποταμία, Φοινίκη και Παλαιστίνη, Αραβία και Ιουδαία, Βακτριανούς και Σκύθες, Μακεδονία και Θεσσαλία, Ελλάδα, Βοιωτία, Λοκρούς και Αιτωλούς, Ακαρνανία, Αχαΐα και Πελοπόννησο, Ήπειρο και Ιλλυρία. Λυχνίτες της Αδριατικής, Ιταλία, Τοσκάνη, Κέλτες και Κελτογαλάτες, Ισπανία μέχρι τα Γάδειρα, Λιβύη, Μαυριτανία και Μαυρουσία, Αιθιοπία, Βελέδα, Σκούδη, Νουμηδία, Αφρική και Αίγυπτο. Αυτή λοιπόν την πόλη, τη βασίλισσα όλων των άλλων πόλεων, θέλει να υποδουλώσει και να την έχει υπό την εξουσία του. Θέλει να πάρει τις άγιες εκκλησίες μας , όπου προσκυνάμε την Αγία Τριάδα και δοξολογούμε το Άγιο Πνεύμα του Θεού, και όπου οι άγγελοι υμνούν το Θεό και την ενανθρώπισή Του, για να τις κάνει τόπο λατρείας της ψεύτικης θρησκείας του ανόητου ψευτοπροφήτη Μωάμεθ, και στάβλο για άλογα και καμήλες. Αδέρφια και συμπολεμιστές μου, θέλω να τα σκεφτείτε αυτά καλά, για να μείνει το όνομα, η δόξα και η ελευθερία σας στην αιωνιότητα.
Δεν υπάρχει χρόνος για περισσότερα λόγια. Παραδίδω στα χέρια σας το ταπεινό μου σκήπτρο για να το φυλάξετε με αγάπη. Σας παρακαλώ να δείξετε αφοσίωση και υπακοή στους στρατηγούς σας, τους δημάρχους και τους εκατόνταρχους. Να αγωνιστείτε όλοι σύμφωνα με τη θέση και το αξίωμά σας. Να έχετε υπόψη σας ότι, αν κάνετε με πίστη όσα σας είπα, έχω την ελπίδα ότι ο Θεός θα απαλλάξει όλους εμάς τους αμαρτωλούς για μία ακόμη φορά από τη δίκαιη απειλή Του. Μας περιμένει στον ουρανό το αμάραντο στεφάνι και στη γη η αιώνια δόξα.



 Χρονικό – Γεώργιος Φραντζής

Βιβλίο Γ’-Κεφάλαιο ΣΤ’,CORPUS SCRIPTORUM HISTORIAE BYZANTINAE 39

Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2015

Ο αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος σώζει τη Βασιλεύουσα λίγες μέρες πριν την Άλωση.

Ο αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος  σώζει τη Βασιλεύουσα λίγες μέρες πριν την Άλωση.

'' Αν δεν έφτανε έγκαιρα ο Καίσαρ πάει η πόλη, εκείνη θα ήταν η τελευταία της στιγμή . Φτάνοντας έβαλε τις φωνές να δώκει θάρρος στους δικούς του , εβρυχήθηκε σαν λιοντάρι κι όρμησε καταπάνω στους Τούρκους με τη διαλεχτή  του φρουρά, πεζικάριους και καβαλάρηδες, και τους χτύπησε σκληρά : όποιον έφτανε τον άνοιγε στα δύο κι άλλους τους θέριζε πέρα-πέρα ,τίποτα δεν μπορούσε να αντισκόψει το σπαθί του. 
Οι Τούρκοι εφώναζαν τους δικούς τους να ορμήσουν εναντίον του ,παρακινούσε ο ένας τον άλλον να πέσουν απάνω του, του έριχναν και με όλα τους τα όπλα, αμέτρητες σαΐτες   επέταγαν πάνω του αλλά –όπως έχουν πει- του πολέμου η νίκη και των θρόνων η κατάλυση έργο της Θείας Πρόνοιας : κι όλα τα όπλα κι οι σαΐτες επήγαιναν του κάκου ,δίπλα του επερνούσαν και δεν τον έβρισκαν. 
Και αυτός μονάχος του, έχοντας το σπαθί στο χέρι ,τους έπαιρνε τα κεφάλια’ και πάλι εγύριζε καταπάνω τους κι οι Τούρκοι έφευγαν ανοίγοντάς του δρόμο- και τους επήγε μέχρι το πεσμένο κάστρο κι εδώ, όπως ήταν μαζεμένοι, εχάλασε πάρα πολλούς κι άλλους τους επήγε πέρα από το χαντάκι. Κι έτσι με την βοήθεια του Θεού εκείνη την ημέρα ο Καίσαρ έσωσε την πόλη’ και όταν πήρε να βραδιάζει υποχώρησαν οι Τούρκοι . ''



Η ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ - ΝΕΣΤΟΡΑΣ ΙΣΚΕΝΤΕΡΗΣ, ΚΕΔΡΟΣ