Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

Τούρκος+Ελληνίδα 1715 Χίος



Η Αικατερίνη Ιωάννου, χριστιανή, κάτοικος εν τη συνοικία Αγίου Αντωνίου της πόλεως της Χίου, εξέθηκε τα εξής ενώπιον του Ιεροδικείου:
Ο προλαβόντως αναχωρήσας εις την αλλοδαπήν σύζυγός μου Μουσταφάς υιός Αβδουλλάχ, εγκατέλειπεν, άνευ διατροφής, τα εξ αυτού και εμού γεννηθέντα γνήσια ανήλικα τέκνα του Μεχμέτ και Χαδητζέ, μη αποστείλας τα προς διατροφήνμ διό εξαιτούμαι όπως ορίσθη ανάλοφος διατροφή υπέρ των ειρημένων ανηλίκων Μεχμέτ και Χαδητζέ εις βάρος του ειρημένου πατρός των Μουσταφά.
Ταύτα ειπούσης, ο Ιεροδίκης, είη η ευτυχία επ’ αυτόν, αιτήσει της μνησθήσεις Αικατερίνης, ώρισεν υπέρ των ειρημένων ανηλίκων ως διατροφήν, δέκα άσπρα ημερησίως, ήτοι ανά πέντε άσπρα εκάστω, παράσχων αυτή την άδειαν να δαπανά το άνω ποσόν δια τροφήν, ενδυμασίαν και λοιπάς ανάγκας αυτών, συνάπτη εν ανάγκη δάνεια και στρέφη τας απαιτήσεις ανταγωγικώς κατά του ειρημένου Μουσταφά, άμα τη εκ της αλλοδαπής επιστροφή του.
Εφ’ ω εγγράφη το παρόν κατ’ αίτησιν.
Τη 21 Δζεμάζη-ουλ- Εββέλ 1127 (14/25 Μαΐου 1715)


Χοτζέτι του Ιεροδικείου Χίου για τη διατροφή τέκνων, που προέρχονται από μεικτό γάμο (1715)
Χρίστου Μαυροπούλου, Τουρκικά έγγραφα αφορώντα την ιστορίαν της Χίου, Αθήναι 1920, σ.107 (εγγρ.88)

** Περίπτωση γάμου Τούρκου με Ελληνίδα το 1715, τα παιδιά ακολουθούν τη θρησκεία του πατέρα τους και εντάσσονται στην τουρκική κοινωνία**

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΕΡΕΥΝΑΙ, ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ
ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ Ε. ΒΑΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ
ΠΗΓΕΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ 2  (1669-1812)
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1977

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2018

Γιατί να παραδοθεί το Μελένικο πάλι στους Ρωμαίους. 1246 μ.Χ.

1246 μ.Χ. Ο λόγος του επιφανούς πολίτη του Μελενίκου, Νικολάου Μαγκλαβίτη:

«Πρέπει λοιπόν, αφού ήρθε στα μέρη μας ο αυτοκράτορας μας, ο των Ρωμαίων (Ιωάννης Δούκας Βατάτζης), να παραδοθούμε σε αυτόν, γιατί είναι άνθρωπος εμπιστοσύνης που ξέρει να ξεχωρίζει το καλό από το κακό. Άλλωστε έχει από παλιά δικαιώματα επάνω μας, γιατί η περιοχή μας ανήκει στη ρωμαϊκή επικράτεια- οι Βούλγαροι, μόλις πρόσφατα έγιναν δυνατοί και κατέλαβαν το Μελένικο- ενώ όλοι εμείς καταγόμαστε από τη Φιλιππούπολη και είμαστε γνήσιοι Ρωμαίοι. Άλλωστε και ο αυτοκράτορας των Ρωμαίων έχει δικαιώματα πάνω μας, ακόμη κι αν ανήκουμε στη βουλγαρική επικράτεια, γιατί ο γιός του, ο βασιλιάς Θεόδωρος έχει παντρευτεί την κόρη του βασιλιά των Βουλγάρων, η οποία είναι κόρη του βασιλιά των Βουλγάρων Ασάν, ενώ τώρα είναι και λέγεται βασίλισσα των Ρωμαίων. Γι’ αυτά όλα, χωρίς πολλά λόγια πρέπει να προστρέξουμε σ’αυτόν και να υποταχθούμε σαν δούλοι στο ζυγό του, επειδή είναι καλός ζυγός των φρονίμων και ηλικιωμένων βασιλιάδων και πιο ελαφρότερος από το ζυγό εκείνων που είναι ακόμη μικρά παιδιά.»

ΚΕΙΜΕΝΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΙΣΤΟΡΙΟΓΡΑΦΙΑΣ 12, ΧΡΟΝΙΚΗ ΣΥΓΓΡΑΦΗ, ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΚΡΟΠΟΛΙΤΗΣ, ΕΚΔ. ΚΑΝΑΚΗ, μτφρ. Αντώνιος Δ. Παναγιώτου, Αθήνα 2003

Επιτύμβια επιγραφή του Ιωάννη Κομνηνού Καμύτζη 1246-1258


+   Ὁρᾶτε, θνητοί, τουτονί γε τον τύμβον

ἐν τούτ¬ῳ κεῖται δομέστικος ἐκεῖνος,

Τετάρτη, 2 Μαΐου 2018

Αίνιγμα για την ίριδα του ουρανού, δηλαδή το ουράνιο τόξο.

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ (1000- μετά το 1050 μ.Χ.)ΣΤΙΧΟΙ ΔΙΑΦΟΡΟΙ

Αίνιγμα εις την εν τω ουρανώ ίριν ήτοι το τόξον.

Στοά ξύλων άμοιρος ειμί και λίθων
 ύλης τε λοιπής γηίνης πάσης άμα'
ουδείς καταστρλεφει με και παρατρέχω'
ουδείς εγείρει και συνίσταμαι πάλιν.

Δευτέρα, 30 Απριλίου 2018

Στον πρωτοσπαθάριο και κριτή Βασίλειο τον Ξηρό. 10ς αι.

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ (1000- μετά το 1050 μ.Χ.)ΣΤΙΧΟΙ ΔΙΑΦΟΡΟΙ

Εις τον πρωτοσπαθάριον Βασίλειον και κριτήν τον Ξηρόν.
''Καλών θάλασσαν'', τούτο δή το του λόγου,
ο Ξηρός εύρων ο κριτής την Ελλάδα,
ξηράν αφήκε, μή λιπών μηδ' ικμάδα.

Στον πρωτοσπαθάριο και κριτή Βασίλειο τον Ξηρό.
"Θάλασσα των καλών", όπως λέει η παροιμία,
ο Ξηρός ο κριτής βρήκε την Ελλάδα
και την ξέρανε μην αφήνοντας ούτε σταγόνα.


+ Χριστόφορος Μυτιληναίος, πατρίκιος, πρωτοσπαθάριος και κριτής των θεμάτων του Αρμενιακού και της Παφλαγονίας.


Βυζαντινά Λογοτεχνήματα 1, ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ ΣΤΙΧΟΙ ΔΙΑΦΟΡΟΙ ,μτφρ. Δήμητρα Ι. Μονιού, σελ. 90-91, εκδόσεις ΠΑΠΑΖΗΣΗ

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018

ΠΕΡΙ ΓΕΡΑΝΩΝ ΚΑΙ ΧΗΝΩΝ


ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΤΖΕΤΖΟΥ, ΒΙΒΛΙΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΤΗΣ ΔΙΑ ΣΤΙΧΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΑΛΦΑ ΔΕ ΚΑΛΟΥΜΕΝΗΣ 
1110-1180 μ.Χ.
THEOPHILUS KIESSLINGIUS, LIPSIAE MDCCCXXVI

Σάββατο, 14 Απριλίου 2018

ΠΕΡΙ ΜΕΛΙΣΣΩΝ

ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΤΖΕΤΖΟΥ, ΒΙΒΛΙΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΤΗΣ ΔΙΑ ΣΤΙΧΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΑΛΦΑ ΔΕ ΚΑΛΟΥΜΕΝΗΣ 
1110-1180 μ.Χ.
THEOPHILUS KIESSLINGIUS, LIPSIAE MDCCCXXVI

Πέμπτη, 12 Απριλίου 2018

Στη χρυσή ζώνη της συναυτοκρατόρεισσας Μαρίας.

Επί χρυσώ ζωστήρι.

Μαρκιανός Κώδιξ 524, Νέος Ελληνομνήμων 8 Β', Σπύρος Λάμπρος, 1911



Μετάφραση: ANITA BELCHEVA, ΤΑ ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΕ ΕΡΓΑ ΤΕΧΝΗΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΩΝ ΚΟΜΝΗΝΩΝ, ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ, ΑΠΘ.

Τρίτη, 3 Απριλίου 2018

Στην επίσημη εμφάνιση του αυτοκράτορα Μιχαήλ. 10ος αι.

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ (1000- μετά το 1050μ.Χ.) ΣΤΙΧΟΙ ΔΙΑΦΟΡΟΙ

Εις την προέλευσιν του βασιλέως Μιχαήλ.

Όταν προέλθης των ανακτόρων,άναξ,
και την σεαυτού τη πόλει δείξης θέαν,
άπειρον έγχεις ηδονήν ταις καρδίαις
των σε βλεπόντων, καν βλέπωσι μακρόθεν'
όλος γαρ ει συ τερπνότης, όλος χάρις,
όλος γλυκασμός, και πέλας και μακρόθεν.

Στην επίσημη εμφάνιση του αυτοκράτορα Μιχαήλ.
Όταν εξέρχεσαι επίσημα από τα ανάκτορα, βασιλιά,
και φανερώνεις στην πόλη τη μορφή σου,
γεμίζεις με άπειρη ευχαρίστηση τις καρδιές
όσων σε βλέπουν και ας είναι μακριά σου'
γιατί είσαι γεμάτος τέρψη και χάρη
και γλυκύτητα και κοντά και από μακριά.

* Μιχαήλ Δ' ο Παφλαγών (βασιλεία 1034-1041)
+ Χριστόφορος Μυτιληναίος, πατρίκιος, πρωτοσπαθάριος και κριτής των θεμάτων του Αρμενιακού και της Παφλαγονίας.

Βυζαντινά Λογοτεχνήματα 1, ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ ΣΤΙΧΟΙ ΔΙΑΦΟΡΟΙ ,μτφρ. Δήμητρα Ι. Μονιού, σελ. 96-97, εκδόσεις ΠΑΠΑΖΗΣΗ

Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2018

̓Επιτάφιοι τῇ γυναικὶ τοῦ υἱοῦ τοῦ πανευτυχεστάτου καίσαρος κυροῦ Νικηφόρου τοῦ Βρυεννίου, κυρᾷ Θεοδώρᾳ


Οὐκ οἶδα πῶς νῦν ἐξοδεύσω τὸν λόγον καὶ πῶς δραμοίμην τὸν προκείμενον
δρόμον καὶ τίς γενοίμην ταῖς ἐνεστώσαις τύχαις. Ἂν ταῖς ἀβύσσοις ἀτενίσω τοῦ
πάθους καὶ τὴν προβᾶσαν ἐννοήσω ζημίαν, ἄλλας ἀβύσσους ἐκμετρῶ θρηνημάτων,
δάκρυσι κιρνῶ τὸν κρατῆρα τοῦ λόγου, ὀδυρματώδη τὴν ἀφήγησιν πλέκω καὶ πρὸς
στεναγμοὺς ἐκκινοῦμαι βυθίους. Ἂν ἐς τὸ μακάριον ἐμβλέψω τέλος τῆς νῦν
θανούσης καὶ λιπούσης τὸν βίον, σκιρτῶ μετ' αὐτῶν τῶν ἐφ' ὕψους ταγμάτων καί
μοι γέγηθεν ἀσφαλῶς ἡ καρδία καὶ ταῖς ἄνωθεν συγκροτεῖ στραταρχίαις, κοινὴν
ἑορτὴν καὶ χαρὰν ποιουμέναις τὸ τηλικαύτης προσλαβεῖν ψυχῆς σέλας. Διχάζομαι
γοῦν καὶ μερίζομαι μέσος καί με τρυτάνη χαρμονῆς καὶ δακρύων ἐκεῖθεν ἔνθεν
θαμινῶς μετακλίνει. Ὡς γὰρ ἀπ' ἀρχῆς ἄχρις αὐτοῦ τοῦ τέλους τὰς σὰς ἐπέλθω καὶ
διαδράμω τύχας, ὦ θήλεος κόσμημα, καλῶν ἑστία καὶ δῶρον ὄντως τοῦ Θεοῦ Λόγου
μέγα, ἡρωϊκὴ κήπευσις ἐξήνεγκέ σε καὶ ῥίζα βασίλειος ἐβλάστησέ σε τὴν ἡμερίδα τὴν
καλὴν καὶ κοσμίαν· ἓν τοῦτο καλὸν ἡ γενικὴ σεμνότης, ἀλλὰ μετῆρε καὶ
μετηνέγκατό σε ὁ τῆς προνοίας κοσμαγωγὸς βραχίων ἐξ εὐτυχοῦς γῆς εἰς
τρισευτυχεστέραν κήποις τε χρυσοῖς ἐγκατερρίζωσέ σε, κήποις ἐκείνοις τοῖς
βασιλικωτάτοις, ἐν οἷς ὑπήνθει μυρίον μὲν τὸ κρίνον, ἀπείριτος δὲ τῶν ῥόδων ἡ
λευκότης, πολὺς δ' ὁ κιττὸς εἷρπεν, ὁ σμίλαξ δ' ὅσος· καὶ τὰς φυτουργοὺς ὡς καλὰς
δέδωκέ σοι αὐτήν τε τὴν προὔχουσαν ἐν βασιλίσι, τὴν παμβόητον ἐν γυναιξὶν
Εἰρήνην, τὴν πρὸς δόσεις ἄβυσσον ἀχανεστάτην, τὴν ἀρεταῖς στέψασαν αὐτὸ τὸ
στέφος, τὴν τῶν παθῶν δέσποιναν, οὐ τῆς γῆς μόνον, καὶ τὴν ἀπ' αὐτῆς καὶ κατ'
αὐτὴν τοῖς τρόποις, τὸ Δουκικὸν θρύλλημα, τὴν σοφὴν Ἄνναν, τὸν ἄντικρυς νοῦν,
τὴν χαρίτων ἑστίαν, τὸ λευκέρυθρον πορφυράνθητον ῥόδον, κἂν νῦν μέλαινα τοῦτο
καλύπτῃ κάλυξ, τοῦ δεσπότου μου (στῆθί μοι, ῥοῦς δακρύων), τοῦ δεσπότου μου (μὴ
ῥαγῇς μοι, καρδία), τοῦ δεσπότου μου (τέτλαθι, στέρνον τάλαν), τοῦ δεσπότου μου
τὴν ὅμευνον καίσαρος. Πρὸς ἃς κατευθύνουσα πάντα τὸν βίον καὶ προστιθεῖσα τὴν
μίμησιν τῇ φύσει καλῶς πεφυτούργησο καὶ συνηυξάνου, ὅρπηξ νεαρὸς ἀκλινῶς
ἀνατρέχων, ὡς ἀναδενδράς, ὡς κυπάριττος νέα, καὶ τῷ παρ' αὐτῶν φύντι παγκάλῳ
κλάδῳ, τῷ πάντοθεν βρύοντι πολλὴν τὴν χάριν ἐκ κλήσεως εἴδους τε καὶ σεμνοῦ
τρόπου, δεσμοῖς γαμικῶν συνεκεντρίσθης νόμων. Καὶ καρπὸν ἐβλάστησας ἐκ τούτου
νέον, πάσαις περιβρίθοντα χρηστῶν ἰδέαις καὶ τῇ καλῇ μάλιστα παππωνυμίᾳ.
Τοιαῦτα μέν σου ταῦτα· τὰς δ' ἑξῆς τύχας τίς χάλκεος νοῦς ἢ σιδήρεον στόμα δίχα
στεναγμῶν φθέγξεται καὶ δακρύων; Ὁ μὲν γὰρ εἰς νόμιμον ἐλθών σοι λέχος, ὁ πάντα
καλὸς καὶ γλυκὺς Ἰωάννης, ὑπὲρ τὸν Ἅλυν ἐξεδήμει καὶ πάλιν τῷ μητραδέλφῳ
συστρατεύων δεσπότῃ, ὅλος σιδηρόφρακτος ἱπποτοξότης καὶ μέχρι ταρσῶν
ἐσφυρηλατημένος, καὶ συγκαθῄρει τὰς πόλεις τῶν βαρβάρων· σὲ δὲ στρατιὰ
βαρβάρων νοσημάτων ὅλην ἑλεῖν ἔσπευδε, τὴν τούτου πόλιν, νῦν μὲν καμίνους
πυρετῶν πρηστηρίων ὅλας ἀναφλέγουσα καὶ φλέγουσά σε, νῦν δ' ἀλλεπαλλήλων σε
τῶν ῥιγωμάτων πιμπλῶσα καὶ ψύχουσα κρυστάλου δίκην· ἐξ ὧν τὰ πλεῖστα τῶν
μελῶν ἔρρευσέ σοι δρόμῳ σελήνης ὀγδόῳ τετηγμένῃ, ἐν οἷς ὅλοις ἄληκτον ἦν τὸ τῆς
νόσου καὶ συνεχὴς ἡ θλίψις ἐστήρικτό σοι, ὡς εἰς ποταμὸν Ταρτάρου βεβλημένῃ
κἀκεῖθεν εἰς κρατῆρας Αἴτνης ἠγμένῃ· ἦν γὰρ τὸ τέρμα τῆς πυρᾶς ἀρχὴ φρίκης καὶ
τῆς φρίκης τὸ τέρμα τῆς πυρᾶς πάλιν. Καὶ τοῦ κρύους μὲν ἐν μέσῳ καὶ τοῦ θέρους ἐαρινὴ προῆλθεν εὔκρατος χάρις, οὔτε φλογώδης καὶ πυρώδης ὡς θέρος, οὔτε
φρικώδης καὶ παγώδης ὡς κρύος, ἀμφοῖν δ' ὁμαλῶς καὶ καλῶς κεκραμένη· σὺ δ'
ἐφλέγου μὲν πυρετῶν λάβρῳ θέρει, ἐκρυσταλοῦ δὲ καὶ παροξυσμῶν κρύει, ἔαρ δὲ
λυσίμοχθον οὐκ εἶχες μέσον, μᾶλλον δ' ὅπως ἂν ἀκριβέστερον φράσω, τὸ
φθινόπωρον εἶχες ἐν τούτοις μέσον, δεινῶς ἀποφθίνουσα πᾶν τὸ σαρκίον.
Καὶ τοῖς μὲν ἄλλοις παντελῶς τεθνηκόσιν οὕτω τὸ σῶμα καὶ χαοῦται καὶ
ῥέει· σὺ δ' ἐμπνέουσα καὶ παροῦσα τῷ βίῳ τῇ συγγενεῖ γῇ σὴν προσεκλήρου κόνιν. Ὦ
παμμέγας νοῦς, ἀγγελικὴ καρδία, τὸ σῶμά σοι πᾶν ἔβλεπες διαρρέον καὶ τῶν μελῶν
ἔθαπτες αὐτὴ τὰ πλέω, καὶ θῆλυς οὐδεὶς ἐξεπέμφθη σοι λόγος, οὐδ' ἡ νόσος γοῦν
ἐξεμαλθάκισέ σε, οὐδὲ σχεθεῖσα τὸν λογισμὸν τῷ πάθει τὴν εἰς Θεὸν μεθῆκας
εὐχαριστίαν, ἀλλ' ἀντετίθεις εὐγενῶς καὶ πανσόφως τοῖς πυρετοῖς μὲν τὴν πρὸς
αὐτὸν ἐλπίδα, ἄλλην Ἀερμὼν τυγχάνουσάν σοι δρόσον, ταῖς δὲ φρίκαις ἔμπαλιν
αὐτοῦ τὸν πόθον, ὃν θερμὸν ἐξέθρεψας ὡς πυρὸς φλόγα. Ἓν ἦν τὸ λυποῦν, ἓν τὸ
δάκνον καὶ θλίβον καὶ τὸν μέγαν νοῦν ὑπτιάζον καὶ τρέπον, τὸ μὴ παρεῖναι τὸν
γλυκὺν ξυνευνέτην, μητ' οὖν τὰ λοῖσθα καὶ βλέπεσθαι καὶ βλέπειν, καὶ συγγενῆ
ῥοῦν συγγενῶν τῶν δακρύων ὡς ἀπὸ πηγῶν συγγενῶν ἀπορρέειν. Ὅθεν τὸ θεῖον
ἐκτενῶς ἐλιπάρεις τόσην παρασχεῖν ἡμερῶν προθεσμίαν, τόσην βραβεῦσαι
πρόσθεσίν σοι τοῦ βίου, ἕως ἂν ὄψει τοῦ ξυνεύνου τὴν θέαν, ὡς ἂν παράθῃ τὴν
πνοὴν τούτῳ μόνῳ, ὃν ὑπὲρ αὐτὸν ἀνέπνεις τὸν ἀέρα.
Καί σοι κατ' εὐχὴν ἐξέβη τὰ πράγματα· εἶδες γὰρ αὐτὸν καὶ γλυκὺ
προσεπλάκης, οὐ δακτύλοις μέν, τοῖς δὲ δακτύλων τύποις, ἀλλ' οὐδὲ χερσί, τοῖς δὲ
χειρῶν ὀστέοις, ἀλλ' οὐδὲ σαρξί, τοῖς δὲ σαρκῶν λειψάνοις· ἔκλαυσας, ἀντέκλαυσεν,
ἀντῴμωξέ σοι, ἔπλησεν ἐμφὺς δακρύων τὸν αὐχένα, τιλμῷ κατεσπάραξε τὴν χρυσῆν
κόμην καὶ τὴν παρειὰν τὴν καλὴν ἤμυξέ σοι, τὸ καθ' ἑαυτὸν καὶ προεκτέθνηκέ σου.
Καὶ ταῦτα μὲν βρότεια καὶ θνητῶν νόμοι, τὰ δ' ἔνθεν ὡς μίμησις αὐτῶν ἀγγέλων·
αἰτεῖς τὸ σεπτὸν σχῆμα τῶν μονοτρόπων· ποθεῖς τὸ χρῆμα καὶ ποθοῦσα λαμβάνεις,
βαβαί, σὺν οἵᾳ θερμότητι καρδίας καὶ σὺν ὅσῳ φλέγοντι δαλῷ τοῦ πόθου· καὶ
ψυχικὴν ἅψασα λαμπρὰν λαμπάδα συννυμφαγωγῇ ταῖς φρονίμοις παρθένοις καὶ
τοῦ γεώδους ἐκραγεῖσα νυμφίου αὐτῷ ξυνάπτῃ τῷ νοητῷ νυμφίῳ καινὴν συναφὴν
μυστικῆς κοινωνίας. Εἴπω τὸ μεῖζον; Οὐδὲ μέχρι γοῦν θέας ἔρχῃ πρὸς αὐτὸν τὸν
κάτω ξυνευνέτην, ὡς ἂν φυλάξῃς ἀμιάντους εἰς τέλος τὸν σαρκικόν τε καὶ τὸν ἐν
Θεῷ γάμον· καὶ τὸ φρικῶδες· ἱερῶν ψαλμῶν μέσον τὸ πνεῦμα δίδως τῷ Θεῷ καὶ
νυμφίῳ, αὐτὴ μύσασα τὰς πτύχας τῶν ὀμμάτων, αὐτὴ περιστείλασα σεμνῶς τὰς
χέρας· μᾶλλον δέ, πρῶτα τὴν πνοὴν ἐρυγγάνεις, σιγᾷ δ' ἔπειτα τοῦ λαλεῖν σοι τὸ
στόμα. Ὢ μακαριστοῦ καὶ σεβασμίου τέλους· κατ' ἀγγέλους ἔζησας ἐν τῷ νῦν βίῳ,
κατ' ἀγγέλους ἐξῆλθες ἐκ τοῦ νῦν βίου, σὺν ἀγγέλοις νῦν τὴν κατοίκησιν φέρεις. Ὦ
βασιλικὴ παμβόητος ἑστία, ἐν ᾗ τὸ φιλάνθρωπον ἦν πάλαι κάρα, ἄλλος μὲν εὐτυχῆ
σε καλείτω δόμον, ἐγὼ δέ σε κλαυθμῶνος ἐξείπω τόπον· σὺ γὰρ (σιγῶ δὲ τοῦς
μακροὺς τανῦν πόνους καὶ τοὺς μεγίστους καὶ κορυφαίους λέγω) πρῶτον μὲν αὐχεῖς
τὴν βασίλειον κόνιν τοῦ παμμεγίστου παγκρατοῦς Ἀλεξίου καὶ τῆς ἀνάσσης τῆς
μεγίστης Εἰρήνης, τοῦ Δουκοφυοῦς μυριοβλαστοῦ κλάδου, καὶ τὸν σοφὸν χοῦν
καίσαρος τοῦ πανσόφου (εἴ τις σοφὸς χοῦς, ἀλλὰ μὴ χοῦς καὶ μόνον;) καὶ τὴν κόνιν
νῦν τῆς καλῆς βασιλίδος τῆς δῶρον οὔσης τοῦ Θεοῦ φερωνύμως, εἰ καὶ
μετωνόμαστο τοῦ τέλους πέλας, Αἰκατερίνα προσφυῶς κεκλημένη. Ἅδου πέδον σὺ
καὶ νεκροστόλος τόπος καὶ βασιλικῶν ὀστέων ψυχρὸς φύλαξ. Ἀλλ' ὦ περιθρύλλητε
τῷ κάλλει γύναι, ταῖς ἀρεταῖς δὲ κοσμιωτέρα πλέον καὶ παντὸς ἁπλῶς ἀγαθοῦ
κατοικία, νύμφη Θεοῦ πάνσεμνε, νύμφη παγκάλη, αἴτει τὸν θεῖον ἐκτενῶς καὶ
λιπάρει τοὺς ἄνθρακας μὲν τῶν πόνων ἀποσβέσαι τῷ σῷ ξυνεύνῳ, τῆς δὲ τούτου καρδίας λύπης ἄκανθαν πᾶσαν ἐξανασπάσαι, τῷ παιδὶ δ' ἀμύθητον ἡμερῶν δρόμον
ζωῆς τε κύκλα προσνεμεῖν πολυχρόνου, ὡς ἂν ὁ πατὴρ ὁ γλυκὺς Ἰωάννης ὁρῶν τὸν
υἱὸν τὸν καλὸν Νικηφόρον σε τὴν τεκοῦσαν ὥσπερ ἐν τύποις βλέπῃ.

Ερευνητικό έργο: ∆ΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ. Χρηµατοδότηση: ΚΠ Interreg ΙΙΙΑ (ETΠΑ 75%, Εθν. πόροι 25%). Εργαστήριο ∆ιαχείρισης Πολιτισµικής Κληρονοµιάς, www.aegean.gr/culturaltec/chmlab. Πανεπιστήµιο Αιγαίου, Τµήµα Πολιτισµικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας, © 2006. Επιτρέπεται η ελεύθερη χρήση του υλικού µε αναφορά στην πηγή προέλευσής του. 

http://khazarzar.skeptik.net/pgm/PG_Migne/Theodorus%20Prodromus_PG%20133/Epitaphius%20in%20Theodoram%20nurum%20Bryennii.pdf

Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2018

Κυριακή, 25 Φεβρουαρίου 2018

ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΟΣ ΔΕΛΦΙΝΟΣ

ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΤΖΕΤΖΟΥ, ΒΙΒΛΙΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΤΗΣ ΔΙΑ ΣΤΙΧΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΑΛΦΑ ΔΕ ΚΑΛΟΥΜΕΝΗΣ 
1110-1180 μ.Χ.
THEOPHILUS KIESSLINGIUS, LIPSIAE MDCCCXXVI

Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

Ὀνομασία τῶν μελῶν τοῦ ἀνθρώπου

 Ὀνόμαζέ μοι ἀετοὺς τὰς φλέβας τῶν κροτάφων, τὰς δ' ἀρτηρίας ἤριγγας, ἄλλοι πάλιν ἀόρτας. κέβλην τὴν κάραν λέγουσι, κύβιτον τὸν ἀγκῶνα, γλήνην τὴν κόρην ὀφθαλμοῦ· γλοῦτοι κοτύλης σφαῖραι. τὸν θώρακα δὲ κίθαρον, κραντῆρας τοὺς ὀδόντας,  τὰ ἔντερα χολάδας τε, γαστέραν τὴν κοιλίαν· τοῦ δὲ ἐντέρου τὸ λεπτὸν ὀνόμαζέ μοι δέρτρον. ἴτιδας φλέβας λέγουσι τὰς περὶ τὴν καρδίαν. ἦτριν ὁ περικάρδιος ὀνομάζεται τόπος. ἀκώκυα ὀνύχια καὶ φύκρη οἱ δάκτυλοι. κόρση ἐστὶν ἡ κορυφή, τὸ ἁπαλὸν δὲ βρέγμα. οἱ μήνιγγες μὲν κρόταφοι, οἱ ὀφθαλμοὶ δὲ ἴλλοι, μέτωπον ἐπισκύνιον καὶ ἕρκος τε τὰ χείλη, γνάθια κατωσάγουνα, κόρρη ἡ παρειά τε. γυῖα τὰ μόριά εἰσιν, ἤγουν τὰ μέλη ὅλα. ἀσφάραγγος ὁ λάρυγξ τε, ἄσθμα ἡ ὑπερῴα. γύρας τὸ δέρμα λέγεται, καὶ νῶτός τε ἡ ῥᾶχις. κάνθεον τὸ περίυπνον καὶ τῶν βλεφάρων τόπος. καὶ ῥὶς ἡ μύτη λέγεται, δειρός τε ὁ αὐχένας. σφόνδυλον τοῦ τραχήλου τε ἀνθερεὼν καλοῦσιν, ἰνίον τὸν ἐγκέφαλον, οὔατά τε τὰ ὦτα, μετάφρενα τὰ μεταξὺ τῆς ῥάχεος καὶ ὤμων. βαλμὸς ὁ ὀφθαλμός ἐστιν, ὁ κενεὼν λαγόνας. ὀσφὺς ἡ ζώνη λέγεται, ἰσχίον τὸ σταυρίον, ἐπιγουνίδες οἱ μηροί, ἡμίκωλα ἰξία, ἰγνύα ἀντικνήμια καὶ μήκωνες αἱ ἄντζαι, πρότμησις ὑπομφάλιον, κύστις ὑπογαστέρα. ψυαὶ οἱ περινέφριοι τόποι ἀποκαλοῦνται. ἕδρα ἐστὶν ὁ ἀφεδρών, οἱ κύλινδροι αἰδοῖα, πιρίνα τε τὸ μόριον, φαλλοὶ ὁμοῦ τὰ δύο. κώλιπα κόξα λέγεται, ἣν ἄκανθαν καλοῦσιν. αἱ περιπλεύριαι μεραὶ σπλάγχνα ἀποκαλοῦνται. μᾶζα τροφὴ ἡ ἐκ μαζῶν, ἐκχέει τε καὶ τρέφει. μάρη ἡ χείρ, καὶ θέναρ δὲ ἡ τῆς χειρὸς κοιλία. σφυροὶ οἱ ἀστραγάλιοι τόποι ἀποκαλοῦνται. κῶλα ὀστᾶ κικλήσκονται, ἄλλοι πάλιν ῥοώδη, ταρσοὺς τὰ κτένια ποδῶν, ἄντυγας τὰς καμάρας, πέλματα τὰ ἰχνόποδα· ἀπόπατος ἡ δεῖσσα.

Ερευνητικό έργο: ∆ΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ. Χρηµατοδότηση: ΚΠ Interreg ΙΙΙΑ (ETΠΑ 75%, Εθν. πόροι 25%). Εργαστήριο ∆ιαχείρισης Πολιτισµικής Κληρονοµιάς, www.aegean.gr/culturaltec/chmlab. Πανεπιστήµιο Αιγαίου, Τµήµα Πολιτισµικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας, © 2006. Επιτρέπεται η ελεύθερη χρήση του υλικού µε αναφορά στην πηγή προέλευσής του. 

http://khazarzar.skeptik.net/pgm/PG_Migne/Michael%20Psellus_PG%20122/Poemata.pdf

Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017

Η περίφημη Πελοπόννησος ανήκε ανέκαθεν στους Ρωμαίους



''Έτσι ο σουλτάνος υπέταξε ολόκληρη την Πελοπόννησο, καταφέρνοντας ένα μεγάλο και θαυμάσιο έργο σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Γιατί δεν είχε περάσει όλο το καλοκαίρι κι αυτή είχε κατασχεθεί ολόκληρη, περίπου διακόσια πενήντα οχυρωμένες πόλεις, ισχυρά φρούρια και κάστρα, μια χώρα από τις ανέκαθεν ονομαστές κι ένδοξες. Στον καιρό της ακμής της έχει επιδείξει πάρα πολλά ωραιότατα και μέγιστα έργα, έχει στήσει λαμπρά τρόπαια κατά βαρβάρων και κατά Ελλήνων, έχει ιδρύσει

Οι βάρβαροι εισβολείς του 1059 στη Ρουμανία!

Το 1059 εισέβαλλαν στο χώρο της σημερινής Ελλάδας, λαοί βάρβαροι από τα σημερινά  βαλκάνια, οι οποίοι φορούσαν τομάρια ζώων και έτρωγαν ανθρώπους. Σκλάβωσαν την Ελλάδα την οποία την έλεγαν και Ρουμανία (Ρωμανία) ! Οι Ρωμαίοι (νέοι Έλληνες) τρομαγμένοι κατέφευγαν σε σπηλιές και έρημα νησιά για να μην τους κακοποιήσουν οι βάρβαροι. Μετά δύο χρόνια ήρθε ο βασιλικός στρατός και απελευθέρωσε τις εκεί ρωμαίικες περιοχές.


- Δεν μας πείραξε ότι η σημερινή Ρουμανία πήρε το όνομα αυτό, αλλά μας πειράζει που το FYROM θέλει να καλείται Μακεδονία. (βρωμερά πολιτικά κομματικά παιχνίδια) -

Δευτέρα, 31 Ιουλίου 2017

Ο φιλορωμαίος Χαλήλ πασάς


''Αυτές τις μέρες συνέλαβε ο σουλτάνος και τον Χαλήλ, έναν από τους πρώτους και πολύ δυνατούς άνδρες του, τον φυλάκισε και μετά από πολλά βασανιστήρια τον θανάτωσε…. Εκτός από αυτό, προσπαθούσε ο Χαλήλ, πάντα να αποτρέψει τον σουλτάνο από τον πόλεμο εναντίον της Πόλης και στα κρυφά διαπραγματευόταν με τους Ρωμαίους κι έφερνε

Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017

Η Άννα βαφόταν με τριανταφυλλί χρώμα!



''Τα μάτια της, ούτε μικρά μα ούτε και πολύ μεγάλα, πάντα με μια λάμψη χαρωπή, δεν στρεφόταν ανήσυχα δεξιά κι αριστερά σαν σημάδια ταραγμένης και άστατης ψυχής, ούτε όμως